Muizenfantjes 2

Ik zat nog wat door te mijmeren over muizenfantjes en leeuwenmuisjes. Het heerlijke is dat kinderen meteen de fantasie en het vrolijke van die vreemde muizenfantjes zien. Die kids hebben geen enkele moeite met zo’n genetische afwijking en accepteren het met plezier.
Toch kun je Muizefnaar zo’n muizefantje ook heel anders kijken. Het is eigenlijk een mislukte olifant, of is het een muis met een identiteitsprobleem? Zou maar zo kunnen toch? En als dat waar is, wat vinden we daar dan van? Gaan we die muizen dan in therapie doen en laten we ze ‘overbakken’ of accepteren we de dubbelheid en het niet ‘normale’ van de muizenfant. Hoe hoort dit woord eigenlijk geschreven te worden? Het maakt namelijk niet uit of ik muizefantje of muizeNfantje type, mij spellingcontrole geeft in beide gevallen een rode streep onder het woord. Weer zo’n bewijs dat alles buiten het gangbare niet goed wordt gevonden. Wij grote mensen doen dat maar al te vaak bij andere mensen. Toch jammer, want dan missen we het kleurrijke, verrassende, niet voor de hand liggende fantastische van bijzondere mensen. Ik hou van menselijke muizenfantjes met soms verrassende voor- of achterkanten………

Muizefantjes

‘Heb je wel eens een muizefantje gezien?” De meeste kinderen kijken me vragend aan als ik dit zeg en sommigen met een blik van ‘die-spoort-geloof-ik-niet-helemaal’. Vervolgens pak ik mijn muizefantje en laat het ze zien. ‘Kijk, van achter heeft hij een muizestaartje en zijn neus is een slurfje’ Dus dat is een muizefantje…. Ik vind het elke keer weer geweldig om te zien hoe verschillend kinderen reageren als je ze iets geeft. Sommige kinderen pakken enthousiast het muizefantje uit je handen en anderen durven je nauwelijks aan te kijken. Sommige kinderen durven openlijk toe te geven dat ze totaal niet geïnteresseerd zijn in een muizefantje en dat je hem zelf mag houden. Overigens valt me op dat ze dat eigenlijk nooit met een brutale houding doen, maar gewoon vriendelijk. Ik hou van die open en eerlijke verrassing. Sommige ouders vinden het soms wel een beetje gênant. Het andersomme komt ook voorbij. Sommige kinderen zijn zo direct dat ze meteen een muizefantje voor hun broertje of zusje vragen. De allereerlijkste geven direct toe dat ze al eerder zo’n muizefantje hebben gekregen. Geweldig!! Die geef ik er meteen twee!
Er zijn er ook die hun muizefantje niet durven aanpakken. Nou kan ik me voorstellen dat ik persoonlijk soms wat intimiderend vrolijk over kan komen als je net rustig, een beetje lui in je wagentje hangt. Ik voel me daardoor niet beledigd, maar ook dan vinden ouders het soms een beetje gênant. Ja, kinderen weten nog steeds hoe ze hun ouders voor schut moeten zetten. Maakt niet uit, ook dat is op te lossen door het muizefantje aan de ouders te geven. Want iedereen die een beetje kijk op kinderen heeft, weet dat zo’n kind later moord en brand schreeuwt omdat hij geen muizefantje heeft gekregen.
De leukste reactie kreeg ik terug van een moeder. Ook haar zoontje hield ik een muizefantje voor. Met het gebruikelijk ritueel. Hij was best een beetje terughoudend, maar pakte hem toch aan. Zijn moeder is allochtoon, die overigens goed Nederlands spreekt. Ze begreep er eigenlijk niks van toen ik de vraag over het muizefantje stelde en dacht dat ze een nieuw Nederlands woord hoorde ofzo.
’s Avonds toen ze haar kind naar bed bracht namen ze samen nog even de dag door. Toen de moeder vroeg wat het leukste moment van die dag was geweest, antwoordde het jongetje zonder zich een moment te bedenken: “het muizefantje”
Wat een heerlijk idee dat zoiets gezelligs, vrolijks,kleins, zoiets bijzonders voor een kind mag betekenen!!
P.s. we hebben ook leeuwenmuisjes!

Ik ben verliefd!

Ik geef het toe, ik ben vreselijk verliefd! Verliefd op zijn grote bruine ogen. Verliefd op de kuiltjes in zijn wangen. Verliefd op de mooie frons tussen zijn ogen als hij serieus is. Verliefd op zijn vrolijke schaterlach en zijn tot nu toe bijna altijd opgewekte karakter. Ik kan uren naar hem kijken en al het andere om me heen vergeten. En als hij begint te kletsen, maakt niet uit of ik het kan volgen of niet, ik smelt helemaal. Dit loopt echt de spuigaten uit. Maar ik kan en mag het niet meer ontkennen. Het is 2 weken geleden begonnen. Op donderdagavond zou hij komen na een lange reis uit Brazilië. Tot dan toe had ik het moeten doen met zijn foto’s en af en toe een filmpje. Ik had verwacht dat hij moe en chagrijnig met een jetlag zou aankomen die avond laat, maar nee hoor, hij begon direct vrolijk naar me te lachen en had er geen moeite mee dat ik hem een zoen gaf.
Nou ja, jullie snappen het waarschijnlijk wel. Ik heb mijn kleinzoon voor ’t eerst gezien en wat een lief kereltje is het. Jaja, tuurlijk, ’t was ook leuk om zoon en schoondochter na een jaar weer te zien ;)
Ik weet het zeker, dit mannetje zit voor altijd in mijn hart en toch weet ik het nog steeds niet zeker. Ik zit er diepzinnig over na te denken en te filosoferen. Wat nou, als vrienden met hun vrolijke kereltje bij me waren komen logeren met hun zoontje, had ik dan niet net zoveel van dat kind gehouden? Nou, zeggen allerlei mensen dan tegen me, maar dit is toch je eigen vlees en bloed. Ja, da’s waar en het is ook leuk om de overeenkomsten met je eigen kinderen te zien die genetisch worden doorgegeven. Dat is vooral fascinerend, maar toch, ik hield meteen superveel van mijn geadopteerde ‘zwarte’ nichtjes en had er geen enkele moeite mee om die direct, zonder enig probleem in mijn hart te sluiten en als ‘eigen’ te zien en dat voelt na 25 jaar nog steeds zo. Ik word supervreselijk boos als iemand dan praat over ‘zulke’ kinderen of iets zegt van ‘maar da’s toch niet eigen’ ofzo. En wat te denken van al die kinderen die na een echtscheiding in een andere relatie komen en een nieuwe pappa, mamma en opa en oma krijgen. Zijn die dan minder, omdat ze niet ‘eigen’ zijn? Wat een vreselijk verdrietige problemen doen zich niet vaak voor in zulke omstandigheden waar opa’s en oma’s opeens hun kleinkinderen niet meer mogen zien. Maar ansersom is ook waar, hoe geweldig kan het niet zijn als kinderen nieuwe opa’s en oma’s krijgen.
Nou ja, ik filosofeer er nog wel een tijdje op los. Feit is dat ik zielsveel van dit mannetje hou en het best moeilijk zal worden als ze in januari weer vertrekken. Ander feit is dat ik evenzovele andere kinderen klein en groot, ook in mijn hart wil sluiten en dat we als kinderen van Hem niet alleen de zorg hebben voor onze ‘eigen’ kinderen en kleinkinderen, maar de zorg dragen voor alle kinderen. Geel en bruin en blank en zwart! Verhinder ze niet!

Global Leadership Summit

Ik besluit nog een keertje te gaan kijken. Ik maak me ongerust over deze jonge moeder. Bij haar huis blijkt wederom niemand open te doen. Heer, meer kan ik niet doen, wilt u voor haar zorgen? Volgens mij wilde ze vanmorgen niet opendoen, maar nu weet ik niet waar ze is, maar U wel. Ik fiets biddend terug naar de winkel deze donderdagavond. Er staat een man achterin de winkel te praten. Hij kijkt verward uit zijn ogen. Hij wil met mensen bidden, heeft geprobeerd een afspraak te maken, maar die zitten zo vol dat hij nog tot november moet wachten…. Ik geef hem nog een ander telefoonnummer en we wensen hem sterkte. Gezien zijn verwardheid lijkt het ons niet verstandig om tijdens koopavond zelf dit even aan te pakken.
Als de winkel dicht is pak ik mijn spullen in. Morgen mag ik naar de Leadership Summit in Drachten. Voor mij persoonlijk mijn jaarlijkse ‘oplaadmoment’. Ik heb er zin in, ook vanwege het feit dat we met 27 mensen uit onze kerk gaan en gezellig een nachtje blijven slapen. Tijdens het inpakken blijf ik aan de man denken en voor hem bidden.
De volgende 2 dagen in Drachten zijn zoals ik ze had verwacht: Inspirerend, Uitdagend, Heftig, Gezellig en nog veel meer. Sprekers als Bill Hybels over kerk zijn in een veranderende samenleving, maar ook Tim Keller over de vrijgevige God (het gelijknamige boek is al een bestseller bij Samma!), maar ook Bono die 3 jaar geleden ook sprak op de Leadership Summit en vertelde wat er sindsdien is gebeurd in kerken met betrekking tot Aids en sociale gerechtigheid. Bijzonder!!. Elk uur opnieuw word je opnieuw enthousiast. Toch worstel ik vanbinnen weer met de vraag wat mijn plek hierin mag zijn, binnen of buiten de kerk. Ik voer daarover diepgaande gesprekken met sommige van mijn teamgenoten. Helemaal aan het eind komt er een ‘zwarte dominee’ voorbij. Op dat moment, na 2 dagen informatie naar binnen werken, denk je dat er niks meer binnen kan komen, maar hij belooft ons wakker te houden. En hij doet het ook!! Zijn naam is Harvey Carey. Hij is naar Detroit gegaan, een stad die meer dan welke stad ook in Amerika is getroffen door de kredietcrisis. Geen geld voor een kerk, of voor veel werkers, maar een hele kerk aan het werk. Verander de Stad. Ik wou dat ik je het hele verhaal kon laten horen, maar misschien moet je maar eens naar de man googlen. Zwart en blank, jong en oud, komen samen in een kerk die vol vuur staat. Soms komen ze zondagmorgen bij elkaar voor wat ze denken een ‘gewone dienst’ te zijn om vervolgens er op die zondagmorgen op uitgestuurd te worden. Ze hebben hun tentjes opgezet voor de grote drugswinkels en inmiddels zijn er door hun acties al 8 drugspanden gesloten. Ze hebben huis aan huis bijbels verspreid, en nog veel mooier, gebed aangeboden aan de deur. Als mensen niet thuis waren, hingen ze een bordje aan de deur; “Someone prayed for you today”. ’s Nachts gingen de vrouwen uit de kerk naar de prostituees toe.
Ik word er gaandeweg steeds blijer van, zeker als hij ons nog eens aanspoort om vooral niet zoveel te vergaderen en mappen vol papier over beleid en visie en missie en evangelisatie te verzamelen, maar gewoon aan het werk te gaan. Zo wil ik God dienen met mijn broers en zussen! Niet als copietje van Detroit, maar gewoon uit het hart en voor Gouda.
We zijn allemaal doodmoe van 2 dagen luisteren, maar zoveel om over na te denken.
Het is zaterdagavond half acht als ik thuiskom. Net nog tijd genoeg om boodschappen te doen. Als ik naar beneden wil lopen met de boodschappentas gaat de bel. Ik denk dat ik Robin, één van de conferentiegangers zie, die vast nog even wil napraten. Ik doe de deur open, maar daar staat hij weer. De man die donderdagavond er ook al was. Hij draait enigszins met zijn ogen en vraagt of ik nog iemand anders weet die met hem bidden wil. Het andere telefoonnummer heeft hij gebeld, maar ook daar moest hij nog een tijdje wachten. En echt, eerlijk, ik weet het niet. Mede veroorzaakt door mijn doodmoeie hersenen. De mensen die ik kan bedenken zijn ook doodmoe al eerder bij de conferentie vertrokken. Ik nodig hem uit om naar de kerkdienst morgen te komen en verzeker hem dat er daar wel mensen zijn om met hem te bidden. Ik weet dat ik er verstandig aan heb gedaan om niet alleen en als vrouw met hem te bidden, maar ik voel me er niet happy bij. Ik bid of God hem asjeblieft morgen naar een kerk wil leiden.
Vandaag in de kerk ging het over occultisme, over zwart en wit en werd er een uitnodiging gedaan om er van bevrijd te worden. Er kwam niemand naar voren. En hij was er ook niet. Ik bid maar voor hem en hoop dat hij ergens anders in een kerk zit. Gek genoeg weet ik vandaag weer een aantal namen van mensen die ik best wel had kunnen bellen voor hem. Ik blijf zitten met de vraag hoe het nou komt dat we op de één of andere manier met z’n allen niet in staat zijn de wereld om ons heen de zorg te verlenen die nodig is. Ik bel nog een keer naar die jonge moeder, maar er wordt nog steeds niet opgenomen.Ik weet niet waar ze is

Nieuwe spullen

Deze weken staan zoals elk jaar in het teken van de nieuwe uitgaven. Eind september zijn de beursdagen. Twee hele dagen gaan we van tafeltje naar tafeltje om de nieuwste producten van de uitgevers van boeken, distributeurs van muziek en importeurs en makers van kado-artikelen te bekijken. Een beurshal vol ‘christelijke’ producten. Nou heb ik al eens een stukje geschreven over de benaming ‘christelijke’producten, dus jullie weten wellicht hoe ik daar over denk. Christelijke producten bestaan niet. Een product, een boek, cd, dvd, kado kan wel een christelijke boodschap uitstralen. Nou ja, laat ik daar nou maar even niet over beginnen, da’s weer zo’n stokpaardje van me.
De eerste beursdag was ik samen met Annelies met de trein naar Zwolle en de tweede maandag met Annelies en onze toekomende nieuwe kracht Jan met de auto naar Houten.Dankzij mijn geweldige nieuwe telefoon met TomTom reden we totaal verkeerd. Jan heeft me beloofd nooit meer op mijn routekennis af te gaan. Een goed begin van onze samenwerking!
Smullen is het, al die nieuwe boeken. Elk jaar weer een verrassing wat er gaat komen en elk jaar weer heb ik zin in het najaar met al die mooie spullen. In Zwolle hebben we vooral kado-artikelen uitgezocht bij de importeur. Ik werd er wel blij van. Nou maar hopen dat ze op tijd in Nederland en in Samma zijn.
Veel goede boeken gezien, zoals het boek “Als doden wakker worden van John Eldredge de schrijver van Ongetemde Man en Fascinerende Vrouw. Dat je hart een woonplaats is van God, een nieuw hart, ipv een hart dat niet deugd. Indrukwekkend boek.
Waar we echt superblij van werden was een nieuwe kerst CD van een heleboel Nederlandse artiesten. Geloof me, je zult hem veel horen bij Samma met de kerstdagen.
Een van de laatste uitgevers waar we een afspraak mee hadden was Ark Boeken. Ze zijn nog altijd mijn meest favoriete uitgevers. Ik hou van hun visie, van hun keuze van boeken, zoals bijvoorbeeld de Getemde Tijger, Kemi, de Bijbelgids, maar ook hun kinderboeken. Zij zijn degenen die Max Lucado in Nederland op de kaart hebben gezet door de uitgave van het schitterende boek Ér is niemand zoals Jij´, wie kent het niet. Daarna volgden vele andere titels zoals de dagboeken. De nieuwe agenda van Max Lucado voor 2010 is binnen 3 weken in heel Nederland uitverkocht.
Dit keer stelden ze me ook niet teleur met een aantal prachtige boeken. Ik kan niet wachten om er aan te beginnen. Zo is er het boek Als je God één vraag mocht stellen` Een supergoed boek waarin alle brandende vragen van christenen en niet christenen gesteld worden, zoals: “Als u een God van liefde bent, waarom gaan er dan mensen naar de hel.` of de vraag: “Waarom staat u lijden toe?” . Een boek om zelf te lezen en weg te geven. Een ander boek waar ik echt heel erg enthousiast van wordt is het boek van Sheila Walsh “Open je ogen & bid!”. Sheila Walsh, de gospelzangeres en later talkshow host in Amerika. Daarna een periode van enorme depressie en wanhoop. Vanuit dat enorme dal kwam ze naar boven en leerde ze bidden. Niet als een trucje, maar vanuit een relatie met God. Spreken.Luisteren. Vertrouwen.Leven. Volgens Max Lucado is dit boek net zo warm en grappig als Sheila Walsh zelf.
Ach, ik kan nog wel een tijdje doorgaan met al die nieuwe boeken enzo, maar je kunt veel beter lekker langskomen en heerlijk snuffelen tussen al die nieuwe boeken, muziek en kadootjes. Niet allemaal ‘christelijk’ maar zeker niet onchristelijk.
De koffie is er gratis bij!

Gods stem verstaan op de fiets?!

Vanavond op weg naar de huiskring. Voor mij de eerste van dit seizoen. Ik heb er zin in! We hebben zo’n heerlijk stelletje ongeregeld, enthousiaste, vrolijke, serieuze, drukke praters. We hebben echt de eeuwigheid nodig om nog niet uitgepraat te raken met elkaar!
Het schemert en het miezert als ik op de fiets stap. De herfst is al aardig zichtbaar. Ik zet mijn dynamo aan om wat meer licht op de weg te hebben. Het enige resultaat is een hevige piep, zodat ik dan misschien niet zichtbaar ben, maar wel hoorbaar. Geen probleem, vorige week hielp het ook als ik er voorzichtig tegenaan schopte. Dit keer kan ik blijven schoppen (en dat doe ik ook), maar eenmaal op het juiste adres aangekomen had ik mijn licht nog steeds niet laten schijnen. Nou ben ik vreselijk keurig en wil ik voor mijn eigen veiligheid nooit rijden zonder licht, dus ik maak me al een beetje zorgen om de terugweg.
De kring is zoals altijd levendig en krachtig. We hebben het over David en de zalving door Samuel. Samuel die een leugentje om bestwil mocht vertellen van God zelf nota bene toen hij naar het gezin van David ging om een koning te zalven. Interessant nietwaar, dat God zegt dat je de hele waarheid niet moet vertellen. Voor ons stof tot praten genoeg. Zeker als we ons afvragen hoe dat nou ging bij Samuel en bij de profeten als ´God tot ze sprak´. Vooral in het Oude Testament staat het er zo direct: “En God zei tegen….” Dan weet je ook meteen waar je aan toe bent. We hebben een stevig gesprek over Gods stem verstaan. Is hij er al bij het tandenpoetsen ’s morgens, spreekt Hij van buitenaf of van binnenuit omdat de Geest nu eenmaal in ons woont. De ene mens moet/wil maanden bidden voor God antwoord geeft en de ander handelt gewoon en weet dat het goed is. We gaan alle kanten op en moeten ook echt concluderen dat er geen pasklare antwoorden zijn voor het spreken van God, maar dat God ons persoonlijk leidt en het bij iedereen verschillend is. We delen een aantal ‘gewone’ voorbeelden van waar we de leiding van de Heer en dus Zijn stem hebben gehoord. Verder zijn we ook soms hartstikke nuchter en vertrouwen er op dat Hij het willen en het handelen in ons werkt. We hebben het ook nog over gebedsverhoring. Het is niet te doen om zo’n levendig gesprek in een paar woorden in een blogje neer te schrijven, maar deze kringavond was weer heerlijk!! Het scherpt ons aan elkaar. Ik heb nu al zin in de rest van dit seizoen als we het over David gaan hebben. En je moest eens weten wat een anti-kringen-mens ik ben geweest!!
Als ik uiteindelijk naar huis ga bedenk ik me dat ik nog een probleem heb met mijn fietslamp. Anja, onze gastvrouw, geeft me het advies om een heel zielig gezicht te trekken als ik de politie tegen kom. Ik grap tegen haar of dat dan een leugentje om bestwil is? Wie weet! Nou ja, zeg ik, ik kan er natuurlijk ook voor bidden en vragen of Hij antwoord geeft. We lachen er hartelijk om!
Ik rij weg en de dynamo piept nog steeds. Ik probeer wederom met mijn schoen de dynamo dichter op het wiel te krijgen maar het helpt niet. Eenmaal op het fietspad voel ik me toch niet zo happy, eigenlijk is het helemaal tegen mijn principes om zonder verlichting te rijden, maar ja, lopen is me veel te ver. Ik geeft nog een schop tegen de dynamo, maar geen resultaat. Zonder er bij na te denken doe ik wat ik altijd doe en zeg: “Ach toe Heer, doe is wat” en buig me voorover om een tik op de lamp te geven. Direct floept de lamp aan!!! Ik schiet ter plekke in een enorme lachstuip, wat bijna weer een ander gevaar oplevert omdat ik begin te slingeren.
De hele rest van de terugweg fiets ik glimlachend naar huis. Ik hou zo van die grapjes van de Lieve Heer.

Ach, zullen sommige mensen zeggen, gewoon toeval. Anderen zullen zeggen, maar dat is toch volkomen normaal dat God dat doet? Ik vind het geen toeval en ik vind het zeker niet normaal. Ik blijf het een wonder vinden, dat God naar gewone mensen omziet en zelfs grapjes met ze uithaalt.
Morgen breng ik de fiets naar de fietsenmaker.

Heimwee naar de toekomst

Stom, ik heb gewoon het mededelingenblad van de kerk niet goed gelezen. Nu sta ik te wachten voor de 2e dienst, maar daar blijkt Martin Brand niet op te treden. Afijn, de dienst was toch best mooi, maar iedereen heeft me wel al laten weten dat ik iets gemist heb.

Stom, ik ben gewoon te laat. Het concert van Martin Brand is al begonnen. Om 19.00 uur en niet om 19.30 uur. Het lijkt er op dat mijn Samma Nieuws lezers de mails die ik hen stuur beter lezen dan ikzelf want zij zijn er allemaal al. Gaaf om te zien dat één zo’n mailtje nog aardig wat mensen op de been brengt op deze zondagavond.
Wow, dat is mooi!! Binnen twee liedjes zit ik er helemaal in!! Ik ben direct onder de indruk van Martin z’n teksten, van z’n manier van de boodschap overbrengen en communiceren met het publiek en van z’n eerlijkheid, maar eigenlijk nog meer en direct van wat God doet door mensenlevens heen. Tegelijkertijd zit er weer zo’n knoop in m’n maag en merk ik dat de tranen weer op de loer liggen. Ik heb daar de laatste maanden veel last van. Een soort onbestendig gevoel van heimwee. Deze sfeer, zo’n goeie band, concertgedoe en een radicale heldere boodschap in gewoon eerlijk Nederlands. Ik hou er zo van en ik mis het zo dat we dat bij Samma niet meer doen de laatste tijd. Toegegeven, voor alles is een plaats en een tijd en mijn nostalgische gevoelens zijn niet maatgevend.
Tot overmaat van ramp geeft Martin brand het woord aan zijn directeur, Robert Jan Sterk van OM. Het eerste wat hij zegt is dat hij wat met Gouda heeft. Hij kwam vroeger namelijk altijd bij de MarktAktie, o.a. in het gebedsteam. Hij houdt een enorm inspirerend verhaal over evangelisatie en zending en wat wij er mee kunnen en wat hij er zelf mee doet. Eenvoudig er zijn voor onze buren opent de deuren voor het evangelie.
Dan houdt Martin een spreekje. Over die jongen met de vijf broden en de twee vissen en dat we alles mogen geven wat we hebben en dat de Heer Jezus dat dan vermenigvuldigt. Ja Heer, maar dat weet ik allang, ik geef u ook alles, maar ik voel me zo in de wachtkamer.
Het is prachtig om te zien dat er een aantal mensen naar voren komen om hun alles te geven. Ook mensen die ik via Samma heb mogen uitnodigen.
Na het concert loop ik naar Robert Jan toe om hem te vragen hoe dat nou zit met hem en de MarktAktie. Hij vertelt dat hij bij een concert van Darrell Mansfield tot geloof is gekomen en daarna veel meer concerten in Gouda heeft bezocht en actief heeft geholpen bij de eerste jaren van de MarktAkties. Hij kreeg ook altijd Samma Nieuws, zelfs toen hij 12 jaar lang in het Midden Oosten als zendeling onder moslims werkte. Hij vertelt mij hoe belangrijk het werk van Samma voor hem geweest is. Maar waar ik nog het meest van onder de indruk raakte was dat hij me vertelde dat hij jarenlang voor Samma heeft gebeden, zelfs in het Midden Oosten.
Ik vertel hem van mijn verlangen en wat dit soort avonden met mij doen, dat bitterzoete gevoel van ik wil zo graag meer vertellen van mijn Heer. Ik heb heimwee naar de toekomst. In gewone woorden, aanstekelijk en eerlijk, net als Martin en Robert Jan. Tegelijkertijd besef ik hoe belangrijk het werk van Samma is geweest voor zoveel mensen. Hier staat een zendeling, directeur van OM Nederland die mij bemoedigd door te zeggen wat de Heer door Samma heeft mogen doen in zijn leven.
En vanavond hebben er weer mensen gekozen om alles wat ze hebben, hoe veel of weinig ook, in de handen van de Heer te leggen. Ik mocht een mailtje doorsturen en de Heer deed de rest en ik werd zelf overvloedig gezegend en bemoedigd vanavond.
Dankuwel Heer. Mijn evangelisatiehart klopte weer vanavond. Ik heb nu nog meer heimwee naar de toekomst. Tot die tijd blijf ik U dienen met alles wat ik heb.