Samma

Opperdoes aardappelen

2011-07-24T09:01:00.000-07:00

Ik heb ze stevig geboend met een borstel en schoongeschrobd met water. En nu staan ze in het water op het gas. De aardappelen. Niet zomaar aardappels, maar Opperdoes aardappels. En die zijn heel bijzonder, zeggen ze. Ja…, ik wist dat ook niet, ik ben niet zo heel erg culinair onderlegd. Maar deze Opperdoese aardappels zijn wel heel bijzonder. Ze kwamen gisteren rechtstreeks uit Opperdoes met de trein en een jonge dame mee naar Gouda. Die dame had nog een belofte in te lossen met die aardappels. Drie maanden geleden kwam ze ook met de trein naar Gouda, samen met een vriendin. Ze was niet de enige die dag, want Gouda stroomde vol met bezoekers. Die dag werd de Passion uitgevoerd. Het zinderde die dag in Gouda en deze jonge dames wilden dat maar wat graag mee maken en kwamen helemaal uit Opperdoes. En ja…, dan doe je natuurlijk eerst een verkennend rondje binnenstad. En ja…, dan kan het niet anders dan kom je Samma tegen en loop je daar gezellig naar binnen. En gezellig was het op dat moment, omdat we net aan het eten waren. Niet alleen de medewerkers van Samma, maar ook allerlei vrijwilligers die mee hielpen op verschillende plekken in de binnenstad met de Passion. Gastvrij en gezellig als we zijn, boden we de meiden aan om mee te eten. Ze vonden het eerst wel een beetje gek, maar toen ze merkten dat wij het echt meenden, schepten ze gezellig hun bordjes op. Toen het gebruikelijke praatje werd gehouden over waar ze vandaan kwamen ging het al gauw over Opperdoes en de aardappels die daar gekweekt worden. Ze beloofden ons om, als ze weer eens in Gouda kwamen, ze een zakje voor ons mee zouden nemen. Niet dat je ooit verwacht dat zoiets ook daadwerkelijk zou gebeuren. En toch had ik het mis…, want…, gistermiddag kwam ze zomaar Samma ingelopen met een behoorlijk zakje Opperdoes aardappels. Ja, zei ze, dat had ik beloofd. Ze vertelde hoe die dag van de Passion een dag vol verrassingen voor haar was geworden. De stad was leuk, Samma was een spontane eetverrassing, de Passion was indrukwekkend. Ze vertelde dat ze helemaal vooraan stond en hoe mooi ze het had gevonden. Maar het allerleukste was dat er daar vooraan ook een hele leuke Goudse jongen stond! En die jongen, daar had ze vandaag weer een date mee!
Waar de Passion al niet goed voor is geweest! Ik ben er ook blij mee, want ik ga zo genieten van mijn Opperdoes aardappels (of zijn het nou aardappelen?)
Eet smakelijk.

geKREST voor de KERST

2010-12-20T10:42:00.000-08:00

Vrijdagavond stroomstoring
Vrijdagavond besloot hij er mee op te houden. We waren de spullen binnen aan het zetten toen opeens binnen de stroom uitviel. Nadat de nieuwe stop erin zat de computer weer aangezet, maar helaas hij had een paniek boodschap. Die avond niks meer aan kunnen doen, het kassasysteem blijkt te zijn overleden en begraven in een kapotte harde schijf. De helpdesk meldde dat het een hardware probleem was en zij daar niet meer over gingen…..

Zaterdag gekrest
De volgende ochtend direct naar de computershop, kijken wat er te redden viel. Bar weinig, dus dat wordt een nieuwe computer. De helpdesk kon nog wel uitleggen welke computer er dan nodig zou zijn en dat ze maandagmorgen om 8 uur op de zaak aanwezig waren. Misschien konden ze nog iets redden van de harde schijf. De laatste backup was gemaakt voor de Jongerendag in juni………… (jaja…, ik weet het…., ik kan het uitleggen…., maarre…., ja ’t is stom…..)
Een nieuwe computer gekocht, da’s wel het laatste waar we op zaten te wachten. Deze zaterdag was ongewoon stil vanwege de sneeuw en dat ziet er al dagen niet al te best uit. Jammer, want we hebben zulke mooie spullen in de winkel….. En dan ook nog een nieuwe computer…… Ik vind het echt zwaar allemaal…..

Zondagpreek
De sneeuw valt die nacht in dikke lagen en deze zondagmorgen kan ik ook geen boekentafel meenemen naar de kerk. Dat heeft overigens toch niet zoveel zin, want veel kerkgangers blijven met dit weer ook liever thuis en gelijk hebben ze.

De preek liegt er niet om. Uit Zacharia, over de kandelaar en de voortdurende stroom van de Heilige Geest in ons eigen leven en over ‘Niet door kracht, noch geweld, maar door mijn Geest zal het geschieden’. Een preek over activisten, realisten en fatalisten. Ik heb het gevoel van activitst naar realist, naar fatalist te gaan in mijn eigen leven. Ik weet het soms niet. Als de voorganger zegt dat die Zerubbabel wel 17 jaar heeft moeten ploeteren en wie van ons ploetert er nou zo lang, schiet ik vol. Ik ploeter al bijna 40 jaar denk ik met een lijf vol zelfmedelijden. Ja, zegt de prediker, het leven is geen sprint, maar een marathon. Hij heeft absoluut gelijk, maar ik heb op dit moment het gevoel dat het leven meer een hordeloop is. Als je het ene obstakel uit de weg hebt geruimd, volgt direct een nieuwe…… Ik heb het zwaar die morgen in de dienst, zeker als de dames een paar prachtige liederen staan te zingen….
Ik had beloofd om ook de tweede dienst te blijven om met vrienden naar huis te rijden. Er waren zo weinig mensen vanwege de sneeuw dat besloten werd door te gaan op het thema van de eerste dienst en in een kringetje getuigenissen te geven van goeie en slechte ervaringen. Ja, daar zat ik dan, kon niet anders dan wat van mijn gevoelens delen. En ja, natuurlijk ook van Zijn bijzondere liefde voor mij.

Maandagmorgen blues
Ik ben al vroeg aan het stofzuigen en dweilen, zoals elke maandagmorgen. Tegen 11 uur wordt ik gebeld door de helpdesk. Ze hebben de oude en nieuwe computer gekregen, maar helaas…., het lukt niet om de gegevens van de harde schijf af te halen…. Dat betekent een halfjaar klantenadministratie, producten, prijswijzigingen, verkoopstaten, enz. enz. kwijt. Niets aan te doen, dus de ouwe back-up erbij gehaald.

Niets aan te doen…., ik heb het jaren geleden ook eens meegemaakt. Op het moment dat ik de vergunning voor de MarktAktie binnen had, crashte de toenmalige computer. Iedereen zei, niks meer aan te doen, loslaten en overgeven. Ik was eigenwijs en vond in een computerblad bij de Bruna een adres van data-recovery en binnen een paar dagen had ik alles weer terug. Toen voor mij een goeie les dat ik gewoon mijn eigen hart moest volgen en niet fatalistisch hoefde te blijven zitten.
Maar nu? Ik zocht wat adressen op het internet op van bedrijven die gegevens van gecrashte harde schijven konden halen. Zaten wel aardige prijskaartjes aan van om en nabij de 1000 euro.

Maandagmiddaggebed
Eerst maar eens met Jan overleggen over wat wijsheid was en wat eigenwijsheid. Ik weet het soms niet. We praten over de preek van gisteren en over ‘Niet door kracht, geweld, maar door mijn Geest’ en over het doorgaan en over de marathon en de hordeloop, maar ook over Samma. Die Samma uit de Bijbel. Het bijzondere is dat er over hem alleen maar staat dat hij zich opstelde op dat land en de Filistijnen versloeg. Hoe die dat nou gedaan heeft weten we niet. Jan dacht met een ezelskaak, maar dat was iemand anders. We lezen het stukje nog even samen. We hebben het ook over gewone praktische zaken en de consequenties van het verlies van gegevens en de tijd die het zal kosten om alles, maar dan ook alles weer stuk voor stuk te moeten invoeren. We zijn het er over eens dat we toch nog een nieuwe poging moeten wagen om een specialistisch bedrijf de gegevens te laten opzoeken. Daarna hebben we het nog even over het feit dat we de laatste weken bijzonder onder vuur liggen, de strijd is heftig. Dus besluiten we om eerst maar te bidden voor alles en deze week.

Ik kom niet veel verder dan ‘Lieve Vader, U weet alles….” als de telefoon gaat. Eerst probeer ik nog ongestoord door te bidden,als ik me bedenk dat niemand hem kan opnemen en het al lang na 1 uur is, dus ik zeg tegen de Lieve Vader dat ik zo terug kom.
Ik neem de telefoon op en het is de helpdesk. De computer is klaar en kan opgehaald worden en……., ze hebben toch nog kans gezien de gegevens van de kapotte schijf te halen……………… Was een extra leuk kerstkadootje voor me, zeiden ze nog. Inderdaad een extra leuk kadootje van het Kind van Kerst. Oh, wat hou ik toch veel van Hem! Ook van zijn ongelooflijke humor op dat moment.
Hij geeft, nog voor we Hem er om vragen en boven bidden en bedenken.

Maandagavond.
De computer is weer terug. Tenminste de nieuwe. Alle gegevens staan er op, teruggevonden en wel. Nee, hij werkt nog niet. De printer kan hij niet vinden en de scanner begint te piepen en er zal vast nog wel het e.e.a. niet helemaal perfect zijn ingesteld. Maar morgen om half negen ben ik de eerste die bij de helpdesk aan de telefoon hangt en op m’n knieën onder de toonbank de juiste kabeltjes op de juiste plekjes inplug.

Nou ja, ik ga voor die tijd nog maar even op mijn knieën naar die andere Helpdesk van mijn Hemelse Vader. Ik ben tenslotte een realist die inmiddels weet dat ze in de Hemel nog meer verstand hebben van computers…..

Hij overlaad mij met zegeningen.....

2010-11-12T13:39:00.000-08:00

Hij overlaad mij met zegeningen en ik voel me weer jong als vroeger….. psalm 103 (het boek)

Daar begon vanmorgen mijn dag mee. Wat een heerlijke tekst om je verjaardag mee te beginnen!!! En oh zo waar! Wat een zegeningen in mijn leven. Ik moet ze nodig weer eens tellen, zoals ik ooit heb gedaan in mijn zegeningenboekje. De laatste weken hebben mensen het in Samma mogen doen in de wonderboom en hopelijk ook in het wonderboekje dat we in grote getale hebben liggen! Zo werd ik vandaag gezegend door allerlei lieve berichtjes langs de digitale snelweg van mensen ‘all over the world’. Ze zijn me allemaal even lief. En wat een verscheidenheid aan mensen! Ik hou zo van die veelkleurigheid.

Ik was niet eens van plan om dit jaar mijn verjaardag te vieren, maar de verrassing werd met het uur groter. Nu heb ik meerdere bossen vrolijke bloemen in mijn kamer staan. Mijn zoon rik besloot voor mij te koken, hij zou een paar vrienden meenemen. Uiteindelijk werden het een man of 12 aan lieve veelkleurige mensen. Sommigen ontmoette ik voor het eerst. Om zes uur gaven 4 internationale profs een prachtige bellenblaasverjaardagsshow voor mijn deur… Wow, wow, en nog eens wow!
Kijk maar naar de filmpjes op youtube.
Een andere heel bijzondere zegening die ik boven bidden en denken heb gekregen de afgelopen weken is een supereigenwijze smart. Al 18 jaar heb ik geen auto meer gereden en eigenlijk durfde ik het niet meer en ik was al heel lang in de veronderstelling dat ik nooit meer zou (durven) autorijden. En toen kreeg ik opeens die smart. Zomaar vanuit het niets van lieve vrienden die niet eens mijn rijangst kenden. En nu ben ik al twee weken aan het oefenen en raad eens wat? Ik vind het steeds leuker worden? Is dat geen enorme onverwachte zegening. Maar toch……….. zo’n smart is leuk, lieve vrienden zijn fantastisch, maar misschien is toch nog steeds het allermooiste de zegen van het leven zelf. Morgen, een dag na mijn verjaardag, ga ik naar de begrafenis van een geliefd familielid. Slechts 44 jaar oud geworden laat hij een vrouw en drie jonge kinderen na. Al 2 jaar lang knokt hij tegen die dodelijke ziekte en vorige week heeft hij het moeten opgeven. Wat een zegen dat hij jezus heeft leren kennen en naar zijn eeuwig huis is verhuisd. Maar wat een verdriet voor degenen die hij achterlaat. De dood hoort bij het leven roept er dan weer een of andere wijsneus. Ik weiger dat aan te nemen. De dood hoort helemaal niet bij het leven. Het is zo onnatuurlijk als het maar wezen kan. Gelukkig heeft onze heer met zijn dood de dood overwonnen! Ik zie uit naar de dag dat we al die lieve mensen weer terug mogen zien. En tot die tijd dank ik hem voor elk jaar dat hij me erbij gegeven heeft. En tot nu toe zijn het er al 57. Dat zijn er nog niet zoveel als mijn moeder die er 97 kreeg, maar veel meer dan nico die er maar 44 heeft gehad, of dat kindje van 2 dat door een ongeluk om het leven kan.

Count your blessings, is de titel van een nieuwe dvd van de gaither homecoming friends. En weet je, als je je zegeningen telt, dan word je net als bij het beluisteren naar deze dvd, gewoon hartstikke dankbaar voor alles wat je hebt en is alles wat je niet hebt opeens veel minder erg.

Ik wens je ook een overdaad aan zegeningen toe!!

draaiorgel in de kerk

2010-10-17T11:54:00.000-07:00

Sinds een tijdje ben ik vertegenwoordigster van onze straat in een groter stadsoverleg met winkeliers en bedrijven. Een leuke actieve club waar veel ideeën vandaan komen. Zo waren we de laatste keer aan het brainstormen over wat we met kerst en met Valentijnsdag kunnen doen in de stad om veel mensen de stad in te krijgen. Want onze mooie binnenstad is het waard en winkeliers hebben het nodig.

Ik heb geen idee hoe we er bij kwamen, maar op een gegeven moment ging het over de kerk (en ik was er niet over begonnen) en over de St. Jan. Ze vertelden over de Refo500 dag die daar plaats vond en de meesten dachten dat ik daar wel alles van zou weten. Ik probeerde voorzichtig uit te leggen dat ik wat evangelischer was van huis uit, dus dat ik hier minder van wist. Altijd leuke gesprekken waar je vaak wat meer van jezelf, maar vooral van je geloof kwijt kunt. Het was leuk om te horen dat deze mensen zich heel positief uitlieten over hoe de St. Jan bezig was. Toch niet zo stijf als ze vaak vooringenomen denken. Ja, zei iemand, ik was heel verbaasd dat ze toen en toen zelfs het draaiorgel in de kerk hadden. Dat had ik toch nooit gedacht, zomaar een draaiorgel. Ja hoor, daar heb je ’t weer, dacht ik en schoot hardop in de lach. Natuurlijk keken ze me allemaal met grote ogen aan. Ik legde hen uit hoe grappig ik het vond, omdat het eigenlijk de omgekeerde wereld is.
Het orgel was van ouds her een instrument op de kermis, met of zonder wielen er onder. Er is ooit iemand geweest die dat instrument naar de kerk heeft gebracht. Er zijn hele kerkscheuringen door ontstaan, want het zou het instrument van de duivel zijn. Hoe kon men dat nou in de kerk plaatsen om er gewijde psalmen bij te zingen. Tegenwoordig vinden we het kerkorgel ongeveer het meest heilige instrument dat er bestaat, maar de oorsprong is gewoon het instrument van de kermis. Het zou pas wat zijn als we het kerkorgel weer de straat op zouden brengen.

Toch is het raar dat we ons als christenen sommige muziek hebben toegeëigend en dat christenen en niet-christenen het als muziek voor de kerk bestempelen. Ik gebruikt het voorbeeld vaker, maar je kent misschien wel het gezang: “Wilt heden nu treden voor God onze Heere. Hem bovenal loven van harte zeer…..”
Een gezang met een degelijke melodie, typisch geval van een oude hymn zou je denken. De werkelijkheid is totaal anders. Het was ooit een melodie van een liedje dat in Engeland heel populair was in de kroegen. Het had zelfs een beetje vulgaire tekst: “I once had a girl and her name was Mathilde. She hugged like a bear and she looked like one too…”

Ik weet niet wat er zou gebeuren als we de liedjes van Frans Bauer of de Deurzakkers zouden gebruiken voor de nieuwste opwekkingsbundel. Zouden er net als eeuwen geleden kerkscheuringen door ontstaan omdat die liedjes ‘van de duivel’ zijn? Ik weet het niet, maar ik vrees het wel. Want meestal leren we niks van de geschiedenis en blijven we gewoon vooringenomen mensen, christen of geen christen en beslissen we dat sommige muziek bij de kerk hoort en sommige muziek niet. Dat gaat al eeuwen zo door, dus ’t zal nog wel tot de wederkomst duren voor het overgaat. Ikkanniewachte!!

tranentrekkers

2010-08-31T07:35:00.001-07:00

We zitten midden in een presentatie bij de platenmaatschappij. Ik weet niet zo goed waar ik kijken moet, want ik heb opeens tranen in mijn ogen.Het lied dat gedraaid wordt raakt me vanaf het eerste tot het laatste moment. Maar ja dit is een ‘zakelijke’bijeenkomst met een paar winkels en een aantal persmensen. Ik durf Jan ook niet aan te kijken, bang dat het dan alleen maar erger wordt. Het lukt om de ogen net niet al te nat te laten worden dat het langs mijn wangen glijd. Gelukkig het nummer is afgelopen.............. Volgende nummer van dezelfde cd wordt aangekondigd. Ik voel de bui al hangen...... Ik kijk even naar opzij naar Jan en ja hoor,nu zie ik een klein druppeltje op zijn wang. Dit is mooi, dit raakt ons! Het laatste nummer dat ze van de CD laten horen is prachtig mooi, worship en symfonisch. We krijgen een pre-release copietje mee. Reken maar dat we hem enthousiast gaan verkopen. Dit is de nieuwe Michael W. Smith cd!!
En dat is er nog maar eentje voor het komende najaar. We horen de CD van Jars of Clay ‘Shelter’, veel geschreven vanuit de ervaringen van het afgelopen jaar , o.a. de overstromingen in mei in Nashville. Hier weinig op het nieuws geweest, maar echt verschrikkelijk, maar ook prachtig om te zien hoe men elkaar heeft geholpen in die tijd. Als er dan ook nog een prachtig nummer voorbijkomt met Mac Powell (Third Day) en Steven Delopoulos (Burlap to Cashmere) dan heeft Jars of Clay het al gemaakt met dit ene nummer. De rest is echt gigantisch mooi!!
Over MacPowell gesproken. Ook Third Day komt met een nieuwe CD uit. Ook die kregen we te horen. En...., Mac hoeft zijn m0ond maar open te doen en ik smelt....... Zo’n stem is er maar eentje van. Ookzij werken weer met allerlei mensen samen en ook deze CD is voortgekomen uit de crises in hun persoonlijk leven en in dat van anderen tot de kredietcrisis aan toe.
We begonnen deze morgen overigens met een CD van Brian Doerksen. Oh leuk, dacht ik. Nou dat is niet het goeie woord, indrukwekkend past meer bij de CD die Ground Level gaat heten.n Er hoort ook een DVD bij en pas dan kun je goed zien wat die titel inhoudt. De CD is temidden van de mensen opgenomen. Letterlijk in het midden, niet op een podium maar in een zaal, midden tussen de mensen. Omdat aanbidding niet persé van het podium naar de zaal gaat, maar we er allemaal deel van uitmaken. Behalve de muziek staan er op de DVD ook de verhalen van mensen uit de kerk van Brian op. Gewone mensen met bijzondere verhalen. Indrukwekkend is het goeie woord.
Op de terugweg hebben we nog veel gepraat over de bijzondere muziek die we vandaag gehoord hebben en vooral wat het met ons doet en nog meer hoe we dat jullie allemaal kunnen vertellen dit najaar. Want er is zoveel moois. Ik heb het nog niet eens gehad over de nieuwe van Amy Grant, de Newsboys, Hillsong, Matthijn Buwalda en noem maar op.
Je mag er ons altijd naar vragen. We gaan ook werken aan een nieuw systeem in de winkelwaarbij we jullie door middel van stikkers op de CD’s en boeken willen laten zien wat het met ons heeft gedaan.
De muziek verdient onze aandacht!
Dank God voor al die mooie muziek! Dank God voor al die geweldige muzikanten! Dank God dat zij hun muziek in dienst van die fantastische God willen gebruiken.

De stoelen op tafel….,

2010-08-28T12:26:00.000-07:00

Er staan 4 oude stoeltjes op de grote tafels achterin de winkel.
Er komt een klant binnen:
‘Hé verkopen jullie nu ook stoeltjes?’
Een volgende klant:
‘Hebben jullie de winkel leeggehaald?’
Weer eentje:
‘Wat is het ruim geworden’
En toen:
‘Jammer dat jullie de uitverkoop hebben weggedaan...’Een andere:
‘Het is wel kaal daar’
En nog een:
‘Hebben jullie de vloer in de was gezet?’

Ik kan nog wel een heel tijdje doorgaan. Het is heel grappig om te zien hoe iedereen reageert op een paar stoeltjes op tafel en er meteen zijn eigen conclusie aan verbind.
Want feit is:
1. We hebben de uitverkoop niet weggedaan, de boeken en CD’s liggen gewoon ergens anders in de winkel.
2. We hebben gisteren de tafels weggehaald voor het zomerfeestje en ze net weer terug gezet.
3. Jan vindt stoelen op de tafels helemaal geweldig staan. Dat vond hij vroeger als kind op school al en nu nog steeds. Niks ernstigs, gewoon een onschuldige afwijking 
4. Vandaag was zijn kans om het zo neer te zetten omdat de tafels deze week leegblijven voor het volgende avondje met de Parachute band.
5. We verkopen al een hele tijd oude, leuke stoeltjes.
6. We vinden het gewoon leuk om jullie elke keer weer te verrassen met ongebruikelijke opstellingen in de winkel.
Hoedanook, we hebben er veel plezier om hoe de mensen reageren op zo’n opstelling. Het zet mij meteen weer aan het denken over hoe gauw we als mensen bepaalde situaties interpreteren en onze eigen, veel te snelle conclusies trekken. In dit geval onschuldig en ongevaarlijk, maar hoe vaak doen we dat niet verkeerd?

Gekkenwerk

2010-08-24T23:17:00.000-07:00

The Importance of Being Foolish. Dat is de titel van een boek dat ik aan het lezen ben van Brennan Manning die ook ‘de Ontstuimige liefde van God’heeft geschreven.
Die titel spreekt me wel aan. Een beetje gek, misschien wel een beetje veel gek moet je zijn om bij Samma te werken. Ik ben blij dat ik dat ben en dat Jan het ook blijkt te zijn......
De afgelopen weken bleken we allebei hartstikke gek toen we bezig gingen met de voorbereidingen van de Muzikale Zomerfeestjes bij Samma. Ze kwamen onverwacht en zelfs ongevraagd naar ons toe. Opeens werden we van verschillende kanten benaderd om muzikanten in de winkel te ontvangen. Vanaf dat moment gingen we los.......!!
Want ja, zomaar wat muziek maken is wel leuk, maar het wordt pas echt wat als we er een complete belevenis van maken. Dus het decor wordt aangepast aan de artiest en wat ons betreft kan dat niet gek genoeg zijn. Het eerste avondje met Alexa James en Rory Partin vond plaats in het achtertuintje bij Samma. Hééérlijk eten, voor het grootste deel door Jan bereid stond opgediend in het kantoor dat geen kantoor meer was, maar prachtig aangekleed. Echt supergezellig allemaal!!
Vooral bij Rend Collective Experiment hadden we de smaak echt goed te pakken. Hun CD hoes, hun organische manier van werken, haalde al onze inspiratie los. Zowel de etalageruit als het kantoor werden omgetoverd tot een vrolijk bos. In het kantoor kwam het eten tussen de ‘bomen’ te staan. Jawel, dit keer door mij gemaakt (en nog lekker ook!!) Helaas was het een beetje regenachtig, dus het optreden moest binnen.Maar eigenlijk maakte dat de sfeer nog wel veel leuker. Tussen de boeken eten en genieten van een geweldig leuke band.
En dan de dag erna met een superduf hoofd de afwas doen omdat we geen plastic borden willen gebruiken en alles weer omtoveren tot winkel en kantoor. Ja, daar moet je wel een beetje gek voor zijn. Een dwaas, noemt de Bijbel dat. Zoals de titel van het boek zegt, is het belangrijk om dwaas te zijn.... Ben ik ff blij dat ik het zo al ben ;)
Maar we zijn dwaas met een reden. We willen het geweldige leven met Christus zichtbaar maken in alles wat we doen. Geen saai, maar een creatief, kleurrijk leven, geinspireerd door een fantastische God die we dankzij Christus onze Vader mogen noemen.
Rend Collective Experiment zei het zo mooi in hun CD hoes dat we elke keer als we naar Hem kijken, we in kleuren uitbarsten: "Thanks you to the One who these songs are about. The One who makes our lives burst into colour everytime we look at Him."
Ik blijf nog wel even gekkenwerk leveren. En als jij nou ook net zo gek bent en wat tijd over hebt, wil je misschien wel meehelpen om dit soort gekkenwerk te leveren. Want zonder gekheid...we zoeken nog nieuwe vrijwilligers bij Samma voor in de winkel of om mee te helpen bij activiteiten.

Schilderwerk

2010-08-23T23:36:00.001-07:00

Schilderwerk.
Ik hou van kleuren. Nou ja, dat wisten jullie natuurlijk allang. Mijn kleerkast, mijn huis en Samma en zelfs mijn tuin zijn één groot kleurenpalet. Als ik dit schrijf zit ik in mijn achtertuintje met m’n laptopje te genieten van de geweldige dahlia’s in de tuin. Een enorme kleurenexplosie is het. Paars, roze, fluweelrood, oranje, geel en alle schakeringen er tussendoor. Wat een prachtkleuren en wat een prachtbloemen. Ik wist niet dat ze zo groot en zo kleurrijk bestonden. Ik kan er uren naar kijken en ik word altijd weer blij van al die mooie kleuren. Ik ben bijvoorbeeld niet van het minimalisme. Waarom zou ik van minder genieten als er zoveel meer is. Ik verdenk God ervan dat Hij het met me eens is als ik in mijn tuintje om me heen kijk. Hij vond één kleur groen niet genoeg, nee er zijn er in dit kleine stukje Gouda wel honderd ofzo en dat is alleen maar groen. En dan die soorten blaadjes,dat hou je toch niet voor mogelijk? Puntige, ronde, lange, korte, stevige en dunne, groot en klein. Daar is niks minimalistisch aan. Hoe meer, hoe mooier, moet God gedacht hebben toen Hij dit allemaal schiep. Maar ik dwaal af..., ik wilde het eigenlijk over schilderwerk hebben. We zijn al een tijdje bezig met schilderen bij Samma. We hebben de rustige zomermaanden benut om binnen het e.e.a. te schilderen. Een muur, de ramen, de roze kozijnen in het kantoor en nog meer. En eindelijk, na jaren heeft de huisbaas ook de buitenboel laten schilderen. Natuurlijk zoals dat hoort met een monument en zoals we er wetten voor hebben bedacht in de vastgestelde kleuren monumentengroen en roomwit. Dat hoort, vindt men in Nederland en daarom staat het in de gemeenteverordeningen. Want owee als je opvalt met een ander kleurtje. Ik gehoorzaam de overheid, ga er dus maar niet tegenin en ben blij dat het er in elk geval weer netjes en strak uitziet.
Ben blij dat ze nog geen wetten hebben voor de kleuren van de bloemen en het inrichten van m’n tuintje..... Die dahlia’s staan prachtig tegen het roomwitte van de nieuwgeschilderde muren en de op een scheef schuurtje lijkende achterkantis opeens een mooi eeuwenoud scheefstaand monument geworden.
Binnen mag ik het gelukkig zelf weten...;) Depaarse vloer in de winkel is weer bijgewerkt en de toonbank is met de kleur ´kus´ rood geschilderd. De wand erachter in warm oranje (gedaan tijdens één van de voetbalwedstrijden van oranje ;). Ook in mijn woonhuis aan het schilderen gegaan. Het zal je verbazen maar daar heb ik wel 6 potten roomwitte hoogglans leeggeschilderd. Jazeker, dezelfde kleur als de voorkant. En dit keer op de vloer in de woonkamer. Had ik jaren eerder moeten doen.De onbestendige houtkleur zullen velen prachtig gevonden hebben, maar ikzelf werd er niet vrolijk van. Maar die roomwitte kleur laat de paarse meubels en de kleurige boekenkast en de veelkleurige Braziliaanse gordijnen geweldig mooi tot zijn recht komen. En...., ja hoor.., mijn vreemd gevormde tafel is glansrijk oranje geworden. Ik word al blij als ik er aan denk  Misschien klinkt het voor jou oneerbiedig, maar ik stel me dan altijd voor dat God bezig was de aarde te scheppen en al het moois dat daarin was en dat hij ook zo blij kon worden als iets lukte en precies zo was als hij het zich bedacht had. Hier een bloem, daar een blad,daar wat groen en dan die nog een beetje anders rood. En dan te bedenken dat als je al die kleuren bij elkaar stopt je wit licht krijgt ofzoiets. Gaaf!!
En weet je wat nog het mooiste is. Die bloemen ruiken heerlijk..... Dat kun je van de verf niet zeggen. Ik zit niet voor niks buiten..... Na wekenlang schilderen van mij en anderen ben ik die lucht meer dan zat.Maar het resultaat mag er zijn.
Morgen nog even de voordeur van binnen en van buiten en dan mag het roze zonnescherm er eindelijk weer op. Doe mij maar more=more in plaats van less=more.
God geeft overvloedige genade en zegeningen en uitbundige liefde.

Plezier in je werk.....

2010-07-23T11:32:00.000-07:00

Misschien heb je ze wel eens zien rijden. Die hele grote gele vrachtwagens met Centraal Boekhuis er op. Een van de mooiste systemen van de wereld waar het de distributie van boeken aangaat. In Culemborg staan enorme magazijnen en van daaruit worden de meeste Algemene Boekhandels in Nederland bevoorraad. Daarnaast zijn alle uitgevers en boekhandels aangesloten bij de bijbehorende Vervoerscentrale. De boeken die Samma krijgt komen niet uit dat magazijn, maar we krijgen de Vervoerscentrale wel 2x per week. Alle boeken komen op die manier bij Samma op dinsdagmorgen en vrijdagmorgen binnen. Vaste prik en meestal met dezelfde chauffeur. In ons geval is dat Tom. Tom heeft al die jaren een gezellig opgeruimd karakter en al sinds jaar en dag komt hij vrolijk fluitend de winkel inzetten met veel of weinig dozen. En twee keer per week drinkt hij dan bij ons een gezellig bakkie cappuccino en babbelden we wat met elkaar over van alles en nog wat. Gezellig, vrolijk en dat al heel veel jaren. Tot een paar maanden geleden...... Opeens had Tom haast. De eerste keer heb je het nog niet in de gaten, want het is wel eens vaker zo dat er veel werk is en Tom is nauwgezet en plichtsgetrouw in zijn werk.
Maar het bleef zo en Tom was veel minder vrolijk. Hij fluitte niet meer als hij binnenkwam. Hij kwam bovendien steeds later en hij mopperde steeds vaker. Zijn donkere ogen stonden meer op onweer dan op zon. Hij vertelde ons dat hij verplicht was gesteld om zijn route anders te rijden. De computer op kantoor had uitgerekend wat de beste route en volgorde was om te rijden. Van de kleiweg moet hij eerst naar de tiendeweg om dan pas terug te gaan naar de Turfmarkt. Hij moet dat bovendien in een snellere tijd doen dan hij voorheen deed. Onlogisch, onverklaarbaar en niet over te praten, want de computer heeft gelijk. Binnen een paar maanden is al het werkplezier van deze chauffeur tot ver onder het nulpunt gedaald. Het is dat Tom zo plichtsgetrouw is, maar je kunt er bijna op wachten tot er minder secuur wordt gewerkt en je mag hopen dat het geen gevolgen heeft voor het rijgedrag.
Zo komt er ook altijd een chauffeur bij het café van de buren de fusten vervangen en staat dus met die grote vrachtwagen voor onze winkel. Deze chauffeur kan prachtig zingen en je hoorde hem altijd de mooiste Italiaanse aria’s zingen als hij aan het laden en lossen was. Ook die stem verstomde en toen ik hem er een tijdje geleden naar vroeg had hij nagenoeg hetzelfde verhaal als onze chauffeur.
Wat is dat toch dat computers en managers het werk denken te kunnen verbeteren van degenen die het moeten uitvoeren. Waarom wordt het plezier in je werk van chauffeurs, van mensen in de zorg en van leerkrachten overgenomen door computers en mensen die hun denken over hebben gegeven aan computers. Was het niet zo dat computers bedoeld waren hulpmiddelen te zijn voor mensen ipv andersom.
Er zijn overigens ook vrachtwagenchauffeurs die hun vertrouwen hebben gesteld op computers zoals de TomTom. Zo hoorde ik laatst dat een vrachtwagen een prachtig middeleeuws dorpje compleet had vernield omdat de TomTom zei dat hij zo moest rijden. Die TomTom wist natuurlijk niet dat die vrachtwagen zo groot was. De vrachtwagen was midden in het dorp blijven steken en kon geen kant meer op.....
Computers kunnen sommige dingen niet berekenen. Bijvoorbeeld gezond verstand en plezier in je werk.
Ik ben blij dat ik op mijn computertje op dit zonnige terrasje mijn gezonde verstand mag gebruiken en plezier heb in mijn werk. Ik mag lekker zelf de volgorde van mijn werk bepalen.

Komkommertijd

2010-07-22T05:45:00.000-07:00

Het is net over twaalven en al veel te warm. Zeker voor mij. Ik ben een zweter. Misschien de leeftijd, maar ik wa het eigenlijk altijd al. Ik zit lekker even buiten in het enige schaduwplekje vlakbij de deur. Het tuintje achter Samma is dankzij Jan prachtig dit jaar. Vandaag laat de eerste Dahlia zijn paars/roze hoofd zien. Jammer voor Jan dat hij nu net op vakantie is. Hij heeft een speciale voorliefde voor Dahlia’s en het tuintje er mee volgezet en ze daarna bijna uit de grond gekeken. En nu is het resultaat er en is hij op vakantie.
Ik zou hier het liefste de hele dag blijven zitten. Het is zo’n zeldzame dag dat ik totaal geen zin heb om de winkel te openen. Waar het precies aan ligt weet ik ook niet helemaal. Ik ben niet zo gek op die zomerdagen. Ze zijn saai en lang. Er wordt dan ook veel te weinig omgezet maar tegelijkertijd verwachten allerlei leveranciers geld van je. Ik wou dat Jan een geldboompje kon planten in de tuin. De jarenlange financiele stress gaat nooit wennen, integendeel, ik kan er steeds minder tegen. Vooral omdat het aan de andere kant juist met de dag beter gaat. De winkel ziet er echt super uit. Het lijkt wel of het ruimer is geworden. En ook qua medewerkers lijkt er veel meer rust te zijn en minder verloop dan de afgelopen jaren.
En ja, in de winkel zelf gebeuren ook bijzondere dingen. Zo was er die jonge vrouw die vorige week de winkel binnen kwam op zoek naar een bijbel. Ze wist maar heel weinig van de bijbel, maar vertelde dat ze er weer mee bezig wilde gaan. Mooie momenten zijn dat!
Of die vrouw die een boek zocht voor haar zoon nu haar man bij het gezin was weggelopen en de jongen knokte met zijn identiteit.
Of die gasten die wat zochten om mee te nemen naar Afrika, waar ze deze zomer aan het werk wilden gaan.
Of die dagjesmensen die Samma binnen komen en enthousiast worden voor de winkel en al het andere dat ze zien.
Of die vreemd uitgedoste Amerikanen uit Californië. Ze waren al een paar weken in Nederland en raakten niet uitgekeken op al die ‘Awesome’ monumenten en kunst en cultuur. Dat hebben ze bij ons niet, vertelden ze. Bij het weggaan zei hij: ‘Have a good day and a better tomorrow!’ Dat hebben ze nou bij ons niet, zulke leuke uitspraken.
Vandaag wordt toch vast wel een goeie dag en morgen?
Morgen wordt het nog beter....!!
En zoals Corrie ten Boom zou zeggen: Het beste komt nog!!!

Mooi plekkie in mooi Gouda,

2010-07-15T07:49:00.001-07:00

Het zweet gutst van mijn lijf. Het lijkt er op dat we hier in Nederland de warmte van Brazilie moeten voelen nu er vanavond tegen elkaar gespeeld moet worden. Ik heb in elk geval mijn oranje Braziliaanse Havaianas slippers aangedaan. Ik voel me net als in Brazilie toen zoonlief trouwde, klam, warm en heet. Maar toch zit ik op het meest Hollandse stukje Gouda dat je je maar bedenken kan. Recht voor me de haven met het havengebouw en de molen. Iets verderop de Gouwekerk als symbool dat God er door de eeuwen heen ook in Gouda is geweest. Naast en achter me de sluis met op de brug de vroege file. Iedereen wil natuurlijk voor het voetballen thuis zijn......
Nu we het toch over voetballen hebben......, wat is dat toch voor gekte. Ik ben er inmiddels van overtuigd geraakt dat het kijken naar voetbalwedstrijden stiekem stukjes van je hersens doet smelten. De enige klanken die je nog hoort zijn huuuuhhh....huuhhhh.,hhhhhooo en als je goed luistert wordt daarmee iets bedoeld van hup holland hup, wat dat dan ook weer mag betekenen. Laat de leeuw niet in z’n hempie staan..., waar gaat dat over? Leeuwen met hempies?
Een ander vreemd bijverschijnsel is dat opeens een heleboel voetbalfanaten het Wilhelmus eindelijk schijnen te kennen. Waarschijnlijk veroorzaakt door de carnavalshoempa die ze er achter hebben gezet.
Ach..., voetballen is een ongevaarlijke gekte zullen we maar zeggen. Vorige week na de wedstrijd begon een knalbezopen huh- huuh-hooo-voetbalgek keihard te lallen “ Mijn Schild en de betrouwe zijt Gij oh God mijn Heer. Op U zo wil ik bouwen, verlaat mij nimmermeer. Dat ik toch vroom mag blijven Uw dienaar ’t allen stond..... Hij kende het hele vers uit zijn hoofd. Tot dan toe vond ik voetballen nog een ongevaarlijke gekte. Maar toen ik dat hoorde wist ik niet zo zeker meer of ik het nog leuk vond. Was het nou juist goed dat hij dit couplet kende of was het nou godslastering? Ik weet het niet. Ik heb maar voor hem gebeden, dat hij dat ooit echt mag gaan ontdekken dat God zijn schild en betrouwe is....
Voetballen? Ach, ik hoop dat Nederland wint en als het Brazilie is, ben ik voor Brazilie natuurlijk. Dus ik zit altijd goed.
Ik zit sowieso al goed op dit mooie, warme plekje Gouda.

Bouwstenenpas

2010-07-15T07:45:00.000-07:00

Zondagavond krijg ik een mailtje:

Hartelijk dank voor de bouwstenenpas!

Gisteravond ben ik, terwijl de Deense en de Cameroense gladiatoren de strijd aanbonden, gerold. Portemonnaie en camera kwijt. In de protemonaie m'n bankpassen, creditcard, rijbewijs, zorgpas enzovoort. En ook ... een foto van Ainsly. De foto die ik ook altijd bij me droeg toen Ainsly nog leefde.

Zojuist ging bij mij thuis de telefoon. Buurtbewoners, een paar straten verderop vonden op het platje een portemonaie. In die portemonaie zat de bouwstenenpas van Samma, met m'n adres er op. En dan is op het internet m'n telefoonnummer snel gevonden. En door hun vriendelijkheid en Samma's bouwstenenpas mag ik Ainsly ook in de toekomst bij me dragen.

Over het algemeen hebben we onze Samma klanten ‘lui’ gemaakt door ze te vertellen dat ze hun pas niet bij zich hoeven te hebben en we de naam opzoeken in de computer. Maar misschien is het toch een goed idee om de pas in de portemonnee te houden. Misschien vind je zo niet je geld, maar wel de waardevolle foto’s snel terug. Waar een klantenpas al niet goed voor is.

Gouda - Brazilie

2010-07-02T13:20:00.000-07:00

Een verloren dag...???

2010-07-02T13:18:00.000-07:00

Het is een warme donderdagmorgen. Normaal gesproken is Jan op de bijbelschool, maar die is al met vakantie. Vandaag lopen we daarom samen naar de donderdagmarkt. Bij Appie, mijn favoriete marktkraam, ligt weer een prachtige partij gordijnstoffen. We bekijken een witte stof met bloemen die prima als alternatief voor de tule kan zorgen in de Samma bloemetjes op de kadootjes. Kamerhoog voor 2 euro de meter en dan rond Appie het ook nog naar beneden af omdat we de hele rol nemen. Er ligt ook nog spotgoedkope zonneschermstof. Vooral de knalrode trekt onze aandacht. Misschien iets voor achter? Zegt Jan. Ik zie het plaatje nog niet helemaal voor me, maar Jan al wel. Na een rondje over de markt besluiten we toch om de stof te kopen.
Dan op naar de brocanterie om te kijken of er nog wat oude stoeltjes en tafeltjes voor onze verkoop zijn. Op weg er naartoe zien we een gigantische file aan de andere kant van de weg. Da’s niet goed, daar moeten we op de terugweg niet in terecht komen. Vooral Jan niet, want die wordt zenuwachtig van die file. Nou ja, ik sta er natuurlijk ook liever niet in.... Bij de brocanterie aangekomen, blijkt de deur dicht en de zaak gesloten. Da’s balen, want ook dit kunnen we samen alleen op donderdagen doen.
We zeggen hardop tegen elkaar dat we niet van plan zijn deze dag te laten verpesten!! Jan weet een gezellige omweg door de polder en slaat een klein weggetje in om er daarna achter te komen dat deze weg ook afgesloten is. Nogmaals, we laten deze dag niet verpesten, het is veel te mooi weer. We rijden met een enorme omweg over lopik, Schoonhoven, Bergambacht, Oudekerk ,Gouderak, Moordrecht naar Gouda en we genieten van elk moment. We stoppen onderweg nog bij een plantenhandel en Jan komt een oude bekende tegen. We rijden langs de meest fantastische rozentuin en zien de leukste huizen, maar vooral de meest prachtige natuur. We praten over de geweldige God die we hebben die dit soort moois allemaal heeft bedacht en heeft gemaakt. En die geweldige God is dezelfde die we onze liefhebbende Vader mogen noemen!
Thuisgekomen is het inmiddels midden op de dag en echt warm aan het worden. Niet echt een dag om heel productief te zijn. Jan gaat buiten met de zonneschermstof aan de gang en beweegt mij ertoe om de naaimachine te pakken en de door hem geknipte stroken te zomen. We worden een beetje melig, maar misschien ook wel extra creatief vanwege al die mooie natuur die we vanmorgen hebben gezien. We wilden eerst gekke kanten randjes er op zetten, maar van restjes stof maken we bloemen in vrolijke knalkleuren. We maken grapjes over een autowasstraat of een circus of een theater en meer van die grappen. Afijn, na een tijdje knutselen en vooral veel plezier, hangt er nu een prachtig bloemetjesgordijn. We kunnen het dankzij de kwasten omhoog trekken zodat de eventuele auto’s er door kunnen, of we kunnen het naar beneden halen, zodat ik heerlijk in mijn prive-tuintje kan zitten zonder bekeken te worden door allerllei mensen op het parkeerterrein achter Samma.
En in die tuin mag ik dan genieten van de mooiste rozen, prachtige clematis en binnenkort de dahlia’s. En die zijn dan weer bedacht door die geweldige createve God die we hebben!!
Soms is een ogenschijnlijk verloren dag zo ongelooflijk inspirerend!!

Omdat het donderdag was hadden we natuurlijk ook nog een avond om te werken. Toen hebben we het kantoor opgeruimd en voelden we ons zelfs nog nuttig deze dag...!

Kanjers!!

2010-06-16T13:55:00.000-07:00

Pfffffffff, ik zweet nog steeds peentjes….. Dit was me het dagje wel vandaag. Vanmorgen vroeg eerst en eindelijk weer eens zwemmen, want dit lijf heeft hééél hard beweging nodig. Nou vooruit, ook nog maar een uurtje slenderen (niet uit te leggen, maar ook een uurtje passief/actief bewegen!) met Nieske en tegelijkertijd bijkletsen over allerlei vrouwenzaken.
Snel terug naar de winkel want vandaag zal het bewegen niet meer ophouden tot nu toe. Hoewel, mijn vingers bewegen nog steeds….. Dit was een totaal ander dagje dan anders. Vandaag was niet de klant koning, maar hebben Jan en ik hard gewerkt om de vrijwilligers een gezellige avond te bezorgen. Boodschappen gedaan, tafels in de winkel afgebroken en buiten weer gezellig op z’n Samma’s aangekleed. Geprobeerd voor het eerst van m’n leven aïoli te maken, naar het simpele recept van een goede vriend. Helaas zonder succes. Een tweede poging leek er meer op maar kwam nauwelijks in de buurt van de aïoli die deze vriend altijd maakt. Het bewijst maar weer eens dat ik geen echt talent voor koken heb. Maar…………. Dingen door elkaar gooien ben ik goed in, dus mijn favoriete spinaziesalade was weer geweldig! Nou ja, mijn salade…, gewoon van de Appie gejat.
Het bleek vandaag ook best nog druk in de winkel, dus allerhande mensen hadden ook onze aandacht tussendoor nodig. Maar die aandacht was dit keer toch niet volledig. Voor deze ene keer in lange tijd ging het om de vrijwilligers. Om zes uur stond het merendeel in de winkel aan de cider (de echte wijn kwam later ;) Wat een mooi stel mensen bij elkaar. Jong, oud, dik en dun, ervaren en onervaren, achter de schermen of voor bij de toonbank, tijdelijke stagiaires en jarenlang trouwe hulp. Ze verdienen het om af en toe in het zonnetje te worden gezet bij een lekker etentje. Hoewel…., ze moesten het meeste zelf klaar maken in kleine wokpannetjes. Het wokstel hadden we ooit gewonnen bij een leverancier. Waarom weet ik niet meer, maar dit was eindelijk het moment om het samen uit te proberen.
We staan er niet altijd bij stil en jij misschien ook niet. Maar Samma zou Samma niet kunnen zijn zonder de hulp van vele vrijwilligers. Misschien moet je ze af en toe ook even bedanken voor hun inzet. En…, zoals we vanavond met elkaar ook weer gelezen hebben doen we het niet voor onszelf, maar om het Licht van God in deze wereld uit te stralen. Die tekst met onze ‘sterallures’ kregen we allemaal mee in de vorm van een tegeltje. Het gaat uiteindelijk om Hem!

Sterallures

2010-06-10T06:29:00.000-07:00

Ik heb last van sterallures vandaag. Sterker nog, ik zie het als de opdracht van mijzelf en Samma. Ik noem het al jaren mijn sterallures en geloof me het is Bijbels verantwoord. In filipenzen 2:15 en 16 staat het zo mooi beschreven dat we in deze duistere wereld zijn als sterren die het licht van God uitstralen en die de mensen het woord voorhouden dat Leven geeft.

Nou, één ding is zeker, deze wereld is duister genoeg. Enorme milieurampen, vreselijke oorlogen, kredietcrisis en een verkiezingsuitslag waarbij je je ook zorgen moet maken om de toekomst. Duisternis genoeg.
Daar staat het woord van God tegenover. Het woord van God waarin de mensen het Leven en het Licht wordt aangeboden en het vooruitzicht op een geweldige toekomst. Waarin staat dat je je als kind over geen enkel ding bezorgd hoeft te maken. Dat woord van God dat een Lamp is voor onze voet en een Licht op ons pad.
Misschien dat de christenen in de politiek verloren hebben, maar Christus hoeft niet minder zichtbaar te worden. Want wij, als zijn kinderen mogen het licht blijven verspreiden. Wij mogen zijn Licht uitstralen naar de wereld om ons heen. Het licht uit de Hemel.

Over Hemels Licht gesproken. Als je bij Samma binnenkomt moet je echt even omhoog kijken. Dan zie je prachtig fonkelend licht. Het is wat we noemen onze Kijk Omhoog Collectie. Prachtige antieke kroonluchters!! Ik kan er niet genoeg van krijgen. Sinds ze er hangen sta ik al uren naar die mooie twinkelende lichtjes te kijken. Je wordt er zo blij van! Het is zo’n transparante, vrolijke schoonheid.
En terwijl ik omhoog kijk bid ik dat heel veel mensen hier in deze stad ook op deze manier naar ons kijken en de lichtjes in onze ogen en Het Licht in ons leven mogen gaan zien.

Plantjes Buiten Gezet..

2010-05-12T06:35:00.000-07:00

“Nou mevrouw, ik moet toch even zeggen dat jullie de leukste Bijbelwinkel zijn die ik ken.!!” Nou vind ik dat zelf al jaren , maar het is opvallend hoe vaak het de laatste weken wordt gezegd. Gisteren nog kwam de overbuurvrouw die nog nooit in de winkel is geweest ons vertellen dat ze vond dat het er altijd zo geweldig leuk uitzag. Ze is niet de enige buurvrouw. Sinds we actief plantjes en spulletjes buiten zetten komt de hele buurt de winkel in. Vooral de kruidenplantjes zijn een enorm schot in de roos!! Maar ook de vijgen- en olijfbomen worden alom bewonderd. Zelfs moslim mannen en vrouwen komen de winkel in om plantjes en bomen te kopen en vertellen hoe mooi ze onze winkel vinden. Het is prachtig om te zien wat dat allemaal voor extra inloop geeft.
Het is ook grappig om de reacties van mensen te horen en te zien. Zo heb je mensen die geïnteresseerd kijken naar de plantjes en daarna wat meer om zich heen naar de etalage of naar het uithangbord. Zodra ze doorhebben dat het een bijbelshop is, zie je ze dan terugdeinzen en gauw doorlopen. Soms kijken ze nog even om zich heen of asjeblieft niemand ze heeft gezien. Zo ongeveer dezelfde reactie als ik zou hebben als ik nietsvermoedend voor een sekswinkel stond. Altijd grappig om stiekem binnen wel te hebben gezien…..
Het merendeel is alleen maar aangenaam verrast. Oh, een bijbelshop, wat grappig… Als ze uiteindelijk besluiten met de uitgezochte plantjes naar binnen te komen om af te rekenen zijn ze vaak nog meer verrast. Vooral als ze zien hoe we kadootjes inpakken. “WAT EEN ONTZETTEND LEUKE WINKEL HEBBEN JULLIE” is dan vaak de uitspraak. En elke keer als ik zo iemand binnen zie komen, doe ik weer een schietgebedje of de lieve Heer iets van zichzelf wil laten zien. Menigmaal heb ik dat gebed beantwoord gezien. Soms door de tekst op een boek of een kado-artikel. Soms door de zinnen van het lied dat opstond. Je ziet dan dat het binnendringt. Ik weet dat er wel eens gezegd wordt dat de muziek te hard staat bij Samma. Als je denkt aan achtergrondmuziek is dat misschien ook wel zo, maar dan is het alleen maar ruis, of eigenlijk behang. Ik hou niet van behang. Muziek is gemaakt om gehoord te worden. Ik wou dat ik alle verhalen kon vertellen van wat de muziek in de winkel voor mensen heeft betekent. Zo was er ooit dat meisje dat een eind aan haar leven wilde maken en door de stad liep en langs Samma kwam en naar binnen getrokken werd door de muziek. Het was nota bene pittige dance muziek die opstond. Ze werd geraakt door de zinnen van de muziek en is daardoor blijven leven en heeft haar leven aan de heer gegeven.
Willen jullie meebidden voor al die mensen die nu binnen komen voor een plantje of voor een oud meubeltje. We willen ze niet afschrikken, maar juist op een ontspannen, gezellige manier iets van onze geweldige God laten zien. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door de tekst: ‘Ze stonden in de gunst bij het gehele volk”. Volgens mij is dat tegenwoordig niet echt meer als het over christenen gaat. Het is nog steeds zo’n enorm misverstand dat christenen saai en vervelend zijn. We hebben dat misverstand waarschijnlijk zelf met z’n allen verspreid. Misschien mogen we een klein stukje daarvan wegnemen en mensen een andere kant laten zien. In de buurt wordt aan alle kanten over Samma gepraat en vooral heel positief en enthousiast. En inmiddels komen er steeds vaker gesprekken los over wat we nou precies geloven. En dat allemaal door een paar plantjes en wat ouwe meubeltjes.
Wat uiteindelijk nog het allermooiste is, is dat we aan die plantjes en meubeltjes begonnen zijn om vooral onze bestaande klanten te verrassen en daar meer omzet uit te halen in deze moeilijke economische tijden. We hadden toen nog niet kunnen vermoeden, dat zo’n kleine productswitch zo kan meewerken aan het verspreiden van Zijn licht in de stad. En dat is waar Samma voor wil gaan.
We hebben jullie dus wel nodig om ons te helpen dat te blijven doen.

Vreemde Kostgangers

2010-05-07T09:22:00.000-07:00

Vandaag was het thema ‘bijzondere kostgangers”. Het zal voor mij wel altijd een raadsel blijven hoe het komt dat je op de meeste dagen een thema kunt plakken. Zo heb je dagen dat iedereen zijn boekenbonnen in komt leveren en dan weer dagen bijna niet. Zo komt het voor dat iedereen opeens hetzelfde boek of dezelfde CD wil hebben en dan niet omdat er in één bepaalde kerk of kring over gepraat is. Het blijkt regelmatig dat de mensen elkaar niet kennen. Maar behalve boeken- of muziekthema’s hebben we ook regelmatig andere thema’s. Zo kan het zijn dat we de hele dag vrolijke shoppers binnen krijgen. Een paar weken geleden was het andersom toen hadden we een chagrijnige klanten en voorbijgangersdag. Zo’n dag waarop de mensen lijken te denken dat lachen en vriendelijkheid geld kost. Het was zelfs zo erg die dag dat het ons op de lachspieren werkte en we uiteindelijk de slappe lach kregen. Sorry, we hebben niemand van de klanten uitgelachen………..
Vandaag is het dus ‘bijzondere kostgangers’ dag. Ik zou jullie graag omschrijven hoe dat er dan uitziet, maar al snel zou ik dan de privacy van mensen kunnen schaden. Maar misschien kan het in wat algemeenheden. Zo was er iemand die hééél stellig beweerde dat je niet mag oordelen. Niets bijzonders zou je zo zeggen, en iets waar we volmondig mee kunnen instemmen. De zin er op was een vette veroordeling van christenen die tot een ander kerkgenootschap behoorden dan die van hem. Soms is het even slikken en een schietgebedje doen om wijsheid.
Zo was er ook die persoon die uitgebreid vertelde dat hij door Samma zo bemoedigd was toen een geliefde ziek was. Nu kwam hij weer om troost te zoeken. Daar zijn we tenslotte voor nietwaar, dus niks aan de hand. Toch was het verhaal zo luidruchtig en deed hij het voorkomen dat als je nu maar genoeg spullen uit de bijbelshop had het wel goed met je zou gaan.
Dat denken overigens wel meer ‘bijzondere kostgangers’. Soms zelfs als een soort compensatie voor het leven wat ze leiden, dat nou niet bepaald gezien kan worden als een christelijke levenswandel. Hun schuldgevoel brengt hen dan soms naar Samma om te zorgen dat ze vooral ook iets christelijks in huis hebben, zodat God niet al te boos op hen is.
Nog één bijzondere persoon als laatste. Iemand die uitgebreid zat te vertellen dat die-en-die buurman stevig aan de drank was en dat dat toch wel heel stom was en dat je dat natuurlijk nooit moet doen.
Even later waren we de klant kwijt. Hij bleek achter een enorm glas bier bij de buren in de kroeg te zitten……………..
We moesten er eerlijk gezegd wel om lachen, ondanks het feit dat het wel erg verdrietig was. Ik vraag me altijd af hoe Jezus daar nou naar zou kijken, WWJD. Gelukkig weet ik dat Hij een vriend van zondaars wordt genoemd. Ik vraag me af hoe vaak hij naar mij heeft gekeken en moest lachen om de rare dingen die ik doe of zeg. Gelukkig is Hij mij niet zat, integendeel. En gelukkig ben ik al die ‘vreemde kostgangers’ nog lang niet zat, integendeel.

Bidden helpt...

2010-05-06T13:43:00.000-07:00

We wisten dat ze zou komen die dag. Ze is een bekende van ons. Ze wilde wel komen, maar het was duidelijk dat ze even niks met God wilde. Daar hebben we natuurlijk alle respect voor. We waren gewoon blij dat ze die dag wilde komen. Ze heeft een akelig moeilijk jaar achter de rug. Haar leven staat zo vreselijk op z’n kop dat ze regelmatig ook niet verder wil leven. Ik zal jullie de details besparen, ook om haar te beschermen. Maar we houden van haar en gunnen haar zo verschrikkelijk een ander, gelukkiger leven.
We zitten ’s morgens voor openingstijd aan de koffie en zoals altijd bidden we voor de dag die komen gaat en ook voor haar. We zeggen tegen de Lieve Heer dat we wel weten dat ze niks met Hem wil, maar dat we ook weten dat Hij alles met haar wil. We vragen of Hij dan maar deze dag iets van zichzelf wil laten zien.
Ze komt en we zijn blij haar te zien. Op hetzelfde moment komt er een dierbare vriendin van me langs. Ik heb haar al weken niet gezien, gewoon omdat dat soms zo gaat en we allebei zo druk zijn. Mijn vriendin kent haar en loopt enthousiast op haar af. Ze hebben elkaar jaren niet gezien. Mijn vriendin vraagt hoe het met haar is. Voor we er erg in hebben, vertelt ze alles en laat ze toe dat ze met haar bidt. Ik kan het bijna niet geloven. Ja, stom, dat heb ik dan. Als er dan zo duidelijk en zo direct een gebed wordt verhoord, ben ik er ondersteboven van.
Ze is weer weggegaan. Het gaat nog steeds niet goed met haar, maar ik blijf geloven dat het gebed van mensen om haar heen haar kunnen helpen om los te komen van die verschrikkelijke ellende in haar leven.
De Heer vindt haar heel bijzonder, dat laat Hij telkens weer zien en wij ook….. Nu moet ze het zelf nog gaan geloven.

Koningskind

2010-04-22T08:01:00.000-07:00

Ik moet een stukje schrijven over het thema van de komende weken bij Samma: ‘Je bent en blijft een Koningskind’. Door allerlei omstandigheden voel ik me in het geheel geen Koningskind op dit moment. Ik besluit toch maar naar de lunchroom van V&D te gaan. ’t Is er vol en ik moet eindeloos wachten bij het afrekenen, dus mijn warme kaasbroodje is al koud voor ik ga zitten. Tijdens het wachten voor de kassa zie ik de oranjeversieringen. Hoeden, vlaggen, wimpels en kronen. Oké misschien helpen die om het ‘Koningsgevoel’ te versterken. En ja, als ik eindelijk zit, borrelt er wat naar boven. Dus gauw de mini laptop uit de tas en aangedaan. Hij laat even iets op het scherm zien om daarna direct weg te vallen. Niet opgeladen, stekker vergeten in het stopcontact te doen. Dan maar weer terug. Het (oranje)zonnetje dat voorspelt was blijkt er ook niet te zijn, ’t is zelfs koud vandaag. Nogmaals, niet het moment om je een Koningskind te voelen. Zou Willem Alexander dat nou ook hebben? Bijvoorbeeld als hij een nacht slecht geslapen heeft of als hij – wie zal het zeggen – ruzie met zijn vrouw heeft gemaakt, of als er weer allerlei mensen commentaar op hem en zijn familie hebben? Of gewoon als hij op de WC zit en ’t wil niet lukken….
Deze week heb ik er moeite mee dat ik een Koningskind ben. Ik zou het liefst eens even heel stevig te keer willen gaan en hier en daar wat mensen flink de waarheid willen zeggen en dan vooral niet naar mezelf kijken. Maar ja, adeldom verplicht. Het was niet voor niets dat ik juist deze week 2 preken, o.a. van Willem Ouweneel hoorde over mijn positie in Christus. Ik ben een kind van God en dus een Koningskind, ik ben Heilig in Christus. Wandel dan waardig de roeping waarmede Gij geroepen zijt…. Ik ben een Koningskind, wat een ander er ook van vindt……
De afgelopen week hebben Jan en ik twee grote tronen gebouwd en die in de etalage gezet. We vinden ze zelf uitermate goed geslaagd, maar dat mag je zelf komen bekijken. Toen we er mee bezig waren in het kantoor kwam er regelmatig iemand binnenlopen. We nodigden die mensen uit om op de troon te gaan zitten en zeiden dat we die speciaal voor hem of haar ontworpen hadden. Het is grappig om te zien hoe deze mensen direct hun houding veranderden en min of meer overdreven koninklijk neerstreken op de troon en hun meest Koninklijke gezicht opzetten.
Leef Koninklijk is de titel van een prachtig boek van Willem Koornstra. En eigenlijk gaat dat ook vanzelf als je je blik houdt op de grote Koning en Zijn troon. Om je daarbij te helpen krijg je de komende weken van ons een klein kroontje. We hopen dat je telkens als je hem ziet, wordt herinnerd aan je Koninklijke positie.
Nu ik dit zo schrijf moet ik ook denken aan onze Koninklijke broertjes en zusjes in Noord Korea. Wat moet het voor hen moeilijk zijn om zich een Koningskind te weten als je dag in dag uit onderdrukt wordt. Misschien moet je ook maar aan hen denken als je dat gekke kroontje van Samma ziet. Dat ze zich ergens op één of andere manier ook deze week mogen herinneren dat ze koningskinderen zijn.

Pasen

2010-04-04T09:07:00.001-07:00

Pasen, alweer pasen. De tijd vliegt, voor je’t weet ben je oud…., maar dat terzijde.
Ik ben altijd een beetje dubbel over het paasfeest. Het is een hele drukke tijd bij Samma. In allerlei kerken doen jongeren belijdenis. In weer andere kerken worden mensen gedoopt op grond van hun getuigenis. Prachtig is dat. En natuurlijk vieren we dat en heb ik er geen bezwaar tegen als daar Samma kadootjes voor gekocht worden. Zeker dit jaar niet. We hebben echt een prachtige collectie boeken, cd’s en kado-artikelen. De winkel bruist van voor naar achter. Laat maar komen. De paastafel met het grote kruis erboven wordt goed bekeken en steeds meer mensen beleven actief de veertigdagentijd tot de Pasen. Ik heb bewondering voor degenen die deze tijd heel intensief beleven en voor langere of kortere tijd vasten. Vasten is niet echt mijn ding. Soms ook werken de door anderen intens en zwaarmoedig beleefde dagen ook averechts bij mij. Zonder iemand te kort te doen heb ik dan altijd zoiets, waarom moet dat nu, in deze week. We mogen toch altijd terugdenken aan Zijn lijden en sterven. En bovendien ook blij zijn met het Leven dat Hij heeft gegeven. Maar ik geef direct toe dat dat aan mij ligt. Ik word altijd wat tegendraads als ik iets MOET. Toch neem ik me elk jaar weer voor om me dit keer eens intensief bezig te houden met de lijdensweek en het offer dat Hij voor mij heeft betaald. En ja, het popt regelmatig in mijn gedachten, maar tijd om er echt bij stil te staan was er ook dit jaar niet echt, of eigenlijk nam ik het niet echt. Het was te gezellig druk in de winkel en ook daarbuiten gebeurde van alles.
Wat me wel bezighield was het feit dat uit een onderzoek is gebleken dat de helft van de Nederlanders geen idee heeft wat Pasen betekent. Dat zegt toch veel over ons als christenen. We zijn misschien wel zo druk met onze eigen interne sacramenten van doop, belijdenis en avondmaal, dat we misschien wel vergeten hebben dat er staat ´Want alzo lief had God de wereld…….´
Daar heb ik veel over nagedacht en ook hoe ik, in mijn kleine, nagenoeg volledig christelijke wereldje, iets kan doen om die boodschap te verkondigen.
Ik wil altijd iets van een ´echte´ boodschap in de etalage en Jan kwam met een prachtig idee voor de paasdagen.
Zaterdagmorgen vroeg, na Goede Vrijdag, haalde Jan de grote brokken stenen uit de tuin achter Samma die ooit bij de laatste MarktAktie door sterke mannen met hun hoofd gebroken waren om uit te leggen dat God de muren in ons leven doorbroken heeft met Zijn gebroken leven.
Eén voor één gaan de stenen in de etalage en dan halen we de witte doeken van boven. Het is nog vroeg, nog voordat de winkel opengaat op deze stille zaterdag. We zijn zelf ook niet al te spraakzaam. Ik kijk naar Jan en naar de manier waarop hij bezig is de doeken op te vouwen en ik denk aan die stille zondagmorgen, ooit 2000 jaar geleden.
Dan zegt Jan precies wat ik denk: “Gek hé, dat heeft Hij die morgen zo rustig en kalm staan doen in dat graf” We vragen ons af of ze nou heel netjes opgevouwen hebben gelegen of een beetje nonchalant. Zou Hij in die stille minuten, voordat Hij zichtbaar zou worden voor de anderen, daar rustig op dat bankje hebben gezeten en diep tevreden hebben gezucht in de wetenschap dat het voorbij is, dat het helemaal volbracht is. We weten het niet, maar wat moet dat op dat moment bijzonder zijn geweest.
We maken de etalage af en doen de winkel open. We ervaren dat sommige onbedachte momenten je plotseling zo diep kunnen raken. Hij Leeft, Relax, het is volbracht….
Dit paasweekend is die boodschap te zien in de etalage bij Samma. Het lege graf, met de opgevouwen doeken en de tekst dat Christus is Opgestaan. Als je de winkel inkijkt zie je alleen het verlichte grote kruis achterin. Ik hoop zo dat nog veel meer mensen die boodschap mogen zien en horen. Want het is het allerbeste nieuws dat er bestaat!!

scheiding

2010-03-23T23:43:00.000-07:00

Ik leg de telefoon neer. Ik ben even niet in staat om ook maar iets te denken, te voelen, te vinden of zelfs maar te bewegen. Ik heb soortgelijk nieuws helaas vaak gehoord, maar ik wen er nooit aan. Zoëven heeft een goeie vriend me verteld dat zijn huwelijk is gestrand. Ik kan het niet geloven. Ik weet dat dit stel zo hard gewerkt heeft om hun huwelijk te laten werken. En nu,na vele jaren zijn ze tot het besluit gekomen dat het niet meer ging. Oh Heer…, waarom toch! Schreeuw ik van binnen. Ik weet inmiddels waarom God tegen scheiden was. Hij wist hoeveel pijn het zou doen. En ook in dit geval doet het heel erg pijn. En ondanks dat ik die pijn zelf zo intens ervaren heb, weet ik nog steeds niet wat ik moet zeggen. Ik weet hoe zeer het doet en dat het extra heftig is als je een BC-er (Bekende Christen) bent zoals deze lieve vriend ook is. Het gevoel van mislukking, van vernedering, van onvoorstelbaar intens verdriet waarvan je het gevoel hebt dat het nooit meer overgaat. De eenzame, verdrietige nachten, de veroordeling door jezelf en van anderen, het schuldgevoel en de papieren en financiële rompslomp. Ik ken het allemaal, ik voel het bijna weer opnieuw. Maar toch weet ik dat die ander er niets aan heeft en dat elk ‘geval’ ook weer totaal anders is en dat het meest akelige is dat je kan overkomen is dat anderen hun scheidingsverhaal aan je gaan vertellen en gaan vergelijken. Net als pas bevallen moeders niet zitten te wachten op de verhalen van andere vrouwen, ze willen alleen hun eigen verhaal kwijt.
Het is deze week niet hete enige scheidingsverhaal dat ik te horen krijg. De anderen zijn soms nog erger en grimmiger en met nog meer akelige complicaties.
Toch weet ik dat er ook een andere kant zit aan zo’n periode. Midden in de onvoorstelbare pijn heb ik ook zoveel troost ervaren. Troost van mensen,maar veel meer troost van de Lieve Heer. Hij is in deze tijd zo lief voor me geweest. Ik wist echt wel dat de Heer Jezus heel veel van me hield, maar in deze tijd heb ik het zo persoonlijk ervaren. Dat had ik ondanks alle pijn en verdriet niet willen missen.
Ik vind het nog steeds niet makkelijk om alleen te zijn, maar ik weet wel dat er leven is na een scheiding, zoals een net nieuw uitgekomen boek zo goed in de titel zegt. Maar als je er middenin zit wil je het liefst dat het leven stopt. Gelukkig is er dan in de eerste plaats de Lieve Heer en daarnaast al die lieve vrienden die er gewoon zijn als je ze nodig hebt. En ik had er heel veel en ik hoop en bid dat ik het een klein beetje voor deze vrienden mag zijn.

Bestseller.....

2010-03-22T11:03:00.000-07:00

Het is weer zaterdag. Al 2 weken lang staat de CD van Kees Kraayenoord luid en duidelijk aan bij Samma. Dagenlang lopen wijzelf en de klanten gezellig mee te neuriën, of soms zelfs hardop mee te galmen (helaas niet altijd even goed op toon ;). Als zoete broodjes gaan ze over de toonbank! Het lijkt er zelfs op dat de CD de verkoop van New Hallelujah van Michael W. Smith gaat overtreffen.
Normaal gesproken ben je een CD na een dag al spuugzat, maar gek genoeg geldt dat bij deze niet. We hebben er echt geen moeite mee om er de hele dag naar te luisteren (en mee te zingen natuurlijk…) Jan en ik zitten er tijdens de koffie over te filosoferen wat het toch is dat deze CD ‘Het is Volbracht’ het zo goed doet. Zou het zijn omdat mijn generatie de herkenning van die ouwe liederen zo mooi vind? Vast wel. Maar de jongeren dan? Vinden die de stevige gitaren en/of het interactieve dan juist weer mooi? Speelt vast ook mee! Of zou het toch komen door Kees zelf. Een innemende persoon die fantastisch kan zingen, eerlijk is eerlijk. Dat moet wel een rol spelen. Hoewel….. de meningen zijn enorm verdeeld over het kaalgeschoren hoofd van Kees, maar gelukkig hoor je zo’n kaal hoofd niet op een CD….
Zou het dan de prijs zijn? We hebben hem deze eerste twee weken wel héél goedkoop verkocht. Ook dat heeft geholpen, sommigen kochten er meteen 2 of 3 om weg te geven. Maar we zijn er van overtuigd dat diezelfde CD ook goed verkocht zou zijn als we de CD 3 euro duurder hadden gemaakt, ipv goedkoper.
Na het legen van onze koffiekoppen moesten we constateren dat al die zaken wel meespelen, maar geen echte verklaring zijn voor de buitengewone verkoop. Eerlijk is eerlijk, we hebben wel vaker een CD die aan die normen voldoet. En soms denk je dat een CD het helemaal gaat maken, maar dan blijkt het draaien in de winkel of het verlagen in prijs nauwelijks effect te hebben. Jan en ik komen er niet helemaal uit wat nou de dieper liggende oorzaak is van de goede verkoop.
Veel tijd om na te denken hebben we niet meer, want het is gezellig druk deze eerste lentezaterdag. ’s Middags komt er een klein jongetje binnen van een jaar of 3 met een grote ballon om zijn arm gebonden. Terwijl zijn ouders hun inkopen doen, loopt hij gezellig door de winkel. Hij speelt wat met de Ark van Noach en de beesten, maar loopt veel meer rond. En opeens krijgen we onverwacht het antwoord op onze vraag. Hij kijkt omhoog, spitst zijn oren en zegt blij verrast: “IK HOOR JEZUS!!!” Even later: “IK HOOR JEZUS WEER….!!!)”
Dat is het dus!! Dank je wel Kees, dat je ons Jezus laat horen…………….

Zit niet zo te piepen.........

2010-03-17T14:09:00.000-07:00

Ik hou niet van al dat gepiep!! Het stikt in Nederland van de piepers en het lijkt wel of het steeds erger wordt. We piepen overal over.... Als ons ook maar een scheet in de weg zit, beginnen we a te piepen. Het is te koud, het is te warm, het is te lang,m te kort, te dun, te dik en vooral veel te veel en te moeilijk. Het moet tenslotte allemaal makkelijk gaan en zoniet dan piepen we er lustig op los. En weet je wat het bijzondere is? We zijn een soort afdgestompt geworden voor ons eigen gepiep en dat van anderen. We doen er niks meer aan, het is zelfs een soort norm geworden. Journalisten piepen, politici piepen en de gewone man en vrouw piept het hardst van allemaal.
Ook in winkels wordt behoorlijk gepiept. Omdat winkeliers piepen over het feit dat er te veel gestolen wordt in hun winkels hebben ze de zaak beveiligd. Tot in de sokken en onderbroeken aantoe zitten kleine dingetjes die, als ze niet gedemoniseerd (ik bedoel natuurlijk gedemagnetiseerd) worden gaan piepen bij de uitgang. Rode lampjes beginnen te knipperen en een akelig gepie is te horen. Wat is dan de bedoeling, dat een bewaker of verkoper de desbetreffende persoon vriendelijk, doch dringend, aanspreekt op zijn of haar piepgedrag. De oorzaak van het piepen hoort te worden opgespoord en te worden verwijderd waar nodig dient er te worden afgerekend. Zo houdt het piepen op. Maar helaas....., dit is slechts een illusie. Ik zit nu al een halfuur bij de uitgang van een warenhuis en ongeveer één op de 3 passanten begint te piepen. En ......................... niemand let er op, zelfs de pieper niet! Zonde van de kapitalen die worden besteed om het piepen te voorkomen.
Zou het niet geweldig zijn, en eigenlijk zo moeten, als mensen op deze manier ook gedemoniseerd (ik bedoel gedemagnetiseerd..) kunnen worden.
Stel iemand begin te piepen. We houden hem staande, onderzoeken waar de piep vandaan komt en rekenen er mee af of strijken hem eens extra over zijn bolletje zodat de piep er af is en gaan dan weer door met het gewone leven.
Kortom, piepen kan best handig en nuttig zijn. Het geeft in elk geval een signaal af. Maar als je niks aan dat signaal doet, kun je beter je piep houden.

wat ledje....!

2010-03-17T14:07:00.000-07:00

Wat ledje. Een leuke kreet om mensen aan de led verlichting te krijgen. Ik wil wel graag goed zorgen voor de schepping en eerlijk delen en...nou ja, zeg maar een goed christen zijn. Bovendien wil ik bij Samma bezuinigen waar ik maar kan in deze crisistijden. Dus .... toen één van de grote spotlights weer eens een dure lamp kapot had, dacht ik..., wat led je. In de etalage hadden we pas ook al een paar van die spots vervangen. Maar die zijn nog niet helmaal wat het wezen moet, iets te weinig lichtopbrengst. Dus deze keer nogmaar verder op zoek naar een grotere, uitgebreidere spot, want deze moet de boel achterin de winkel verlichten. Het ziet er leuk uit met al die ledjes in kleuren. Je weet met ledverlichting weer hoe het ook alweer zat met licht. Wit is geen kleur, maar is opgebouwd uit 3 kleuren Rood, Groen en Blauw. Gek als je in zo’n spot kijkt zie je ook echt die drie kleuren, maar als je kijkt naar waar het licht heen schijnt dan is het wit. Nou ja, wit....., het blijft een beetje eng blauwwit kleurtje en de lichtopbrengst is nog steeds stukken minder dan die ‘oude’ felle spots. Maar wat vaststaat is dat het energieverbruik ook stukken minder zal zijn.
Morgen gaan we nog maar even stoeien met die lamp, want je kunt de kleuren ‘programmeren’. Leuk om jullie op die manier eens echt in de spotlights te zetten....
Wie weet gaat hget nog goedkomen met de bezuinigingen.
Dus, watledje...?

JE BENT GEWELDIG!!!

2010-03-01T14:06:00.000-08:00

Bij deze wil ik je een compliment maken over het feit dat je de moeite hebt genomen deze mail te openen en te lezen. Geweldig hoe je dat doet. Ik wil je ook zeggen dat ik het super vind dat je zo’n trouwe klant bij Samma bent. Echt, mijn complimenten. Ik wil je ook zeggen dat ik vind dat je er geweldig uitziet!
Het is vandaag nationale complimentendag. Dat wist ik ook niet, maar ik vind het eigenlijk wel een goed idee. Wij Nederlanders zijn daar heel slecht in. Een tijdje terug had ik met een internationaal gezelschap een aangenaam gesprek over de slechte eigenschappen van ons Hollanders. Wij kunnen helemaal geen complimenten maken of ons medeleven met iemand betuigen. Mijn Braziliaanse schoondochter is een behoorlijk meelevende vrouw. Als iemand z’n hart bij haar uitstortte over iets akeligs zei ze : “I’m so sorry…” en meende dat met heel haar hart. Vervolgens zei de Nederlander, bijna geschokt… “oh no, it’s not your fault” …..!
In ons gesprek met al die verschillende nationaliteiten konden de Nederlanders niet bedenken wat we dan wel zouden zeggen. Het beste antwoord was nog: ‘wat naar voor jou’ waarop de afrikanen, Brazilianen en amerikanen in ons gezelschap hart begonnen te lachen. Wat een kouwe kille hollanders zijn we toch.

Het in ontvangst nemen van een complimentje vinden we net zo moeilijk. Wat zie je er leuk uit, moet altijd gevolgd worden door een excuus dat de kleding een uitverkoopje was. En als ze ons lijf bedoelen dan geloven we niet eens dat het compliment gemeend is.
Op de nieuwste DVD ‘Better Day’van de Gaither Vocal Band heeft de komiek Mark Lowry een prachtig statement. Hij zegt dat het niet aan de pot is om te bepalen of hij mooi is. De pottenbakker maakt zelf wel uit of iets mooi is. Zo is het ook met God en mensen. Mark zegt dat hij heeft besloten om het voortaan met God eens te zijn. Als Hij van je houdt wie ben jij dan om het daar niet mee eens te zijn!!

Ik ben het voortaan maar met Hem eens. En nogmaals, Hij vindt jou ook geweldig en daar ben ik het helemaal mee eens.
Irene Klein Haneveld.
P.S. ALS JE MOEITE HEBT OM DAT TE GELOVEN, MOET JE DIT BOEK EENS LEZEN OF DEZE...

Kiezen

2010-02-25T01:37:00.000-08:00

Wat zal ik vandaag eens aantrekken? Keus genoeg, maar ja, dan moet je wel kunnen kiezen. Zo ’s morgens vroeg vind ik dat niet zo makkelijk. Ik heb nog niet eens gehoord wat voor weer het vandaag gaat worden, hoewel, je weet het toch maar nooit, ondanks weersvoorspellingen. Nou ja, ik zie wel.
Zal ik nou deze dag beginnen met een kopje thee of meteen aan de koffie gaan? Wordt het een boterham met kaas of een beschuitje hagelslag?
En wat zal ik vandaag gaan doen. Verder aan de echte SammaNieuws die volgende week uit moet komen of vandaag de kaartenmolens op orde brengen?
Je merkt het al, ik kan niet kiezen. Gek genoeg heb ik dat vooral als het gaat om onbenulligheden zoals wat ik aan zal trekken of wat ik zal kiezen uit de menulijst in een restaurant. Andere dingen heb ik totaal geen moeite mee. Zo heb ik zelfs voor het ontbijt nog via internet gekozen voor de ‘beste lokale webpoliticus van 2010’ Mijn stem ging naar Theo Krins, raadslid van de Christenunie. Nou moet ik heel eerlijk zeggen dat ik geen idee heb of hij de ‘beste’ locale webpoliticus is, maar hij is de enige die ik volg, dus voor mij is hij de beste. Volgende week ga ik ook op hem stemmen. Ja, sommige mensen vinden dat je dat niet moet zeggen, maar ik kies er voor om als echte Nederlander voor mijn mening uit te komen. Eerlijk is eerlijk, ik weet niet of Theo de beste politicus voor Gouda is. Ik weet ook bijna zeker dat we het niet over alles eens zijn. Zo vond hij in een van zijn blogs dat winkels hun deuren dicht moesten houden, dat zou beter zijn en minder energie verspillend. Typisch een nooit winkelende man die dat schrijft. Winkels en winkelende vrouwen weten dat je echt veel sneller een winkel inloopt als de deur open is. En zoveel energie schijnt het ook niet te schelen. Als dat alles is waar we in verschillen… Hoewel…, ik weet niet eens waar Theo allemaal precies mee bezig is in Gouda. maar ik ken hem al zoveel jaren om te weten dat hij in elk geval betrouwbaar en integer is. Theo heeft zich de afgelopen jaren altijd sterk gemaakt voor het behoud van Samma en is één van de steunpilaren daar in geweest. Al jaren brengt de familie Krins de Samma Nieuws rond in Goverwelle. (En daar zitten heel wat Samma klanten!). Verder is hij altijd trouw en actief geweest in de kerk in Gouda.
Dat hoefde hij allemaal niet te doen, maar daar koos hij voor.
Die laatste zin trekt enorm aandacht op mijn scherm. Dat hoefde hij allemaal niet te doen, maar daar koos hij voor. Dit is misschien wel een heel raar sprongetje, maar ik moet meteen denken aan de Heer Jezus. Het zijn de weken voor Pasen waarin we stilstaan bij wat de Heer Jezus allemaal gedaan heeft. Ik ben er zo van onder de indruk dat de Heer Jezus er voor koos om naar de aarde te komen en te sterven. Hij hoefde dat niet te doen, maar Hij koos er voor.
Kies dan heden wie Gij dienen zult…… Nou in dat laatste geval weet ik het wel heel zeker.
Ik kies voor Hem!

Metamorfose

2010-02-10T11:20:00.000-08:00

Het begon maandagmiddag. Of eigenlijk begon het al eerder in ons hoofd. Maar maandagmiddag zaten Jan en ik bij elkaar om de week door te nemen. We vonden allebei dat er iets moest gebeuren. De afgelopen weken waren saai. Januari is sowieso niet mijn meest favoriete maand, maar dit jaar is hij echt om sacherijnig van te worden. Bijna geen mensen in de winkel, en ook bijna geen mensen in de stad. Sneeuw is leuk, maar het weer van de afgelopen weken is rampzalig voor de detailhandel. Maar aan het weer kunnen we niks veranderen, maar aan het gesacherijn misschien wel. En zeker aan de winkel. Dus……………………., wat hebben we nodig en wat gaan we doen, dat was de insteek van de brainstorm. Het antwoord was, zoals altijd met brainstorms, simpel en duidelijk: ‘Het voorjaar moet de winkel in…’ De kado-afdeling moet bijvoorbeeld nodig gepimpd worden. De laatste maanden is er niet veel nieuws bijgekomen vanuit de algemene kadootjes, zeg maar, de niet christelijke kadootjes. (Hoewel, jullie weten hopelijk inmiddels dat ik geloof dat ‘christelijke’ kadootjes niet bestaan;).
Jan komt uit de bloemisterij en kent weer hele andere wegen dan ik bewandeld heb in het kado-circuit. En……. hij heeft verstand van bloemetjes. Laten we blauwe druifjes bakjes maken was zijn advies. En bij de veiling hebben ze ook een heleboel andere spulletjes. Nou kun je niet zomaar bij de groothandel bloemetjes en plantjes kopen. Je moet daarvoor een extra aantekening op je handelsregister hebben. Geen probleem, dat had ik eerder gedaan toen we de kleding van I’m God’s Original Creation gingen inkopen. Je gaat naar de Kamer van Koophandel en zegt dat je dat bij je omschrijving wilt hebben: ’bloemen en decoratie’. Die ene zin opent deuren die voor anderen gesloten zijn……. Wat een grappige bureaucratische systemen houden we er toch op na…
Afijn, met het nieuwe papiertje van de KvK op zak, trokken Jan en ik er op uit. Die bloemen hadden we binnen no time bekeken. Dat worden gewoon ‘een paar treetjes’ blauwe druifjes. Jan wist precies wat hij er mee wilde doen om het jullie te laten kopen . Op naar Rotterdam, want volgens Jan zat daar ook een groothandel in kado-artikelen. Zat, inderdaad, hij zat er, maar zit er niet meer. Het grote bord met de naam hing nog op de grote loods, maar verder was het akelig leeg en verlaten. Zou het bedrijf ten onder gegaan zijn in de economie? Geen idee. Maar Jan wist nog wel een hele grote groothandel dicht bij Amsterdam. Voor de zekerheid maar ff gegoogled of ie er nog was en wij op naar Amsterdam. Ook hier hadden ze ons nieuwe papiertje van de KvK nodig en kregen we keurig 2 passen en een vingerscan om naar binnen te mogen………..
Wow!! Hier wordt iemand als ik echt gek!!! Maar liefst 20.000 vierkante meter kado- en decoratiespullen!!!! En dan gewoon met je karretje er doorheen en naar de kassa! Dat ik dit voor mijn werk mag doen, dacht ik voortdurend…… Jan was ik herhaaldelijk kwijt, omdat hij weer ergens een vogelkooitje zag staan en Jan was mij voortdurend kwijt omdat ik …… van alles…….. zag staan!!
Toch duurde het niet heel erg lang voordat we gevonden hadden waarvan we niet wisten dat we het zochten. Ik beschouwde het persoonlijk als een knipoogje van Boven. In de bloemetjes/voorjaarsstijl waar we naar op zoek waren zagen we bij zo’n algemene handelaar een heleboel spulletjes staan met hele en halve Bijbelteksten er op. En verder kwam ik keramiek tegen met kroontjes waarvan ik vorige week nog tegen een vriendin zei tijdens het winkelen,dat ik zoiets eigenlijk in de winkel zou moeten hebben.
En nu?? De winkel is compleet gerestyled inclusief een vlinderboom aan het plafond met leuke Valentijnsdagspulletjes. Ik kan je zeggen dat ik in tijden niet zo enthousiast ben geweest over de winkel. En, we hebben ongelooflijk veel plezier gehad! Nou maar hopen dat jullie het ook leuk vinden en dat we met z’n allen iets minder sacherijnig zijn over het weer………….

Het mooiste huwelijksaanzoek dat ik ken......

2010-02-05T11:52:00.000-08:00

Valentijnsdag. Het zet je aan het denken over liefdespost. Eén van de mooiste liefdesbrieven die ik ken is die van mijn vader aan mijn moeder. Midden in de oorlog in 1942.
Hij was 24 jaar oud en wat ze toen noemden ‘reizend evangelist’. Zeven jaar lang had mijn vader verkering gehad met een jonge vrouw tot zij ernstig ziek werd en uiteindelijk overleed.
Nog geen jaar na haar overlijden besloot hij mijn moeder ten huwelijk te vragen. Veel te vroeg zouden we nu zeggen. En wat zou de familie van hem en van zijn overleden verloofde daar van vinden. Bovendien was mijn moeder 8 jaar ouder dan mijn vader. Het was ook nog eens midden in de oorlog. En……., mijn vader kende niet eens mijn moeders voornaam……………, Dat kan toch allemaal nooit goed gaan zou je zeggen. En toch schreef hij haar de brief. Ze zei ja en hij kwam er achter dat hij, Jacob, een vrouw zou gaan trouwen die Lea heette. Ze zijn 2 maanden later in december getrouwd omdat ze dan nog wat meer bonnen kregen om in de oorlog hun huisraad te kopen. Hun huwelijk duurde 46 jaar tot het overlijden van mijn vader in 1988. Mijn moeder heeft ‘de brief’zoals we die altijd noemden tot haar dood op 97-jarige leeftijd in 2008 in haar Bijbel bewaard. Het boek waar ze zoveel van hield, een liefdesbrief van God aan mensen, met daarin de liefdesbrief van de man die Nederland diende met dat woord van God.
Hoewel de meeste van mijn broertjes en zusjes die brief wel eens stiekem hadden gelezen, mocht ik hem officieel een aantal jaren geleden van haar lezen en zelfs vlak voor haar dood op 97-jarige leeftijd gaf ze me toestemming om hem voor te laten lezen op het bruiloftsfeest van mijn zoon Jacob die naar mijn vader was vernoemd. Ik vind die brief zo mooi dat ik jullie daar graag een stukje van mee wil laten genieten.

Glanerburg 9 october 1942.

Geachte zr. Kiers,

Wel allerminst zult u nu een brief van mij verwacht hebben. Er is dan ook een heel bijzondere reden voor. En ik geloof de zekerheid van den Heer te hebben, u te schrijven zoals ik nu schrijf.
Het is nu bijna een jaar geleden, dat de Heer mijn lieve Roelie van mijn zijde heeft weggenomen. Wij hielden zo veel van elkaar en hadden het vurige verlangen, om samen geheel in dienst van den Heer te leven. De Heer heeft het anders gewild. Roelie had zelf daar volkomen vrede mee. Voor mij was het moeilijker. Maar de Heer heeft mij innerlijk van haar vrijgemaakt, zodat ik haar kon prijsgeven, omdat Hij het van mij vroeg. Zeven jaar hebben wij elkaar gekend en liefgehad. Ik ben de Heer dankbaar voor die tijd. Wat zijn Zijn wegen ondoorgrondelijk!

Nadat Roelie van mij is heengegaan, heb ik mijn leven bij vernieuwing den Heere toegewijd.
Ongedacht- en aanvankelijk tegen mijn wil in bracht Hij me toen naar Glanerbrug. De zegeningen die we hier de laatste tijd ervaren, zijn wel een duidelijk bewijs van Gods hand in dit alles .
In Glanerbrug heb ik u van meer nabij leren kennen. Reeds dadelijk voelde ik mij tot u aangetrokken, omdat ik in u een geestelijke steun vond. Later namen mijn gevoelens jegens u dermate toe, dat ik merkte, dat ik van u ging houden. Hiertegen trachtte ik mij eerst te verzetten. Allerlei bezwaren kwamen bij mij op, zoals het verschil in leeftijd, enz. Maar het liet mij niet los; ook niet, na ht herhaaldelijk voor den Heer gelegd te hebben.
Nu echter heb ik innerlijke zekerheid. En daarom, Zr. Kiers, moet ik u betuigen, dat ik u oprecht liefheb, en kom ik u langs deze weg vragen, of u mijn vrouw zoudt willen worden, en mij als mijn vrouw zoudt willen bijstaan in de arbeid des Heeren.
Ik meen te weten in u datgene te vinden, wat ik nodig heb in mijn leven. Niets kan ik u aanbieden. Mijn leven is volkomen afhankelijk van Hem, Die Mij riep.
Het enigste wat ik u geven kan, is mijzelf, en een leven voor Zijn rekening. En eerlijkheidshalve moet ik u zeggen, dat het niet altijd even gemakkelijk is, maar wel heerlijk en vol verrassingen!
Eerst had ik u mondeling mijn gevoelens willen openbaren, maar achteraf vond ik ht zuiverder, het op deze wijze te doen. En God weet, dat ik het biddend doe. Het overvalt u nu niet zo, en u hebt nu rustig tijd om te denken. En ik ken u al wel zoveel, dat ik weet,dat u dit niet zult doen, zonder gebedsgemeenschap met den Heer.
Morgen ga ik op reis naar Rotterdam, waar ik t/m dinsdag a.s. hoop te blijven. Woensdag kom ik in Apeldoorn. En donderdag reis ik van Apeldoorn naar Glanerbrug. Ik hoop, dat ik voor die tijd uw antwoord mag hebben. Misschien kunt u mij dat voor woensdag naar mijn logeeradres zenden.
‘k Zou het prettig en zuiver vinden, als ik u voordat ik in Glanerbrug ben, zekerheid heb.
Tot zolang wacht ik rustig, ook u in mijn gebeden gedenkende. Dat onze gemeenzamen Heiland in dit alles verheerlijkt worde.

Met hartelijke groeten,
Uw toegenegen
Jb. Klein Haneveld.

Paars......

2010-02-05T11:06:00.001-08:00

Ik hou van paars! Ook van oranje en eigenlijk van alle kleuren. Maar paars is wel heel bijzonder vind ik. Met dat ik dit schrijf, zit ik op een terrasje in Scheveningen met een prachtige paarse jas aan die ik zomaar van een lief iemand kado heb gekregen. Mijn handschoenen liggen op tafel, paars met een bontranje. Mijn telefoon ligt ernaast met een paars hoesje. Ik schrijf op dit computertje, wit met paars opgeplakte bloemen. Ik heb zitten twijfelen of ik mijn paarse hoed op zou zetten, maar was bang dat die zou afwaaien. Mijn paarse laarsjes vind ik te mooi om langs het strand mee te banjeren. Hoe bedoel je.... ik hou van paars. Zelfs bij Samma overheerst paars. Ik ben nog steeds gek op de paarse vloer, zelfs nu hij kaal geworden is.
Sinds vorige week is ons zonnescherm bij Samma met een paarse velours ingepakt. Wow, wat een chique, prachtige uitstraling heeft dat. Ook kleine meisjes vinden het prachtig. Vorige week liep er een meisje met haar moeder langs die vroeg: “Mamma, mag ik daar een jurk van??”. Ze heeft gelijk, dat zou ik ook willen....
Paars heeft ook iets te betekenen. Men zegt dat paars een kleur is voor creatieve, artistieke mensen. Nou leuk, ook daar voel ik me wel bij thuis.
Toch is de reden dat ik van paars hou een hele andere. Paars is namelijkeen mengeling van rood en blauw. Die drie kleuren kom je in de bijbel regelmatig tegen als Blauw, Purper en Scharlaken. Bijvoorbeeld de gordijnen van de tabernakel werden met die kleuren geborduurd. Ik leerde vroeger op de bijbelstudies van mijn vader dat blauw staat voor de hemel en rood voor de aarde. Inderdaad is de aarde in heel veel werelddelen rood. Bijvoorbeeld in Afrika. Dat heb ik net weer gemerkt toen ik in Kenia was. Je gympen krijg je niet echt meer schoon van de rode stof.
De kleur paars staat in de Bijbelse vergelijking voor de Heer Jezus die door zijn sterven de Hemel en de Aarde met elkaar verbond. Dat is de reden dat ik paars zo mooi vind. Het is voor mij een beeld van de verlossing. Van het ongelooflijke werk dat de Heer Jezus heeft gedaan. Paars herinnert mij er aan dat ik Christus en zijn werk zichtbaar mag maken in deze wereld. Om mensen hier op deze aarde in contact te brengen met de geweldige God in de Hemel. Dat is nog steeds mijn roeping en verlangen. Daarom doe ik de dingen zoals ik ze doe bij Samma. Paars is een moderne en trendy kleur en daarom trekt het mensen aan om bij Samma binnen te komen en eens rond te snuffelen. We hopen dat ze daar niet alleen de leuke kleur tegenkomen, maar ook degene waarvan die kleur een beeld is. We hopen dat Hij zichtbaar mag zijn in de boeken, de CD’s, de kaarten en kadootjes, maar vooral in ons.
Als je weer eens een paars kledingstuk aantrekt, bedenk dan maar dat jij Christus in deze wereld zichbaar mag maken. Hoedanook, ik hou van paars en ik heb net weer een hele lk leuke paarse broek gezien hier in Scheveningen en ik ben blij dat het weer zo goed is dat mijn vingers nog niet paars geworden zijn......

zwerversevangelie

2010-01-28T01:10:00.000-08:00

Het is koud, bitter, bitter koud.... Het zou het begin kunnen zijn van een boek van W.G. v.d. Hulst, maar het was de praktijk van alle dag de afgelopen weken. Niet zo best voor de winkels en dus ook niet voor Samma. Vlak voor de kerst storte de tot dat moment uitstekende verkoop, volledig in. Wie niet persé naar de stad hoefde ging de deur niet uit. Balen, tenminste dat deed ik ervan. Maar verder niks aan te doen. Bovendien had ik geen klagen want ik zat zelf met kerst en oud en nieuw bij mijn zus in Kenia met m’n kinderen en kleinkind en als begeleider van mijn broer met down syndroom. (lees onze verhalen op onze speciale blog ). Maar in de stad was het koud en als je dan geen echt huis hebt moet het regelrecht verschrikkelijk zijn, zeker ’s avonds en ’s nachts. In Gouda lopen een aantal van dat soort figuren rond en eerlijk is eerlijk, ik heb er niet zoveel mee. Sorry,ik zeg niet dat dat goed is, maar ik vind het vaak moeilijk. Sommige zien er minder representatief uit om het voorzichtig te zeggen, en verder vertrouw ik ze ook niet altijd. Maar toch, het gaat er niet om wat ik er van vind, ik weet ook wel dat de Heer Jezus juist een zwak had voor deze mensen en aangezien ik Hem wil vertegenwoordigen zijn ze altijd welkom bij Samma. Ze krijgen altijd koffie,mogen naar het toilet enz.enz. Ja, we houden ze soms iets meer in de gaten dan andere klanten moet ik tot mijn schande zeggen.
De laatste weken kwam hij voral op koopavonden voor een bakkie troost en een beetje warmte. Hijziet er een beetje eng uit en is ook een beetje verward, maar wel heel vriendelijk. Ik denk niet dat hij een eigen huis heeft waar hij het extra gezellig wil maken. Toch koopt hij de laatste weken al onze afgeprijsde grote kaarsen. Het is maar beter dat ik niet weet waar hij die voor gebruikt, of zou het uitmaken als ik het wel wist? Ach, ik hoop maar dat elke keer als hij die kaarsen aansteekt er een beetje van het echte Licht naar buiten schijnt. In de tussentijd kunnen we niet veel meer voor hem doen dan bidden en er in elk geval zijn voor een beetje rust in z’n kop.

Uitverkoop!

2010-01-24T23:39:00.001-08:00

Jullie weten het vast al wel van mij, maar ik ben gek op winkelen. Zeker als het uitverkoop is. Omdat ik de afgelopen weken geen tijd heb gehad, was het vandaag de hoogste tijd om een rondje stad te maken. Uitverkoop is niet meer wat het geweest is. Vroeger, toen ik nog jong was , begon de uitverkoop in de derde week van januari en lagen er mensen voor de deur te slapen om die ene superaanbieding, soms letterlijk voor een appel en een ei, te bemachtigen. Voor de winkelier was de uitverkoop bedoelt om de winkeldochters kwijt te raken.
Tegenwoordig is het bijna het hele jaar door uitverkoop. De economische situatie heeft er voor gezorgd dat alles uit de kast getrokken moet worden om de klanten binnen te halen en dat gebeurt dus met koopjes. Uitverkoop heeft dus een andere functie gekregen. Soms is het zogenaamd uitverkoop, maar als professioneel winkelaar zie ik direct dat diezelfde kledingstukken er vorige keer nog niet hingen en dus speciaal voor de ‘uitverkoop’ zijn ingekocht. Niet dat het erg is voor een koopjesjager als ik….. Dus vandaag even heerlijk de tijd genomen om te snuffelen. Ik kan zo zien dat de winkels door het slechte weer het niet makkelijk hebben gehad. De modewinkels hebben nog volop feestkleding die niet verkocht is in de laatste weken van december. Ik vraag me nog steeds af of sommige winkels geen doodsklap hebben gehad na die laatste paar koude weken waarin er bitter weinig mensen naar de stad kwamen. Ook Samma heeft er wel een onverwacht dreuntje gekregen. We gingen meer dan uitstekend in december, maar toen de kou kwam was het uit met de pret. Niets aan te doen, we hebben echt heel erg ons best gedaan om met goeie service, prachtig ingepakte pakjes, een overzichtelijke winkel, een leuk kadootje en nog veel meer het jullie naar de zin te maken. Dat blijven we het komende jaar ook doen. Maar, terug naar mijn uitverkooprondje. Ik ben in zeker 20 winkels binnengelopen (ja ik ben een echte diehard!) Weet je wat me weer eens opviel? Dat het personeel in de meeste winkels totaal geen aandacht voor mij had. Bijna overal waren ze met elkaar bezig. Ik heb verhalen gehoord over vriendjes. Een andere winkel was het voltallige personeel op de kassacomputer naar plaatjes aan het kijken van vakantiebestemmingen. Een andere winkel zaten ze te klagen over hun chef en de arbeidsvoorwaarden. Weer een ander waren ze bezig over wat ze die avond zouden gaan eten en hoe je dat dan klaar kunt maken zonder dat het aanbrandt. Die laatste conversatie ging over mijn hoofd heen. Er was zelfs een winkel waar de baas met het personeel aan het praten was dat er zoveel klachten kwamen van klanten dat het rommelig was en dat de klanten geen aandacht kregen. Eerlijk is eerlijk, ik ben er erg gevoelig voor. Temeer daar we deze week over klantenservice bezig zijn met onze stagiaires. Bij Samma gebeurt het helaas ook. Sterker nog, het is één van de moeilijkst te beheersen situaties. Samma is namelijk de gezellige, zoete inval, waar iedereen z’n praatje kwijt kan en een bakkie kan komen doen. Dat is onze grote kracht. Om dan tegelijkertijd oog te houden voor de klanten die gewoon niet zitten te wachten op onze verhalen is best wel eens moeilijk.
Weet je wat? Als je vindt dat we het niet goed doen, zeg het dan gerust, dan kunnen we er weer van leren. Maar dan moet je het ook zeggen als we het goed doen, anders is het zo negatief.
Kom nog maar even gezellig uitverkoop snuffelen.

Kerstboom gestolen!!

2009-12-21T12:32:00.001-08:00

Triest, maar waar. Hij is er niet meer, onze mooie kerstboom. Eindelijk hadden de winkeliers aan de Turfmarkt en de Blauwstraat zich ingespannen voor een extra leuke kerstaankleding. Het idee was eigenlijk om de kerstbomen in de gracht te laten drijven. Maar ja, dat vergt iets meer voorbereidingstijd. Dit keer zouden we het nog een beetje eenvoudig houden. Acht kerstbomen van de 100 die er over de hele stad verspreid werden waren voor ons, inclusief kerstlampjes. In een spoedvergadering met de winkeliers hadden we afgesproken dat we allemaal verantwoordelijk waren voor onze eigen boom en dat we ze zoveel mogelijk ’s avonds zouden binnenhalen. Zogezegd, zo gedaan. De boom bleek veel groter dan we hadden gedacht, maar da’s best leuk. Iedereen maakte er zijn eigen stijltje van. Omdat we de voorpui bij Samma op dat moment al helemaal hadden ingericht, besloten we de boom met alleen lichtjes half voor het huis van de buren te zetten. We deden er lichtjes in en meer niet. Een boom moet een boom blijven vonden we. Die eerste week hebben we hem elke avond binnengezet. Zowaar nog een aardige klus en naarmate de week vorderde natuurlijk ook meer naalden op de vloer en over de boeken.
Bij nader onderzoek bleek dat de andere 100 bomen overal gewoon buiten bleven staan in de binnenstad dus toen de boom onder de sneeuw kwam te zitten besloten we het toch te proberen om hem buiten te laten staan. Tenslotte zou het naar binnen halen vooral zorgen voor nog meer achteruitgang van de kwaliteit van de boom en het er dus niet beter op worden,nog afgezien van het stofzuigen elke morgen.
En ja hoor, het bleek toch weer niet te kunnen. Weg kerstboom. Het heeft niet eens een nachtje mogen duren. Het zou nog kunnen zijn dat hij in de gracht is gegooid,maar dat kunnen we nu onder het ijs en de sneeuw nog niet zien.
Nou ben ik niet een echte kerstbomenfan en sommigen van jullie zullen misschien roepen dat het maar goed is dat die heidense boom weg is. Maar toch, ik vind het zo jammer dat je samen met je buren iets leuks wilt doen en dat zoiets dan toch weer verpest wordt. Echt waar, als iemand geen geld heeft voor een kerstboom of kerstlichtjes had ik ze graag aan hem of haar gegeven. Want zou je nou op je gemak naar een kerstboom en lichtjes zitten kijken waarvan je weet dat hij gestolen is. Ik weet het niet. Al hang je de kerstverlichting om je nek, je kunt pas echt stralen als je het licht van Hem in je hart hebt. We zullen maar voor hem of haar bidden dat ze dat Licht mogen gaan zien.

De kaarsjes zijn weer uit.

2009-12-15T13:25:00.000-08:00

De kaarsjes zijn weer uit………
Het was weer een heerlijk dagje vandaag! Buiten ijskoud, maar van binnen warme harten. De dag van Gouda bij kaarslicht is altijd bijzonder. Veel mensen uit het hele land vandaan die even naar Gouda komen om in de kerstsfeer te komen. Een aantal van hen komt dan gezellig ook even Samma binnengelopen. Aan de gezichten en ingepakte lijven zie je al meteen dat het dagjesmensen zijn en aan de diverse accenten hoor je het nog meer. Toen een man vanmorgen iets tegen z’n vrouw zei, merkte ik meteen op dat ik wel kon horen dat hij een eind gereisd had om in Gouda te komen. Wie kom’n heulemaal ut Emm’n, zei hij. Da’s lang geleden dat ik daar geweest ben, merkte ik in mijn netste Gouds op. Vroeger ging ik nog wel eens met mijn vader mee als hij daar moest spreken. Grappig, hij bleek mijn vader en zijn halve familie goed te kennen en voor we het wisten zaten we in een aangenaam gesprekje aan de warme chocolademelk. De wereld is toch maar oh zo klein.
Vooral de grote Terra Cotta engelen aan weerszijden van de ingang hebben bijzondere belangstelling.
Ook leuk zijn al die mensen die zo maar even binnen wandelen omdat de winkel er zo leuk uitziet. Binnengekomen zie je ze naar links en naar rechts kijken en dan toch weer snel naar buiten. Want ja, zeg nou zelf, kerstliedjes zingen op de markt is al meer dan voldoende, een bijbelshop instappen is toch echt een brug te ver. Ik heb er altijd wel schik in als ik het zie gebeuren en stel me zo voor dat dat ongeveer dezelfde reactie zou zijn als ik zou hebben als ik onbedoeld in een sexshop binnen zou stappen ofzo. Gauw naar buiten en hopen dat niemand het heeft gezien.
Toch valt het over het algemeen mee en komen er vooral op zo’n dag ook best een aantal niet-christenen binnen. Vraag me niet hoe ik dat weet, maar ik weet het gewoon. Ik bid dan maar stiekemweg dat ze behalve die leuke kerstdecoratie ook nog iets meer mee naar huis nemen van Samma.
Dit keer was kaarsjesavond op de Turfmarkt ook leuker dan anders omdat de gezamenlijke buren allemaal hun best hadden gedaan om het met waxinelichtjes langs de gracht extra sfeervol te maken. In al die jaren dat we op de Turfmarkt zitten was dat nog niet eerder gebeurd. En we zijn met z’n allen van plan om het de komende jaren nog leuker te maken met de kerstsfeer.
Ik vind het prima, zolang wij maar mogen blijven verkondigen dat het niet om de kerstsfeer, maar om het Kerstkind gaat. Hij was het Echte Licht dat op deze dag heeft mogen schijnen! Niet alleen bij Samma, maar ook bij de Er is Hoop bus, of bij de band van Het leger des Heils en zelfs bij het zingen van de kerstliedjes en het voorlezen van het kerstevangelie door de Burgemeester.
Wie werd er ook alweer geboren…..?
Ik hoop dat sommigen het hebben ontdekt vandaag.

Nieuwe bezem

2009-11-29T13:31:00.000-08:00

Het wijntje smaakt goed en het schrijven gaat ook lekker, dus ik klets nog maar even door op mijn computertje. Nog steeds zit ik op deze donderdagavond na te denken over deze week en ik realiseer me dat er weken zijn waarin vrij weinig gebeurd, maar deze week is een week waarin heel veel gebeurd is. Op heel veel gebied, maar vooral in de aankleding van de winkel. Nieuwe bezems vegen schoon, zeggen ze. Nou zou ik niet willen zeggen dat Jan een bezem is, maar nieuw is hij zeker bij Samma. Hij moet zich zelf nog een keer voorstellen, maar zijn input in de winkel is vooral deze week heel zichtbaar geworden. Persoonlijk leid ik na zoveel jaren aan een ongevaarlijke bedrijfsblindheid. Ik zie het soms niet zo helder meer. Maar veel gevaarlijker is de bedrijfsmoeheid. Daar leid ik veel meer aan, vooral wat betreft de inrichting. Af en toe ben ik het gesjouw en gedoe een beetje zat en heb ik geen zin om wéér de kadokast in te richten of wéér de etalage te doen en hoe moet dat nou dan weer, ik heb geen ideetjes meer en vooral mijn lijf laat het afweten. Dan is zo’n nieuwe ‘bezem’ een heerlijkheid. In een week hebben we de totale presentatie van de boeken, van de kado-artikelen, van de bijbels, van de kadoboeken, van de babykast, van de sieraden, van de dvd’s van de kerst en van de spellen veranderd. Daarnaast is de toonbank open en leeg en kun je vanaf de voorkant helemaal naar achteren kijken (en andersom natuurlijk ook…). Oh ja, ook de etalage is gedaan. Je moet het zien om te geloven, het is een complete metamorfose!! Nou ja, ik hoop in elk geval dat jullie het ook zien, want sommige van onze vaste medewerkers zagen het niet eens!!
Maar goed, die hele metamorfose was grotendeels aan Jan te danken. Ik mocht alleen voor de gezelligheid naar Ikea en omdat ik mijn slaapkamerkasten zo goed op maat heb gemaakt, kon ik dat met de rode Billy bijbelkasten ook het beste zelf doen. Ik ben er helemaal blij van geworden en geniet me te pletter van die mooi en strak ingerichte winkel. Ik zou bijna nog even naar beneden gaan om er in m’n eentje van te genieten……..
Oh ja, en over bezem gesproken. Op een onbewaakt moment was ik Jan kwijt. Na nauwkeurig onderzoek kwam ik er achter dat hij buiten de bezem had gepakt en het buitenplaatsje aan het vegen was. Wel met een ouwe bezem. We stonden even te genieten van de mooie kerstroos die al jaren in dat slecht onderhouden plaatsje achter Samma staat te groeien. Ooit van een Nederlandse vriendin gehad uit haar tuin in Frankrijk. Niemand bij Samma heeft die plant ooit zien staan, laat staan er iets over gezegd. Jan zei dat het zijn lievelingsplant was. Gek dat zulke kleine dingen een mens zo goed kunnen doen. Het gaat wel goed komen met Jan, die nieuwe bezem. Als je toch bezig bent, dank dan maar voor zijn komst naar Samma en als je nog meer wilt doen, bidt dan maar voor de 8 tentamens die hij deze maand moet doen aan de bijbelschool waar hij 2 dagen in de week op zit. Tentamens en een drukke decembermaand bij Samma kunnen van een nieuwe bezem zo een dweil maken en da’s niet de bedoeling .

even.......

2009-11-29T13:24:00.001-08:00

Ik zit duf en moe voor me uit te staren voor de computer (of zit ik nu achter de computer..??) Het is donderdagavond 10 uur en eindelijk stil in en ook boven Samma in mijn woonkamer. Sinds kleinkind en zijn pa en ma hier zijn is het een gezellige drukte en rommel in mijn huis. Al een paar weken heb ik niet echt een uurtje voor mezelf gehad, behalve in mijn slaapkamer. Niet dat ik ook maar iets te klagen heb, ik geniet van elk moment. Telkens als ik boven kom hoor ik het lachende stemmetje van Zion en zie zijn altijd vrolijke smoeltje. Sinds gisteren zijn we samen aan het zingen en zodra hij me ziet begint hij op luide toon een toon in te zetten zodat ik ook luid mee ga zingen. Telkens stopt hij plotseling om het effect te blijven ontdekken dat ik tegelijk met hem stop en ook tegelijk met hem weer luidkeels verder zing. Hij giechelt er bij. Het is echt waar, je verliest regelmatig je verstand als zo’n grappig mannetje in je buurt is. De omgeving in en om Samma zal af en toe wel denken…..
Nou ja, ’t maakt mij niet uit. Als kinderen de waarheid spreken, dan wil ik wel even kinds zijn. Zelfs als je die waarheid niet verstaat. Regelmatig kom ik hem boven even wegkapen bij zijn ouders om hem even aan deze of gene klant te laten zien en om de medewerkers af te leiden.
Maar nu ligt alles op bed, ook z’n pa die snikverkouden en hoestend door het huis slentert. Even rust. Even stille tijd. Even deze lange dag tot me door laten dringen. Even stilstaan bij de mensen die ik heb gezien vandaag. Even bidden voor die vrouw die iets zocht om incest te verwerken. Even nalachen om alle grapjes die we met elkaar gemaakt hebben. Even dankbaar zijn dat het ondanks storm en regen een mooie omzet is geworden vandaag. Even nagenieten dat het er zo mooi uitziet in de winkel. Even me afvragen of ik de rommel in de kamer tot morgen zal laten liggen of nog voor het slapen gaan zal opruimen. Even naglimlachen over dat heerlijke mannetje. Even verwonderd zijn met die ouwe vrienden die vandaag langskwamen en met hen verwonderd zijn dat het nog maar gisteren was dat we met onze eigen baby’s bij elkaar zaten in onze koffiebar waar Samma ook in zat. Even me afvragen waar de tijd gebleven is. Even er nog niet aan kunnen wennen dat we nu al grootouders zijn. Even een wijntje drinken om met mezelf te proosten op een mooi en vol leven. Even eerlijk tegen mezelf zijn dat het niet altijd vanzelf is gegaan. Even tegen Hem zeggen dat het zo geweldig is dat Hij van generatie op generatie dezelfde blijft. Even voorpret hebben over de gezellige familiedag die er a.s. zaterdag aan zit te komen met broers en zussen, neefjes en nichtjes en een heleboel meer kleine babies. Stuk voor stuk wondertjes. Vooral degene die deze week is geboren bij mijn broer zijn zoon. Als jonge tiener kreeg hij leukemie. Zijn sperma werd ingevroren. Nu, 15 jaar later krijgt zijn vrouw, die toen al z’n vriendin was, een lief klein meisje! Een diepvrieskindje. Wat een wonder en wat zijn we er blij mee. Nu ga ik echt aan het wijntje…… Proost!!

Muizenfantjes 2

2009-11-12T03:05:00.000-08:00

Ik zat nog wat door te mijmeren over muizenfantjes en leeuwenmuisjes. Het heerlijke is dat kinderen meteen de fantasie en het vrolijke van die vreemde muizenfantjes zien. Die kids hebben geen enkele moeite met zo’n genetische afwijking en accepteren het met plezier.
Toch kun je Muizefnaar zo’n muizefantje ook heel anders kijken. Het is eigenlijk een mislukte olifant, of is het een muis met een identiteitsprobleem? Zou maar zo kunnen toch? En als dat waar is, wat vinden we daar dan van? Gaan we die muizen dan in therapie doen en laten we ze ‘overbakken’ of accepteren we de dubbelheid en het niet ‘normale’ van de muizenfant. Hoe hoort dit woord eigenlijk geschreven te worden? Het maakt namelijk niet uit of ik muizefantje of muizeNfantje type, mij spellingcontrole geeft in beide gevallen een rode streep onder het woord. Weer zo’n bewijs dat alles buiten het gangbare niet goed wordt gevonden. Wij grote mensen doen dat maar al te vaak bij andere mensen. Toch jammer, want dan missen we het kleurrijke, verrassende, niet voor de hand liggende fantastische van bijzondere mensen. Ik hou van menselijke muizenfantjes met soms verrassende voor- of achterkanten………

Muizefantjes

2009-11-09T12:39:00.000-08:00

‘Heb je wel eens een muizefantje gezien?” De meeste kinderen kijken me vragend aan als ik dit zeg en sommigen met een blik van ‘die-spoort-geloof-ik-niet-helemaal’. Vervolgens pak ik mijn muizefantje en laat het ze zien. ‘Kijk, van achter heeft hij een muizestaartje en zijn neus is een slurfje’ Dus dat is een muizefantje…. Ik vind het elke keer weer geweldig om te zien hoe verschillend kinderen reageren als je ze iets geeft. Sommige kinderen pakken enthousiast het muizefantje uit je handen en anderen durven je nauwelijks aan te kijken. Sommige kinderen durven openlijk toe te geven dat ze totaal niet geïnteresseerd zijn in een muizefantje en dat je hem zelf mag houden. Overigens valt me op dat ze dat eigenlijk nooit met een brutale houding doen, maar gewoon vriendelijk. Ik hou van die open en eerlijke verrassing. Sommige ouders vinden het soms wel een beetje gênant. Het andersomme komt ook voorbij. Sommige kinderen zijn zo direct dat ze meteen een muizefantje voor hun broertje of zusje vragen. De allereerlijkste geven direct toe dat ze al eerder zo’n muizefantje hebben gekregen. Geweldig!! Die geef ik er meteen twee!
Er zijn er ook die hun muizefantje niet durven aanpakken. Nou kan ik me voorstellen dat ik persoonlijk soms wat intimiderend vrolijk over kan komen als je net rustig, een beetje lui in je wagentje hangt. Ik voel me daardoor niet beledigd, maar ook dan vinden ouders het soms een beetje gênant. Ja, kinderen weten nog steeds hoe ze hun ouders voor schut moeten zetten. Maakt niet uit, ook dat is op te lossen door het muizefantje aan de ouders te geven. Want iedereen die een beetje kijk op kinderen heeft, weet dat zo’n kind later moord en brand schreeuwt omdat hij geen muizefantje heeft gekregen.
De leukste reactie kreeg ik terug van een moeder. Ook haar zoontje hield ik een muizefantje voor. Met het gebruikelijk ritueel. Hij was best een beetje terughoudend, maar pakte hem toch aan. Zijn moeder is allochtoon, die overigens goed Nederlands spreekt. Ze begreep er eigenlijk niks van toen ik de vraag over het muizefantje stelde en dacht dat ze een nieuw Nederlands woord hoorde ofzo.
’s Avonds toen ze haar kind naar bed bracht namen ze samen nog even de dag door. Toen de moeder vroeg wat het leukste moment van die dag was geweest, antwoordde het jongetje zonder zich een moment te bedenken: “het muizefantje”
Wat een heerlijk idee dat zoiets gezelligs, vrolijks,kleins, zoiets bijzonders voor een kind mag betekenen!!
P.s. we hebben ook leeuwenmuisjes!

Ik ben verliefd!

2009-11-05T13:48:00.001-08:00

Ik geef het toe, ik ben vreselijk verliefd! Verliefd op zijn grote bruine ogen. Verliefd op de kuiltjes in zijn wangen. Verliefd op de mooie frons tussen zijn ogen als hij serieus is. Verliefd op zijn vrolijke schaterlach en zijn tot nu toe bijna altijd opgewekte karakter. Ik kan uren naar hem kijken en al het andere om me heen vergeten. En als hij begint te kletsen, maakt niet uit of ik het kan volgen of niet, ik smelt helemaal. Dit loopt echt de spuigaten uit. Maar ik kan en mag het niet meer ontkennen. Het is 2 weken geleden begonnen. Op donderdagavond zou hij komen na een lange reis uit Brazilië. Tot dan toe had ik het moeten doen met zijn foto’s en af en toe een filmpje. Ik had verwacht dat hij moe en chagrijnig met een jetlag zou aankomen die avond laat, maar nee hoor, hij begon direct vrolijk naar me te lachen en had er geen moeite mee dat ik hem een zoen gaf.
Nou ja, jullie snappen het waarschijnlijk wel. Ik heb mijn kleinzoon voor ’t eerst gezien en wat een lief kereltje is het. Jaja, tuurlijk, ’t was ook leuk om zoon en schoondochter na een jaar weer te zien ;)
Ik weet het zeker, dit mannetje zit voor altijd in mijn hart en toch weet ik het nog steeds niet zeker. Ik zit er diepzinnig over na te denken en te filosoferen. Wat nou, als vrienden met hun vrolijke kereltje bij me waren komen logeren met hun zoontje, had ik dan niet net zoveel van dat kind gehouden? Nou, zeggen allerlei mensen dan tegen me, maar dit is toch je eigen vlees en bloed. Ja, da’s waar en het is ook leuk om de overeenkomsten met je eigen kinderen te zien die genetisch worden doorgegeven. Dat is vooral fascinerend, maar toch, ik hield meteen superveel van mijn geadopteerde ‘zwarte’ nichtjes en had er geen enkele moeite mee om die direct, zonder enig probleem in mijn hart te sluiten en als ‘eigen’ te zien en dat voelt na 25 jaar nog steeds zo. Ik word supervreselijk boos als iemand dan praat over ‘zulke’ kinderen of iets zegt van ‘maar da’s toch niet eigen’ ofzo. En wat te denken van al die kinderen die na een echtscheiding in een andere relatie komen en een nieuwe pappa, mamma en opa en oma krijgen. Zijn die dan minder, omdat ze niet ‘eigen’ zijn? Wat een vreselijk verdrietige problemen doen zich niet vaak voor in zulke omstandigheden waar opa’s en oma’s opeens hun kleinkinderen niet meer mogen zien. Maar ansersom is ook waar, hoe geweldig kan het niet zijn als kinderen nieuwe opa’s en oma’s krijgen.
Nou ja, ik filosofeer er nog wel een tijdje op los. Feit is dat ik zielsveel van dit mannetje hou en het best moeilijk zal worden als ze in januari weer vertrekken. Ander feit is dat ik evenzovele andere kinderen klein en groot, ook in mijn hart wil sluiten en dat we als kinderen van Hem niet alleen de zorg hebben voor onze ‘eigen’ kinderen en kleinkinderen, maar de zorg dragen voor alle kinderen. Geel en bruin en blank en zwart! Verhinder ze niet!

Global Leadership Summit

2009-10-18T08:39:00.000-07:00

Ik besluit nog een keertje te gaan kijken. Ik maak me ongerust over deze jonge moeder. Bij haar huis blijkt wederom niemand open te doen. Heer, meer kan ik niet doen, wilt u voor haar zorgen? Volgens mij wilde ze vanmorgen niet opendoen, maar nu weet ik niet waar ze is, maar U wel. Ik fiets biddend terug naar de winkel deze donderdagavond. Er staat een man achterin de winkel te praten. Hij kijkt verward uit zijn ogen. Hij wil met mensen bidden, heeft geprobeerd een afspraak te maken, maar die zitten zo vol dat hij nog tot november moet wachten…. Ik geef hem nog een ander telefoonnummer en we wensen hem sterkte. Gezien zijn verwardheid lijkt het ons niet verstandig om tijdens koopavond zelf dit even aan te pakken.
Als de winkel dicht is pak ik mijn spullen in. Morgen mag ik naar de Leadership Summit in Drachten. Voor mij persoonlijk mijn jaarlijkse ‘oplaadmoment’. Ik heb er zin in, ook vanwege het feit dat we met 27 mensen uit onze kerk gaan en gezellig een nachtje blijven slapen. Tijdens het inpakken blijf ik aan de man denken en voor hem bidden.
De volgende 2 dagen in Drachten zijn zoals ik ze had verwacht: Inspirerend, Uitdagend, Heftig, Gezellig en nog veel meer. Sprekers als Bill Hybels over kerk zijn in een veranderende samenleving, maar ook Tim Keller over de vrijgevige God (het gelijknamige boek is al een bestseller bij Samma!), maar ook Bono die 3 jaar geleden ook sprak op de Leadership Summit en vertelde wat er sindsdien is gebeurd in kerken met betrekking tot Aids en sociale gerechtigheid. Bijzonder!!. Elk uur opnieuw word je opnieuw enthousiast. Toch worstel ik vanbinnen weer met de vraag wat mijn plek hierin mag zijn, binnen of buiten de kerk. Ik voer daarover diepgaande gesprekken met sommige van mijn teamgenoten. Helemaal aan het eind komt er een ‘zwarte dominee’ voorbij. Op dat moment, na 2 dagen informatie naar binnen werken, denk je dat er niks meer binnen kan komen, maar hij belooft ons wakker te houden. En hij doet het ook!! Zijn naam is Harvey Carey. Hij is naar Detroit gegaan, een stad die meer dan welke stad ook in Amerika is getroffen door de kredietcrisis. Geen geld voor een kerk, of voor veel werkers, maar een hele kerk aan het werk. Verander de Stad. Ik wou dat ik je het hele verhaal kon laten horen, maar misschien moet je maar eens naar de man googlen. Zwart en blank, jong en oud, komen samen in een kerk die vol vuur staat. Soms komen ze zondagmorgen bij elkaar voor wat ze denken een ‘gewone dienst’ te zijn om vervolgens er op die zondagmorgen op uitgestuurd te worden. Ze hebben hun tentjes opgezet voor de grote drugswinkels en inmiddels zijn er door hun acties al 8 drugspanden gesloten. Ze hebben huis aan huis bijbels verspreid, en nog veel mooier, gebed aangeboden aan de deur. Als mensen niet thuis waren, hingen ze een bordje aan de deur; “Someone prayed for you today”. ’s Nachts gingen de vrouwen uit de kerk naar de prostituees toe.
Ik word er gaandeweg steeds blijer van, zeker als hij ons nog eens aanspoort om vooral niet zoveel te vergaderen en mappen vol papier over beleid en visie en missie en evangelisatie te verzamelen, maar gewoon aan het werk te gaan. Zo wil ik God dienen met mijn broers en zussen! Niet als copietje van Detroit, maar gewoon uit het hart en voor Gouda.
We zijn allemaal doodmoe van 2 dagen luisteren, maar zoveel om over na te denken.
Het is zaterdagavond half acht als ik thuiskom. Net nog tijd genoeg om boodschappen te doen. Als ik naar beneden wil lopen met de boodschappentas gaat de bel. Ik denk dat ik Robin, één van de conferentiegangers zie, die vast nog even wil napraten. Ik doe de deur open, maar daar staat hij weer. De man die donderdagavond er ook al was. Hij draait enigszins met zijn ogen en vraagt of ik nog iemand anders weet die met hem bidden wil. Het andere telefoonnummer heeft hij gebeld, maar ook daar moest hij nog een tijdje wachten. En echt, eerlijk, ik weet het niet. Mede veroorzaakt door mijn doodmoeie hersenen. De mensen die ik kan bedenken zijn ook doodmoe al eerder bij de conferentie vertrokken. Ik nodig hem uit om naar de kerkdienst morgen te komen en verzeker hem dat er daar wel mensen zijn om met hem te bidden. Ik weet dat ik er verstandig aan heb gedaan om niet alleen en als vrouw met hem te bidden, maar ik voel me er niet happy bij. Ik bid of God hem asjeblieft morgen naar een kerk wil leiden.
Vandaag in de kerk ging het over occultisme, over zwart en wit en werd er een uitnodiging gedaan om er van bevrijd te worden. Er kwam niemand naar voren. En hij was er ook niet. Ik bid maar voor hem en hoop dat hij ergens anders in een kerk zit. Gek genoeg weet ik vandaag weer een aantal namen van mensen die ik best wel had kunnen bellen voor hem. Ik blijf zitten met de vraag hoe het nou komt dat we op de één of andere manier met z’n allen niet in staat zijn de wereld om ons heen de zorg te verlenen die nodig is. Ik bel nog een keer naar die jonge moeder, maar er wordt nog steeds niet opgenomen.Ik weet niet waar ze is

Nieuwe spullen

2009-10-15T04:34:00.000-07:00

Deze weken staan zoals elk jaar in het teken van de nieuwe uitgaven. Eind september zijn de beursdagen. Twee hele dagen gaan we van tafeltje naar tafeltje om de nieuwste producten van de uitgevers van boeken, distributeurs van muziek en importeurs en makers van kado-artikelen te bekijken. Een beurshal vol ‘christelijke’ producten. Nou heb ik al eens een stukje geschreven over de benaming ‘christelijke’producten, dus jullie weten wellicht hoe ik daar over denk. Christelijke producten bestaan niet. Een product, een boek, cd, dvd, kado kan wel een christelijke boodschap uitstralen. Nou ja, laat ik daar nou maar even niet over beginnen, da’s weer zo’n stokpaardje van me.
De eerste beursdag was ik samen met Annelies met de trein naar Zwolle en de tweede maandag met Annelies en onze toekomende nieuwe kracht Jan met de auto naar Houten.Dankzij mijn geweldige nieuwe telefoon met TomTom reden we totaal verkeerd. Jan heeft me beloofd nooit meer op mijn routekennis af te gaan. Een goed begin van onze samenwerking!
Smullen is het, al die nieuwe boeken. Elk jaar weer een verrassing wat er gaat komen en elk jaar weer heb ik zin in het najaar met al die mooie spullen. In Zwolle hebben we vooral kado-artikelen uitgezocht bij de importeur. Ik werd er wel blij van. Nou maar hopen dat ze op tijd in Nederland en in Samma zijn.
Veel goede boeken gezien, zoals het boek “Als doden wakker worden van John Eldredge de schrijver van Ongetemde Man en Fascinerende Vrouw. Dat je hart een woonplaats is van God, een nieuw hart, ipv een hart dat niet deugd. Indrukwekkend boek.
Waar we echt superblij van werden was een nieuwe kerst CD van een heleboel Nederlandse artiesten. Geloof me, je zult hem veel horen bij Samma met de kerstdagen.
Een van de laatste uitgevers waar we een afspraak mee hadden was Ark Boeken. Ze zijn nog altijd mijn meest favoriete uitgevers. Ik hou van hun visie, van hun keuze van boeken, zoals bijvoorbeeld de Getemde Tijger, Kemi, de Bijbelgids, maar ook hun kinderboeken. Zij zijn degenen die Max Lucado in Nederland op de kaart hebben gezet door de uitgave van het schitterende boek Ér is niemand zoals Jij´, wie kent het niet. Daarna volgden vele andere titels zoals de dagboeken. De nieuwe agenda van Max Lucado voor 2010 is binnen 3 weken in heel Nederland uitverkocht.
Dit keer stelden ze me ook niet teleur met een aantal prachtige boeken. Ik kan niet wachten om er aan te beginnen. Zo is er het boek Als je God één vraag mocht stellen` Een supergoed boek waarin alle brandende vragen van christenen en niet christenen gesteld worden, zoals: “Als u een God van liefde bent, waarom gaan er dan mensen naar de hel.` of de vraag: “Waarom staat u lijden toe?” . Een boek om zelf te lezen en weg te geven. Een ander boek waar ik echt heel erg enthousiast van wordt is het boek van Sheila Walsh “Open je ogen & bid!”. Sheila Walsh, de gospelzangeres en later talkshow host in Amerika. Daarna een periode van enorme depressie en wanhoop. Vanuit dat enorme dal kwam ze naar boven en leerde ze bidden. Niet als een trucje, maar vanuit een relatie met God. Spreken.Luisteren. Vertrouwen.Leven. Volgens Max Lucado is dit boek net zo warm en grappig als Sheila Walsh zelf.
Ach, ik kan nog wel een tijdje doorgaan met al die nieuwe boeken enzo, maar je kunt veel beter lekker langskomen en heerlijk snuffelen tussen al die nieuwe boeken, muziek en kadootjes. Niet allemaal ‘christelijk’ maar zeker niet onchristelijk.
De koffie is er gratis bij!

Gods stem verstaan op de fiets?!

2009-09-29T14:22:00.000-07:00

Vanavond op weg naar de huiskring. Voor mij de eerste van dit seizoen. Ik heb er zin in! We hebben zo’n heerlijk stelletje ongeregeld, enthousiaste, vrolijke, serieuze, drukke praters. We hebben echt de eeuwigheid nodig om nog niet uitgepraat te raken met elkaar!
Het schemert en het miezert als ik op de fiets stap. De herfst is al aardig zichtbaar. Ik zet mijn dynamo aan om wat meer licht op de weg te hebben. Het enige resultaat is een hevige piep, zodat ik dan misschien niet zichtbaar ben, maar wel hoorbaar. Geen probleem, vorige week hielp het ook als ik er voorzichtig tegenaan schopte. Dit keer kan ik blijven schoppen (en dat doe ik ook), maar eenmaal op het juiste adres aangekomen had ik mijn licht nog steeds niet laten schijnen. Nou ben ik vreselijk keurig en wil ik voor mijn eigen veiligheid nooit rijden zonder licht, dus ik maak me al een beetje zorgen om de terugweg.
De kring is zoals altijd levendig en krachtig. We hebben het over David en de zalving door Samuel. Samuel die een leugentje om bestwil mocht vertellen van God zelf nota bene toen hij naar het gezin van David ging om een koning te zalven. Interessant nietwaar, dat God zegt dat je de hele waarheid niet moet vertellen. Voor ons stof tot praten genoeg. Zeker als we ons afvragen hoe dat nou ging bij Samuel en bij de profeten als ´God tot ze sprak´. Vooral in het Oude Testament staat het er zo direct: “En God zei tegen….” Dan weet je ook meteen waar je aan toe bent. We hebben een stevig gesprek over Gods stem verstaan. Is hij er al bij het tandenpoetsen ’s morgens, spreekt Hij van buitenaf of van binnenuit omdat de Geest nu eenmaal in ons woont. De ene mens moet/wil maanden bidden voor God antwoord geeft en de ander handelt gewoon en weet dat het goed is. We gaan alle kanten op en moeten ook echt concluderen dat er geen pasklare antwoorden zijn voor het spreken van God, maar dat God ons persoonlijk leidt en het bij iedereen verschillend is. We delen een aantal ‘gewone’ voorbeelden van waar we de leiding van de Heer en dus Zijn stem hebben gehoord. Verder zijn we ook soms hartstikke nuchter en vertrouwen er op dat Hij het willen en het handelen in ons werkt. We hebben het ook nog over gebedsverhoring. Het is niet te doen om zo’n levendig gesprek in een paar woorden in een blogje neer te schrijven, maar deze kringavond was weer heerlijk!! Het scherpt ons aan elkaar. Ik heb nu al zin in de rest van dit seizoen als we het over David gaan hebben. En je moest eens weten wat een anti-kringen-mens ik ben geweest!!
Als ik uiteindelijk naar huis ga bedenk ik me dat ik nog een probleem heb met mijn fietslamp. Anja, onze gastvrouw, geeft me het advies om een heel zielig gezicht te trekken als ik de politie tegen kom. Ik grap tegen haar of dat dan een leugentje om bestwil is? Wie weet! Nou ja, zeg ik, ik kan er natuurlijk ook voor bidden en vragen of Hij antwoord geeft. We lachen er hartelijk om!
Ik rij weg en de dynamo piept nog steeds. Ik probeer wederom met mijn schoen de dynamo dichter op het wiel te krijgen maar het helpt niet. Eenmaal op het fietspad voel ik me toch niet zo happy, eigenlijk is het helemaal tegen mijn principes om zonder verlichting te rijden, maar ja, lopen is me veel te ver. Ik geeft nog een schop tegen de dynamo, maar geen resultaat. Zonder er bij na te denken doe ik wat ik altijd doe en zeg: “Ach toe Heer, doe is wat” en buig me voorover om een tik op de lamp te geven. Direct floept de lamp aan!!! Ik schiet ter plekke in een enorme lachstuip, wat bijna weer een ander gevaar oplevert omdat ik begin te slingeren.
De hele rest van de terugweg fiets ik glimlachend naar huis. Ik hou zo van die grapjes van de Lieve Heer.

Ach, zullen sommige mensen zeggen, gewoon toeval. Anderen zullen zeggen, maar dat is toch volkomen normaal dat God dat doet? Ik vind het geen toeval en ik vind het zeker niet normaal. Ik blijf het een wonder vinden, dat God naar gewone mensen omziet en zelfs grapjes met ze uithaalt.
Morgen breng ik de fiets naar de fietsenmaker.

Heimwee naar de toekomst

2009-09-27T13:33:00.000-07:00

Stom, ik heb gewoon het mededelingenblad van de kerk niet goed gelezen. Nu sta ik te wachten voor de 2e dienst, maar daar blijkt Martin Brand niet op te treden. Afijn, de dienst was toch best mooi, maar iedereen heeft me wel al laten weten dat ik iets gemist heb.

Stom, ik ben gewoon te laat. Het concert van Martin Brand is al begonnen. Om 19.00 uur en niet om 19.30 uur. Het lijkt er op dat mijn Samma Nieuws lezers de mails die ik hen stuur beter lezen dan ikzelf want zij zijn er allemaal al. Gaaf om te zien dat één zo’n mailtje nog aardig wat mensen op de been brengt op deze zondagavond.
Wow, dat is mooi!! Binnen twee liedjes zit ik er helemaal in!! Ik ben direct onder de indruk van Martin z’n teksten, van z’n manier van de boodschap overbrengen en communiceren met het publiek en van z’n eerlijkheid, maar eigenlijk nog meer en direct van wat God doet door mensenlevens heen. Tegelijkertijd zit er weer zo’n knoop in m’n maag en merk ik dat de tranen weer op de loer liggen. Ik heb daar de laatste maanden veel last van. Een soort onbestendig gevoel van heimwee. Deze sfeer, zo’n goeie band, concertgedoe en een radicale heldere boodschap in gewoon eerlijk Nederlands. Ik hou er zo van en ik mis het zo dat we dat bij Samma niet meer doen de laatste tijd. Toegegeven, voor alles is een plaats en een tijd en mijn nostalgische gevoelens zijn niet maatgevend.
Tot overmaat van ramp geeft Martin brand het woord aan zijn directeur, Robert Jan Sterk van OM. Het eerste wat hij zegt is dat hij wat met Gouda heeft. Hij kwam vroeger namelijk altijd bij de MarktAktie, o.a. in het gebedsteam. Hij houdt een enorm inspirerend verhaal over evangelisatie en zending en wat wij er mee kunnen en wat hij er zelf mee doet. Eenvoudig er zijn voor onze buren opent de deuren voor het evangelie.
Dan houdt Martin een spreekje. Over die jongen met de vijf broden en de twee vissen en dat we alles mogen geven wat we hebben en dat de Heer Jezus dat dan vermenigvuldigt. Ja Heer, maar dat weet ik allang, ik geef u ook alles, maar ik voel me zo in de wachtkamer.
Het is prachtig om te zien dat er een aantal mensen naar voren komen om hun alles te geven. Ook mensen die ik via Samma heb mogen uitnodigen.
Na het concert loop ik naar Robert Jan toe om hem te vragen hoe dat nou zit met hem en de MarktAktie. Hij vertelt dat hij bij een concert van Darrell Mansfield tot geloof is gekomen en daarna veel meer concerten in Gouda heeft bezocht en actief heeft geholpen bij de eerste jaren van de MarktAkties. Hij kreeg ook altijd Samma Nieuws, zelfs toen hij 12 jaar lang in het Midden Oosten als zendeling onder moslims werkte. Hij vertelt mij hoe belangrijk het werk van Samma voor hem geweest is. Maar waar ik nog het meest van onder de indruk raakte was dat hij me vertelde dat hij jarenlang voor Samma heeft gebeden, zelfs in het Midden Oosten.
Ik vertel hem van mijn verlangen en wat dit soort avonden met mij doen, dat bitterzoete gevoel van ik wil zo graag meer vertellen van mijn Heer. Ik heb heimwee naar de toekomst. In gewone woorden, aanstekelijk en eerlijk, net als Martin en Robert Jan. Tegelijkertijd besef ik hoe belangrijk het werk van Samma is geweest voor zoveel mensen. Hier staat een zendeling, directeur van OM Nederland die mij bemoedigd door te zeggen wat de Heer door Samma heeft mogen doen in zijn leven.
En vanavond hebben er weer mensen gekozen om alles wat ze hebben, hoe veel of weinig ook, in de handen van de Heer te leggen. Ik mocht een mailtje doorsturen en de Heer deed de rest en ik werd zelf overvloedig gezegend en bemoedigd vanavond.
Dankuwel Heer. Mijn evangelisatiehart klopte weer vanavond. Ik heb nu nog meer heimwee naar de toekomst. Tot die tijd blijf ik U dienen met alles wat ik heb.

Mij hoor je niet klagen

2009-09-24T04:44:00.000-07:00

Het is al even geleden dat ik een blogje heb geschreven. Niet dat er niks gebeurt bij Samma, integendeel. Er gebeurt vreselijk veel. Zoveel dat ik niet eens de tijd heb om er even over na te denken. Neem nou gisteren. Nog voor half elf had ik gehoord dat iemand die ik ken in de gevangenis zit. Daarna belt iemand om te vertellen dat een vrouw van mijn leeftijd gisteren is overleden. We hadden zo gehoopt dat ze beter zou worden, maar helaas. Tijdens dat telefoontje komt er een andere vrouw binnen. Ik ben heel blij dat ik haar zie. Het is alweer een tijd geleden dat ze voor het laatst binnenkwam. Ze is ook erg ziek geweest en heeft chemokuren gehad. Gelukkig lijkt het goed met haar te gaan. Tussen dat alles door hoor ik het nieuws van een jonge vrouw die weer een foute kant is opgegaan en de oplossing in drugs zoekt. De wanhoop van haarzelf en de hele familie om haar heen maakt ook mij bedrukt. Het is dan nog maar 10:30 uur ’s morgens.
Toch heb ik niks te klagen.
Dat deed ik wel de afgelopen weken. Ik zat door allerlei omstandigheden weer bijna helemaal zonder medewerkers. In eerste instantie leken er, ondanks de oproepen nauwelijks nieuwe mensen te komen. Ik kreeg het er helemaal benauwd van. Maar geloof het of niet, we zijn weer bijna helemaal rond en zoals ik in een vorig blogje al schreef is het weer van volkomen onverwachte hoek gekomen. We zijn héél blij dat we sinds deze week weer een fulltime kracht hebben aangenomen. Het duurt nog even voor hij komt, maar we zijn er superenthousiast over!! Het is een hij en verder zullen we hem later wel voorstellen. Maar ik kan je vertellen dat wij er heel erg verschrikkelijk blij mee zijn en ik wel durf te zeggen dat het boven bidden en bedenken is.
Wat ik verder heel erg leuk vind is dat we ook aan de vrijwilligerskant weer hele mooie mensen erbij hebben. Eerst kwam Anja van Eijk me vertellen dat ze de donderdag voor Samma had. Regelmatig nhad ik de laatste jaren grapjes met haar gemaakt dat ze maar bij Samma moest komen werken. Ze deed al mee in enthousiaste losse organisatieklussen. Nu kwam er onverwacht ruimte in haar schema en zit ze nu al weer een paar weken op de donderdag bij Samma. En zo is er Nancy. Nancy is alleenstaande moeder van 2 kinderen. Ze mag in het kader van reintegratie een aantal maanden bij Samma werken. Vier dagen tijdens schooltijden, we zijn er superblij mee. Dan hebben we nog Annelies een jonge meid die bij ons stage mag lopen om werkervaring op te doen en in plaats van beperkingen haar mogelijkheden mag ontdekken. Leuk. Het bleek dat iedereen Annelies al kende en iedereen er enthousiast over is dat ze bij Samma mag werken. Echt leuk!!
Dan hebben we nog onze Birmese dames Paw en Thwe Thwe. Ze moeten inburgeren en daarvoor ook stage lopen. Kleine, dappere en hardwerkende vrouwen. Met een heel verhaal die in een totaal ander land en cultuur hun plekje mogen vinden. Best gaaf om bij Samma hen een stukje op weg te kunnen helpen. Volgende week komt Cidonia er dan nog bij. Zij komt uit Indonesie en moet ook inburgeren en dus stage lopen. We zijn inmiddels ontdekt door de inburgeraars. Als we zouden willen hadden we er denk ik binnen de kortste keren nog een heleboel bij, maar dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.
Daarnaast zijn vertrouwde vrijwilligers er natuurlijk nog steeds zoals Annelies, Stieneke, Els, Janny, Petra, Jaap,Byron, Johan, Dimitri en Tobias.
Gaaf toch, mij hoor je dus niet klagen. Nou ja, een heel klein beetje dan. De zaterdag is nog net niet helemaal rond. Daar zoeken we nog een snelle, goeie vrijwilliger voor. Eentje hebben we er al, dat is Hilde Buys. Ze komt eenmaal per 2 weken helemaal uit Bergen op Zoom om Samma te helpen!!
Als jullie kunnen en willen zou het heel mooi zijn als jullie af en toe eens een gebedje omhoog laten gaan voor al deze bijzondere mensen. Samma is meer dan een winkel, dat blijkt zeker ook uit de mensen waar we mee werken.

sinner service

2009-09-17T12:48:00.000-07:00

Het is mijn vrije dag vandaag. De bedoeling is dat ik die elke vrijdag heb, maar daar wordt de laatste weken om diverse redenen flink de hand mee gelicht. Maar vandaag lukt het aardig, hoewel ik toch wel weer in de verleiding ben om alles beneden op gang te helpen. Het lijkt er op dat het mooi nazomerweer blijft vandaag, dus ik vind eigenlijk dat ik maar een stukje moet gaan fietsen. Maar eerst even naar de outdoor winkel. Niet dat ik een outdoor mens ben, maar ik zoek iets wat ze daar vast wel hebben. Ik loop een beetje de winkel door te kijken als de mevrouw er aan komt om te vragen of ze me kan helpen. Netjes, denk ik nog. Dan zegt ze tegen mij dat ik volgens mij de vorige keer een brilkoordje heb laten liggen. Nou ja, da’s ook knap, datb was ik al weer vergeten zelfs. De vorige keer was namelijk begin juni. Ik had een hele goeie zonnebril nodig voor Kenia. Het is zo slordig als je een leeuw over het hoofd ziet nietwaar. Ik kocht een veel te dure zonnebril en kocht er meteen maar zo’n koordje bij. ’t Zou echt iets voor mij zijn om zo’n dure bril te verliezen. Toen thuisgekomen heb ik dat koordje nooit meer gezien. Aangezien ik nog meer boodschappen had gedaan dacht ik dat ik het onderweg verloren had. De zonnebril heb ik gelukkig nog steeds en nu heb ik er eindelijk een koordje bij.
Er is alleen één probleempje met die zonnebril. Toen ik thuiskwam ontdekte ik dat de merknaam er op stond. Nou ben ik niet zo van het reclame lopen voor dure merken. Ik vind dat je geld toe zou moeten krijgen voor de wandelende reclamezuil die je dan bent, maar het blijkt meestal andersom, je moet er extra voor betalen als de merknaam op je kleding staat. Maar goed, dat terzijde, op de zijkant van de bril stond de merknaam: sinner. Ik weet nog steeds niet of ik daar nou blij mee moet zijn. We hebben het afgelopen jaar in mijn huiskring meerdere malen de discussie gehad of we allemaal zondaars zijn, of dat we verlost zijn en een nieuwe schepping en dat we de zonde achter ons moeten laten, we zijn heiligen. Nou ja, blijft een aardige discussie, maar om nou met een zondaarsbril te lopen. ..? Ik moet zeggen dat hij wel heel goed zit en het zicht prima is dus ik kan je zo’n zondaar aanraden.
Vandaag kreeg ik dus het koordje erbij. Stond sinner nog redelijk onleesbaar op de zijkant, nu staat het minstens 6 keer op het koordje, dus ik kan er niet meer onderuit dat ik een zondaar ben.
Maar ach, het maakt mij niet zoveel uit vandaag. Ik ben echt een blij mens. Blij dat er toch nog goeie service bestaat en deze mevrouw me na 3 maanden nog steeds herkend en me geeft waar ik voor betaald heb. Dus mij hoor je niet klagen over een sinner meer of minder.

Samma en Flower Power

2009-09-02T15:51:00.000-07:00

Kijk hier naar het Flower Power filmpje...

Flower Power

Flevo Festival

2009-08-26T12:20:00.000-07:00

Ik zit weer in een lege trein. Ditmaal niet omdat het laat is, maar omdat het heel vroeg is op zaterdagmorgen. Ik ben onderweg naar het Flevofestival. Na meer dan 25 jaar heb ik voor het eerst geen stand meer op Flevo. Het voelt echt verschrikkelijk dubbel. Toen het donderdag zo snikheet was, was ik dolblij niet op dat moment aan het sjouwen en inrichten te zijn met een team klamme, zweterige mensen die maar moeilijk vooruit te branden zijn met dat weer. Nog blijer was ik toen het weeralarm kwam. Ben ooit bij het opbouwen getuige geweest van een vreselijke storm die zonder pardon de grote tent naast ons oppakte en 100 meter verderop bovenop een andere tent smeet. En ik bedoel geen slaaptentje, maar een stevige grote tent waar wij ook onze winkel net in uitgeladen hadden. Ik stond echt doodsangsten uit voor mij en mijn team. Nog vééél blijer was ik dat ik in m’n eigen bed lag toen ik vnnacht een smsje van annemijn kreeg dat ze het koud had en of ik een fleecedeken mee wilde nemen. Ik voel meteen weer die vreselijke klamme kou aan mijn lijf. Sorry, maar mijn lijf houdt absoluut niet van kamperen. Het kreunt, geeft pijn af, is stijf en star en.... nou ja, kortgezegd ’t is vreselijk met mij en kamperen. Omdat ik zoveel van Flevo hou heb ik het al die jaren gedaan. En dat is het nou net, ik hou zo van het Flevofestival. En die nachtelijke herrie vind ik gewoon gezellig. Om heel eerlijk te zijn: IK MIS HET VERSCHRIKKELIJK!! Die gezellige gekte met vrolijke mensen waar je met zn duizenden plezier hebt maar ook in verwondering kunt komen van wat de Lieve Heer allemaal doet.Muziek, theater, verhalen en alles door elkaar. Volgens mij ziet de hemel er zo uit, maar dan zonder kamperen en slappgebrek en met goeie douches en wc’s.
Het valt niet mee om een festival als Flevo te organiseren in deze tijd. Flevo kan maar nauwelijks zijn hoofd boven waterhouden. Het kost veel, aan alle kanten. Veel geld, veel doorzettingsvermogen, veel visie en vooral veel passie. Het laatste jaar bleef het tot het laatst spannend of het allemaal wel kon doorgaan.
Ik ben benieuwd wat ik straks tegenom. Ik zie wel erg op tegen al die vragen waarom ik dit jaar niet met een stand ben. Maar verder heb ik zin om bijvoorbeeld de vrolijke ploeg van Christafari weer te zien optreden en ze een stevige rasta hug te geven. Zin om die hele gekke band van Newworldson te zien optreden. Ook zin om zoon Rik te zien met hun Worshiplab en vooral veel mensen te spreken di e ik eenmaal per jaar op Flevo spreek.
En ik blijf een nachtje slapen. K weet nog niet in welke tent en op welk matje. Jammer voor mn lijf, maar ik neem toich het risico. Weet ik weer waarom ik niet naar Flevo ga. Mar ik wil persé naar de Outburst, Die geweldige openluchtdienst op zondagmorgen. Ik heb in de afgelopen jaren hele bijzonbdere diensten meegemaakt op Flevo die ik nooit meer zal vergeten. Diensten met 10.000 jongeren waar je de aanwezigheid van Gods Geest bijna kon pakken. Zoon Rik heeft mee mogen denken en werken aan deze Outburst en dat maakt nog meer dat ik het niet wil missen.
Wie weet ben ik volgend jaar weer een heel weekend bij Flevo. Als mijn lijf meer zin heeft, als er een enthousiaste groep mensen is om mee te helpen en als het financieel haalbaar is. En nou maar hopen dat Flevo er volgend jaar ook nog is.

Liedjes van vroeger

2009-08-19T09:39:00.000-07:00

Het is weer zover. In de winkel staan twee dames die op zoek zijn naar een liedje. Ondanks het feit dat er steeds meer op internet staat, wordt er toch nog veel gezocht naar tekst, muziek en/of uitvoerenden van een bepaald lied. Nou ben ik door mijn afkomst en muziekafwijking van heel veel liedjesmarkten thuis. Ik ken de psalmen en veel gezangen en nog meer engelse hymns en echt bijna alle Johannes de Heer liederen en de meeste glorieklokken. Ook de Youth for Christ Bundel is mij niet onbekend en zelfs ‘Kun je nog zingen, zing dan mee’ weet ik inderdaad ook mee te zingen. Maar daar blijft het niet bij. Tot zeg maar een jaar of 5 geleden kende ik ook nog eens het merendeel van de gospelnummers van de meeste artiesten. Daarna ben ik helaas het spoor een beetje bijster geraakt en lukt het me onmogelijk om alles bij te houden. Nou vergeet ik overigens de Opwekkingsbundel nog.
Nou ja, het was niet mijn bedoeling om mij voor te staan op al mijn kennis, dat zou ik volgens Paulus schade en drek moete achten. Wat ik wou zeggen is dat er dus weer een paar dames op zoek waren naar een oud lied. Vaak is het voor een ziek familielid en nog vaker voor een begrafenis, maar toch ook regelmatig omdat mensen er op de een of andere manier bijzondere herinneringen aan hebben. Dit keer kende ik het lied wel. ‘Weet gij hoeveel sterren kleven, aan die wondre hemelboog, al die duizenden tesamen, kent de Heer bij name..... enz. Enz.Ze dachten dat het in de Johannes de Heer bundel stond. Ik dacht het zelf ook, maar ’t was niet waar. Gek genoeg kende ik het lied, maar kon het in geen een bundel vinden. Heb toen maar voor hun gegoogled en kwam er achter dat het ooit door ds. De Liefde was geschreven. Iemand die onder andere ook ‘Klokje Klinkt, vogel zingt” heeft geschreven. Ja, zo leer je nog eens wat via wikipeia.
De dames zochten het lied voor een tante in Canada die daar al een tijdje naar zocht. We hebben kunnen ontdekken op welke CD hij stond (natuurlijk Urker koren...!) en die voor heb besteld. Ze waren er superblij mee. De dames behoren zeg maar, niet tot de klantkring van Samma en dat vind ik nou zo bijzonder. Het zijn vaak de liedjes die mensen ooit op de christelijke school of op de zondagschool hebben geleerd die op latere leeftijd bij mensen weer bovenkomen. Vaak ontdek ik dat mensen dan na jaren weer terugkomen bij het geloof wat ze ooit als kind gehoord hebben. Soms thuis in een gelovig gezin, maar vaak ook op de kinderclub in de buurt. Elke keerals ik weer zo’n verhaal hoor, en dat is best vaak, dank ik God weer voor al die geweldige mannen en vooral vrouwen die onvermoeibaar actief zijn in kinderwerk op wat voor manier dan ook. Soms in het onderwijs, maarook in kindernevendiensten, kinderclubs, vakantiebijbelscholen en nog veel meer. Zwaar en intensief werk waar veel geduld en veel trouw voor bnodig is. Vruchten van dat werk zijn niet altijd direct zichtbaar. Soms pas na jaren. Maar juist dan blijkt hoe belangrijk het toen is geweest. IK wil zelf vaak graag vruchten zien, maar het is onze opdracht om te zaaien. De eeuwigheid zal uitwijzen wat dat voor oogst heeft opgeleverd.
Lieve kinderwerkers, blijf asjeblieft zaaien. Over 40 jaar zullen er oude dames komen vragen naar liedjes zoals ‘Weet je, dat de Vader je kent, weet je, dat je van waarde bent. Weet je dat je een parel bent, een parel in Gods hand’ Hopelijk zijn er dan nog mensen die weten dat dat een liedje van Elly & Rikkert is. Maar zij weten nog steeds dat ze parels in Gods handen zijn omdat jij zedat liedje hebt geleerd.

een kop vol in de trein

2009-08-16T15:22:00.000-07:00

Het is zondagavond laat en de trein van Zwolle naar Gouda is leeg. Dit in tegenstelling tot mijn hoofd. Die zit boordevol en dat zal nog wel een paar uurtjes zo blijven vrees ik. Ik heb een heerlijke avond gehad in de kantine van de WRZV hallen. Een vertrouwde plek waar ik vroeger vaak kwam als er concerten in Zwolle waren. Meestal had ik ze dan in Gouda gehad en kon dan nog even zelf genieten in Zwolle én kijken of Jan het daar net zo goed had georganiseerd als wij in Gouda. De laatste weken ben ik vanwege allerlei omstandigheden steeds bezig met die goeie, ouwe concertentijd van zo’n kleine 20 jaar geleden. Ik mis het, de spanning, de organisatie, de geweldige teams van hardwerkende, enthousiaste vrijwilligers (soms wel 100 op één avond). Maar vooral mis ik de muziek en de muzikanten. Maar vanavond is het genieten en een feest van herkenning en terugzien van lieve mensen uit de muziekwereld. Elly en Rikkert zijn er en Kees Kraaijenoord en Ralph van Manen en Talitha Nawijn en nog zo’n 50 man min of meer bekenden zijn er. We kletsen wat en vragen hoe het er mee is in de winkel of in het artiestenwereldje of in de muziekbranche. Ja, ’t is niet meer wat het geweest is, het is echt moeilijk om je hoofd boven water te houden, maar we zijn er allemaal nog. En ze treden allemaal in die kleine intieme sfeer op. Elly met een nieuw liedje van haar nieuwe solo-cd, maar ook met ‘weet je dat je een parel bent, een parel in Gods hand’ Kees en Ralph zingen samen oude nummers, maar ook nieuwe. Ralph raakt me zoals altijd met zijn eerlijkheid en ik heb een brok in mijn keel als hij een nummer zingt waarin hij zich afvraagt hoe het zal zijn als het leven door ziekte op zijn eind loopt. ‘Zul je naast me staan, als het te zwaar wordt...’ We zijn er allemaal stil van. We vragen ons namelijk allemaal af hoe het met ons zou zijn als we doodziek 20 uur per dag op bed zouden liggen net als Jan die hier met de ambulance naar toe is gebracht, en op een bed met zuurstof in ons midden ligt. Jan de altijd actieve, onvermoeibare Jan die jarenlang de stad Zwolle maakte tot hart van de gospelmuziek, maar vooral van het evangelie. Jan, de vrolijke, niet te stoppen Jan, met een hart van goud en een heerlijke humor. Jan die net als wij in Gouda een geweldig team vrijwilligers op de been wist te krijgen. Maar vooral Jan die standvastig, onbeweeglijk, altijd overvloedig was in het werk des Heeren, omdat hij wist dat zijn arbeid niet voor niks was. En nu? Jan ligt op bed en menselijkerwijs zal zijn leven niet lang meer duren. Hij is al lang ziek. Hij is ook een aantal jaren wonderlijk voor een periode genezen en ging van het verpleeghuis weer aan het werk als vertegenwoordiger in de gospelmuziek. Maar de ziekte kwam weer terug en daar ligt hij nu. Lieve mensen hebben deze surprise party voor hem bedacht. We hebben allebei tranen in de ogen als we elkaar weer zien. We willen allebei veel zeggen, maar ongezegd begrijpen we elkaar. We zijn uit hetzelfde hout gesneden. Ondanks het feit dat het leven soms oneerlijk en zwaar is en we van een heleboel dingen niks begrijpen, ondanks dat blijft Gods trouw dezelfde. Kees, maar ook Jan haalt romeinen 8 aan. Geen veroordeling voor degenen die in Christus Jezus zijn, zo begint het, dat staat vast. Maar dat wil niet zeggen dat het eenvoudig is in het leven en toch, en toch...., niets kan en zal ons van Hem scheiden, zelfs ziekte niet en zelfs de dood niet.
Het leven vind ik soms echt k..... , maar ik ben zo blij dat ik God ken en dat ik zulke geweldige broertjes en zusje heb die allemaal dezelfde Hemelse Vader hebben.
Hand in hand zingen we met elkaar het lied van Russ Taff ‘You're my brother, you’re my sister, so take me by the hand, together we will work untill He comes, ‘

Jan zelf getuigt ervan en bidt met ons allemaal. Hij wil ons Zijn zegen meegeven en tegelijkertijd is hij ons tot zegen. Om zijn bed heen zingen we nog samen ‘Dat ’s Heeren zegen op u daal, zijn gunst uit Sion u bestraal’
We zijn allemaal onder de indruk, ook van Jan zijn getuigenis en van zijn vrouw Jeanet. En ja, we maken ook als vanouds gezellige grappen met elkaar.
Mijn hoofd zit nog wel een tijdje vol met alles wat ik vanavond heb gehoord, gezien en beleefd. Er zijn geen makkelijke antwoorden op moeilijke levensvragen, maar ik ben blij met al die bijzondere parels in Gods hand en het feit dat de Vader ons allemaal kent.

service

2009-08-14T07:06:00.000-07:00

Kijk, er zijn grenzen. Ik ben ‘mans’genoeg om een kledingkast in elkaar te zetten en als het echt moet, zoals deze week, dan versjouw ik van alles en ruim ik de hele Samma zolder op. Hoewel ik altijd beweer dat de Samma vrouwen maar geemancipeerd zijn tot 3 kilo, til ik al jaren de zwaarste boekendozen op. Maar..., gesleutel aan mijn fiets, dat is de grens. Ik vermoed dat ik, áls ik het zou willen, best wel een band kan plakken,maar ik wil het niet, dus ik weet het niet. Zelfs voor het oppompen van mijn banden liep ik altijd een fietsenmaker binnen, omdat mijn ventiel een vreemde is voor gewone fietspompen of ik een vreemde ben en het niet voor elkaar krijg. In de binnenstad zijn er nog steeds verschillende fietsenmakers. Dus als mijn band lek is, dan gaat de fiets regelrecht naar de fietsenmaker. Nou ben ik alweer een tijd geleden tot de ontdekking gekomen dat één van de fietsenmakers het niet meer op prijs stelde als ik ‘zomaar’kwam binnenlopen met een lekke band. Of ik ook een afspraak had, werd er gevraagd. Alsof je van tevoren een afspraak maakt wanneer je band lek is. Schiet mij maar lek, dacht ik nog. Dan maar naar een andere, er zijn er nog genoeg.
Vanmrgen was het weer zo ver. De band was zo slap dat hij bijna lek leek. Ik de fietsenmaker in. Wil je even m’n band oppompen, was de vraag. Tot mijn ontzetting was het antwoord dat hioj daar dan wel geld voor moest vragen. Dat had ik niet bij me. Dan moest ik het zelf maar doen, zei hij wijzend op een gewone fietspomp. Oké, maar volgens mij werkt dat niet op mijn fiets, dat heb ik wel vaker geprobeerd. Ja, da’s een Frans ventiel zei de man. Nou, ik heb hem nog nooit Frans horen praten, maakte ik nog voorzichtig een grapje. Het mocht niet baten. Hij gaf me een verloopventieltje en ik moest het verder maar zelf uitzoeken. Natuurlijk is het gelukit, want ik ben niet gek, maar eenmaal op de fiets heb ik me verbaasd over het gebrek aan service. Aan alle kanten zie je dat tegenwoordig. Zoek het zelf maar uit. Service betekent dienstverlening, elkaar dienen, dienstbaar zijn, zorg voor elkaar. Het lijkt er op dat service niet meer bestaat. Soms gaat het zover dat je het gevoel hebt dat jij blij moet zijn dat die ander je wil helpen. De omgekerde wereld. Bij mij groeit steeds meer het besef hoe belangrijk service en dienstverlening is. Natuurlijk bij Samma, niet dat het altijd lukt hoor, maar vooral ook als christenen. Het gebrek aan tijd e zorg (service) aan elkaar, is volgens mij precies hetgene waar we als christenen de komende jaren het verschil kunnen maken. Elkaar dienen, maar ook de ander dienen. Aandacht en zorg zodat de mensen wel moeten zeggen: Zie hoe lief zij elkaar hebben’of de zin ‘zij stonden in de gunst bij het gehele volk’. Ik verlang er echt naar dat christenen weer zo gaan worden en als wij onze diensten (service) laten zien zal dat misschien wel zijn invloed hebben op de rest van de mensen. En wie weet de fietsenmaker.
Want hij is er door gebrek aan service niks mee op geschoten, integendeel. Ik ga waarschijnlijk bij de eerstvolgende lekke band of kapotte versnelling naar een ander toe. En het banden oppompen? Dat doe ik voortaan zelf. Ik weet nu dat ik een verloopventieltje nodig heb om van mijn Franse ventiel een Nederlandse temaken. Maar dat verloopventieltje ga ik ook bij een andere fietsenmaker kopen. Er zijn tenslotte grenzen aan mijn klantentrouw.

Toch niet uit de kast gekomen.....

2009-08-06T13:09:00.000-07:00

Het is een dag voor mijn paarse ’ballerinaschoentjes’. Staat leuk bij m’n lila legging. Hé bah, waar zijn ze nou. Ik zie ze nergens tussen de berg schoenen in mijn geïmproviseerde kast. Wat is dat toch frustrerend, ik kan niks meer vinden. Gisteren was ik nog een mooi zwart topje kwijt en een zomeromslagdoek. Het wordt nu toch wel echt vervelend allemaal en ’t is zeker niet goed voor m’n ochtendhumeur. Het lijkt overal wel chaos. In mijn hoofd is het chaos omdat ik me af zit te vragen hoe ik het komend seizoen door moet komen zonder mensen. In het kantoor en buiten is het chaos van alle spullen die plotseling uit onze leeggehaalde opslag zijn gekomen en in mijn huis is chaos. Nou ja, toch maar iets anders aangetrokken. Vandaag naar een leuk familiefeest in Hoogeveen en vanavond met de meeste van mijn broers en zussen uit eten. Ik blijf die nacht bij mijn zus slapen, kan ik morgen weer een keertje mee naar de Meerkerk in Hoofddorp. Bij Ineke in huis is het zoals altijd overal even netjes. Ik slaap op de zolder en zelfs daar is alles keurig georganiseerd. Ineke is daar altijd al heel goed in geweest. Volgens mij het beste van alle vijf de zussen. Ik hou het altijd maar een tijdje vol en moet er echt moeite voor doen alles in het huishouden georganiseerd te houden. Als ik die zondag thuiskom schrik ik des te meer van de rommel om me heen, ik word er zelfs kwaad van. En dat is goed! Ik moet me ook even goed kwaad maken en besluit de chaos om me heen aan te pakken. Die in mijn hoofd komt dan later wel. En daar ben ik dan weer goed in; rigoreus, snel én georganiseerd te werk gaan. Ik meet de ruimte in mijn slaapkamer op. De ooit goedbedoelde geïmproviseerde planken en stangen voor kleding komen absoluut niet overeen met mijn afwijking om veel kleding, in veel stijlen en in verschillende maten, in huis te hebben. Ik surf op het web naar Ikea. Ben meteen verliefd op hun garderobekastsysteem. Het heet Pax. Nou weet ik niet wat dat in het Zweeds is, maar Pax doet me toch echt aan het woord vrede denken. Mooi zo, die hoort bij Irene, want dat is ook vrede. Bovendien zal het heel wat vrede en rust geven als ik een opgeruimde kledingkast heb. Ben vooral verrukt van de makkelijke broekenhangers en mooie uitschuifladen en manden. In m’n eentje met openbaar vervoer een dagje naar Ikea. Kasten en inhoud opgespoord en naar de transportafdeling gebracht. Binnen 3 dagen is de boel in huis, totaal 300 kilo garderobekast. Maar ja, nou moet het nog naar boven. Twee smalle trappen op. Gelukkig heb ik een paar stoere vakantiejongens bij Samma lopen en die sjouwen het naar boven. Mijn Down broer Jacob komt me 2 dagen helpen. Niet dat hij veel doet, maar het af en toe vasthouden van een plank helpt en zijn commentaar is ook niet mis. Elke keer als ik iets laat vallen zegt hij IIIAAA, wat zoveel betekent als; “Je bent een ezel”. Praten kan hij niet, maar communiceren als de beste, zeker als het om te plagen is.
En jawel, ik zet de decoupeerzaag in de kasten!! Allemaal worden ze aan de achterkant schuin afgezaagd. Eng? Best wel een beetje, maar wie niet waagt, die niet wint.
Dankzij mijn nieuwe kleine schroevendraaierapparaat lukt het me om nagenoeg in mijn eentje een kastenwand te bouwen.
En nu? Ken je die reclame van die vrouwen die de walk-in-closet van hun vriendin ontdekken (en de mannen de walk-in koelkast met bier)? Op diezelfde manier staan mijn vriendinnen nu te gillen voor mijn kast. Ten eerste omdat ze niet kunnen geloven dat ik dat helemaal zelf heb gedaan en ze terecht ongelooflijk trots op me zijn en ten tweede omdat ze een tikkeltje jaloers zijn en zelf ook wel zo’n kast zouden willen. Alles hangt keurig op zijn plek en op kleur en zelfs met dezelfde hangertjes!! De laden zijn netjes georganiseerd en alle sokken zijn weer te vinden. De schoenen staan overzichtelijk op een rijtje. Alle gordijnen, kleden, beddegoed en zelfs de kussens zijn fris gewassen. Het pronkstuk is de grote draaiende metalen gaatjesmolen waaraan keurig georganiseerd al mijn sieraden hangen. Ooit gekregen uit een winkelinventaris, maar bij Samma niet te gebruiken en daarom roze geschilderd op de slaapkamer terecht gekomen.
En de paarse ballerinaschoentjes en dat zwarte topje? Ze zijn niet uit de kast gekomen. Ik begrijp er niks van, ik heb ze nog mee gehad naar Kenya. Bij navraag bleken ze daar nog in de kast te liggen en dat terwijl we wel een paar keer hadden gekeken of alles mee was. Nou ja, het heeft in elk geval voor voldoende frustratie gezorgd om mijn hele slaapkamer voor jaren te organiseren.

De Koninklijke Opdracht

2009-08-06T00:30:00.000-07:00

(door Nelleke Donselaar)
Tja waar zal ik beginnen…het lijkt alweer lang geleden dat ik “de Koninklijke opdracht” introduceerde op onze 21+kring.
In februari 2009 heb ik op onze kring aan iedereen 50 euro gegeven. Het geld mocht op 3 voorwaarden aangenomen worden:
1 Besef dat dit geld van God is
2 Investeer het in Gods Koninkrijk
3 Vertel na een paar maanden wat je met het geld hebt gedaan
Iedereen nam het geld aan!!
Oorspronkelijk komt dit idee van voorganger Danny Belessi uit Amerika. Hij heeft dit in zijn gemeente gedaan en de gevolgen waren verbazingwekkend! Hij schreef er een boekje over dat is vertaald in het Nederlands. (de Koninklijke opdracht) – echt een aanrader voor mensen die méér willen merken van Gods goedheid en zegeningen!

Zelf zat ik natuurlijk ook met 50 euro opgescheept. Pfff…het leek opeens wel wat minder makkelijk om aan de Koninklijke opdracht mee te doen.
Ik wilde het geld graag aan iets geven waar ik bij betrokken was. Iets met muziek, dacht ik. Maar er kwam maar steeds geen opening. Na een aantal weken van nadenken en overwegen viel de samma-nieuws op de mat.
Dat is altijd even lekker lezen, dus ik kroop op de bank met een kop thee om alle verhalen en nieuwtjes door te nemen.
Toen viel het kwartje…
Irene schreef over het wel en wee van Samma. Natuurlijk wist ik als vaste klant wel dat er schulden zijn. Alle acties waren aan mij voorbij gegaan zonder dat ik daar ooit iets mee heb gedaan. “elke klant 50 euro” en de “schoon schip”actie….steeds dacht ik: ja,Nel, jij moet ook maar eens iets doneren. Dat kan makkelijk! Toch deed ik het niet…
Deze keer werd ik echter gegrepen door een zin van Irene: Het gaat niet om Samma, niet om de winkel, niet om …. HET GAAT EROM DAT HET EVANGELIE KLINKT IN GOUDA!!!!

JA! Dacht ik…dat is inderdaad waar het om draait! DAAR wil ik in investeren!

Inmiddels zit ik volop ideeën en die worden ook al uitgevoerd.
Samen met een ander lid van onze kring maak ik armbandjes, tassen, tashangers, mobielhangers en bijbelhoezen. De 50 euro hebben we geïnvesteerd in stof, kralen, lintjes e.d.
Deze items worden verkocht bij Samma onder ons label: “the Royal Assignment”.
De opbrengst komt geheel ten goede aan de winkel, zodat Samma kan doorgaan met waar ze goed in is:
Een lichtpunt zijn in de stad, een plek waar je Jezus kunt vinden in de artikelen en in de mensen die er werken.

Misschien spreekt dit je aan, dan wil ik je echt bemoedigen om mee te doen! Dit kan op zoveel manieren…je kunt geld storten, je kunt zelf aan de slag gaan met de Koninklijke opdracht, gebruik je gaven en talenten…God wil je daarin zegenen!

Jij misschien??

2009-08-05T02:40:00.000-07:00

Het begint een beetje spannend te worden. Nog een paar weken en dan zit Samma, als er niets gebeurt zonder personeel. Roos gaat weer studeren en Stephanie gaat verder met haar re-integratietraject. Jammer voor Samma, maar we zijn ook dankbaar voor de inzet van deze meiden. De vraag is dan meteen hoe we weer aan nieuwe mensen komen en wat voor mensen we dan zoeken. Om heel eerlijk te zijn weet ik dat niet zo goed. Ja natuurlijk zoeken we iemand die houdt van God, houdt van mensen en houdt van een winkel zoals Samma. Maar welk profiel hoort er nou precies bij? Mijn ervaring de laatste jaren is dat zich altijd mensen uit onverwachte hoek aandienen en vanaf kanten waar ik het zelf niet gezocht zou hebben. Zo kwam Stephanie ‘zomaar uit het niets’ de winkel binnenstappen met haar Jobcoach. We kenden elkaar niet eens en toch wist ze dat ze bij Samma moest zijn en zo hadden we van het ene op het andere moment een nieuwe medewerkster voor de afgelopen anderhalf jaar. Toen vorig jaar september Ralph wegging was er ineens mijn nichtje Hanneke die eigenlijk uit de horeca afkomstig was, maar een haljaartje geen ander werk had. Precies op tijd en precies de goeie persoon. Toen Hanneke weg ging kwam Roos onverwacht terug uit Amerika en had ze tot september een baantje nodig voordat ze weer ging studeren. Precies op het juiste moment de juiste persoon. Zo is het al jarenlang gegaan. Ik maak me er regelmatig druk om, maar toch weet ik dat God voor Samma zorgt.
We hebben inmiddels al advertentie rond laten gaan. In die advertentie vragen we een BBL-er. Iemand die 4 dagen werkt en één dag naar school gaat. Dat lijkt ons een goeie mogelijkheid. Samma is een officieel leerbedrijf. Tot nu toe hebben we nog geen reacties hierop gehad. Misschien komt het nog, maar misschien zoeken we in de verkeerde richting. Het zou maar zo kunnen zijn dat er iemand rondloopt (jij misschien??) die van een heel andere kant komt. Bijvoorbeeld dat je om de één of andere reden moet integreren en werkervaring op moet doen. Dat kan om allerlei redenen het geval zijn, ziekte, je thuissituatie of als moeder na lang voor je kinderen gezorgd te hebben enz. enz.
Het zou ook maar zo kunnen zijn dat er iemand rondloopt (jij misschien??) die graag een diaconaal jaar zou willen doen in een christelijke organisatie. Of misschien is er wel iemand (jij misschien??) die een stageplek zoekt voor één of andere opleiding. En dat kunnen heel verschillende opleidingen zijn zowel in sociaal, economisch, cultureel, evangelisatie en theologisch verband. Handige creatievelingen kunnen we ook altijd gebruiken. Maar ook mensen die kleine en grote evenementen willen organiseren zowel in de winkel als daarbuiten.
Samma is veel meer dan een winkel en dat willen we blijven. Het draait bij Samma om 3 woorden: Ruimte geven, Uitblinken en Verbinden. In de eerste plaats willen we ruimte geven aan God, een fysieke plek in de stad, maar ook de ruimte in ons leven. We willen God laten zien als iemand die niet tegen van alles is, maar die voor mensen is, zodat Hij mag uitblinken en we willen mensen en God verbinden dmv evangelisatie.
Daarnaast willen we ook ruimte geven aan mensen en ideeën en hen de kansen geven om uit te blinken op de manier zoals God ze bedoeld heeft en daardoor mensen aan elkaar en mensen met God verbinden.
Als je op de één of andere manier denkt iets bij Samma te kunnen doen, laat het idee dan niet varen maar bidt er voor en kom eens praten. We willen je graag de ruimte geven.
De afgelopen jaren zijn er al zoveel verschillende mensen bij Samma geweest. Jong, oud, alternatief, doodgewoon, beschadigd, in balans, crimineel, vrolijk, depressief, inburgerend, reïntegrerend, adhd-ers en prettig gestoord, creatievelingen en saaie pieten, betaald, onbetaalbaar, twijfelaars, bidders, huisvrouwen, tieners, singles, ziek, zwak en misselijk, vutters, gepensioneerden, bijbelschoolstudenten, stagiaires, zwak begaafd en hoog intelligent enz. enz. Geloof me, dat is echt niet overdreven. Bovendien kan ik je verzekeren dat het merendeel van deze mensen hun periode bij Samma als een hele bijzondere hebben ervaren en zeker als een plek waar ze veel geleerd hebben over zichzelf, maar bovenal over God.
Wil jij de uitdaging aan? Kom dan gerust eens praten.

Pin me er niet op vast

2009-07-27T12:13:00.000-07:00

Het is maandag. Annelies komt vandaag niet. Ze is druk met de voorbereidingen van het huwelijk van haar dochter. Maar het is niet zo erg dat ze er deze maandag niet is. Ik kan het best in mijn eentje. Maandagmiddagen zijn meestal niet zo druk en zeker in deze vakantietijd verwacht ik niet veel mensen. Het enige probleem is dat ik nog wel naar de bank moet voor Samma geldzaken en die is pas om 13.00 uur open. Ach, wat geeft het, ik doe gewoon een briefje op de deur dat we vandaag om 13:30 open gaan. Er is meestal toch geen kip het eerste halfuurtje. Ik ben van plan een paar achterstallige klusjes te doen vanmiddag, zoals mail beantwoorden en een Samma Nieuws Online maken en nog een paar relaxte klusjes die ik op een rustige maandagmiddag kan doen.
Om 13:15 word ik gebeld door zus Ineke. ‘Hé, heb je een dagje vrij genomen?’ vraagt ze. ‘Ik sta voor de winkel….’ Geen probleem, ik kom er aan, ik ben al klaar bij de bank. Ze wil die mooie bloempotten zien en ik had al een stel van de goedkope CD’s voor haar klaargelegd.
Twee tellen later ben ik bij de winkel en doe de deur open, meteen gevolgd door m’n zus en nog een andere mevrouw. Gelukkig was ze even later dan gepland, want ze hadden haar zaterdag gezegd dat ze om 13:00 uur kon komen. Nog steeds niks aan de hand…..
Oh ja, da’s waar ook, de kassacomputer is geblokkeerd. Gisteren is de stroom uitgevallen. Nou ja, even snel stikkers opplakken voor deze mevrouw en dan daarna gauw naar achteren om via één van de andere computers de lock er af te halen. Mooi, nu snel de boel naar buiten zetten, anders kun je nergens bijkomen.
Voor ik het weet staat de hele winkel vol en is er file bij de kassa. Iedereen wil tegelijk iets vragen, Ineke moet naar haar werk en de kadootjes moeten ingepakt. Gewoon rustig blijven. Dat lukt me aardig, ondanks het zweet op m’n voorhoofd, maar dat is waarschijnlijk afkomstig van het benauwde weer of van de leeftijd…..
Alles voor Ineke is gescand en ze wil pinnen. Nog steeds staan er een stuk of 5 mensen in de rij te wachten en dan……………., weigert het pinapparaat. Na 3 pogingen, geven we het op en besluit Ineke het vanavond aan me over te maken. Nog steeds staan al die mensen te wachten en kan ik dus niet verder uitvogelen wat er met het pinapparaat aan de hand is.
Gelukkig hebben een aantal mensen contant geld bij zich en de anderen vullen een incassoformuliertje in zodat wij het van hun rekening kunnen incasseren. Als het even kan ren ik naar achteren om het mobiele pinapparaat aan te sluiten. Gelukkig hebben we die ook nog voor als we stands hebben enzo. En ja hoor, het zal niet waar zijn……, ook dit pinapparaat wil niet starten.
De rest van de middag blijft het een komen en gaan van mensen. Ik verkoop een dagboek dat mee gaat naar Afghanistan, een Engelse Bijbel aan iemand die in Afrika is geweest, ik zoek boeken die er zouden moeten zijn, maar die ik niet kan vinden, ik laat cd’tjes luisteren, neem de telefoon op en zelfs zoonlief uit Brazilië heeft me dringend nodig. En tussendoor doe ik rek- strek- en vooral knieloefeningen onder de toonbank. Niet nadat ik eerst tussen twee klanten door de helpdesk voor het pinapparaat heb gebeld. Ze kunnen me niet verder helpen, de telefoonlijn is dood, dus het ligt niet aan het apparaat. Dus dan duiken in de toonbank tussen een enorme wirwar van draden en snoeren en stekkers, waar ik niks van snap, die áltijd en eeuwig in de war liggen en als je ze uit de war haalt dan valt er één of ander apparaat uit….. En steeds opnieuw overeind komen om een klant te helpen. Dat overeind komen is een kunst apart. Ten eerste moet je het langzaam doen, anders lig je alsnog te duizelen achter de toonbank en dat staat zo slordig. Ten tweede moet je ook nog proberen niet al te veel te steunen en te kreunen en op z’n minst de indruk wekken dat je nog best wel lenig bent en dat je knieën echt geen pijn doen. Als dat al lukt zijn er toch nog de zweetdruppels en niet te vergeten de vuile handen van al het stof onder de toonbank, waarmee je dus heel omslachtig de splinternieuwe boeken en kaarten moet vastpakken, die deze middag allemaal wit blijken te zijn.
Het lukt van geen kanten allemaal, de vloer voor de toonbank is één snoerenzooi en de telefoonlijn doet het niet. Hoewel, ik kan de pintelefoon gewoon bellen en dan gaat hij over, maar gebeld worden kan niet.
De winkel is allang gesloten als ik nog steeds met een faxapparaat loop te sjouwen om de telefoonlijn te testen. Met al die draadloze telefoons in het pand is er nergens meer een ouderwets toestel dat je even in kunt pluggen om te horen of er een buitenlijn is. Lang leve de vooruitgang heet dat!!
Afijn, de boosdoener blijkt een kastje in de meterkast te zijn. Het stikt daar overigens van de kastjes, telefoonstopcontacten, adsl lijnen, isdn dingen en nog meer. Één van die kastjes is op onverklaarbare wijze uitgegaan. Waarschijnlijk gisteren toen de stroom uitviel. Pas na meerdere pogingen beginnen er lampjes te knipperen, een teken dat hij aanstaat. En ja hoor, er is een telefoonlijn onder de toonbank. Maar helaas, het is 19:05 en om 19:00 sluit de helpdesk van het pinapparaat. Zonder de helpdesk gaat het pinapparaat het nog niet doen. Nou maar hopen dat het morgenochtend gaat werken. Wie weet bel ik dan meteen de helpdesk van het mobiele pinapparaat. Lang leven de techniek!!
En hoe dat nou kwam van al die klanten? Ik weet het niet. We hebben het dubbele omgezet van een gemiddelde maandagmiddag. En dat in de vakantie. Ik had er wel voor gebeden, maar dat doe ik elke dag. Maar ik zal Hem er toch maar voor danken en vragen of Hij morgen ook voor het pinapparaat wil zorgen.
Of het zal werken? Pin me er niet op vast…….

Hoe zou het verder gaan.....

2009-07-15T13:34:00.000-07:00

In de loop der jaren zijn er duizenden artikelen bij Samma over de toonbank gegaan. Boeken, CD’s, kadootjes, ansichtkaarten en nog veel meer. Af en toe kan het me heel erg bezig houden wat er met al die artikelen gebeurd is en nog veel meer wat er met de mensen gebeurd is die ze gekocht hebben en/of die ze gekregen hebben. Jammergenoeg krijgen we maar héél af en toe het verhaal terug. Dat is natuurlijk logisch, ik ga ook niet terug naar het Kruidvat om te zeggen hoe goed ik die shampoo vond, maar toch. Ik zou het soms best graag willen weten. Nog meer zou ik wel eens een officieel onderzoekje met grafiek willen plegen naar de ontvangstresultaten van een product. Bijvoorbeeld, hoeveel procent van de bij Samma verkochtte boeken worden daadwerkelijk gelezen en door hoeveel mensen. Je weet bijvoorbeeld, omdat je dat wel eens hoort, dat mensen boeken krijgen die ze nooit lezen. Boeken die jongeren krijgen voor belijdenis of doop zijn daar waarschijnlijk het beste voorbeeld van. Maar hoeveel procent is dat nou. Wordt 10% niet gelezen of 90% niet. En zijn er bijvoorbeeld boeken die wel veel gekocht worden door mensen en die eigenlijk niet of nauwelijks worden gelezen. En is dat nog meer bij de boeken die weggegeven worden?
Het omgekeerde gebeurt ook. Veel boeken worden door meerdere mensen gelezen of soms door dezelfde persoon meerdere malen. Maar om welk percentage gaat dat dan? Voor muziek en CD’s geldt dat natuurlijk hetzelfde. En wat dacht je van goedbedoelde kado-artikelen zoals beeldjes. Sommige mensen vinden het geweldig en worden er echt enorm door gezegend, waar anderen niet weten hoe ze er op een nette manier af kunnen komen, zonder er over te hoeven liegen naar de gulle gever dat de hond hem per ongeluk heeft laten vallen.
Maar nog veel meer ben ik eigenlijk geínteresseerd hoeveel levens er daadwerkelijk veranderd en op z’n kop gezet zijn door een boek of een CD die bij Samma vandaan kwam. Af en toe hoor je wel eens zo’n verhaal en dan ben ik een week lang in de zevende Hemel en uiterst gemotiveerd. Je begrijpt het al, ik zit te vissen naar verhalen van jullie. In al die 37 jaar moeten er prachtige verhalen geweest zijn. Of misschien verdrietige verhalen, ook daar heb ik wel voorbeelden van. Van het foute gebruik van op zich goede boeken, waarmee levens vernietigd werden. Gelukkig zijn dat zeldzaamheden. Maar heb je verhalen, laat het me dan gerust weten.
Misschien dat je nu denkt dat ik me met de verkeerde dingen bezig hou. Wat moet je nou met tellen en statistieken. Je moet gewoon zaaien en de Heer geeft de wasdom. Dat is absoluut een gezond Bijbels principe en wees niet bang, ik laat me daar echt door leiden. Maar tellen mag ook wel af en toe. Daar staan ook voorbeelden van in de Bijbel. Bijvoorbeeld op de eerste Pinksterdag. Iemand moet die 3000 mensen die op die dag tot geloof kwamen hebben geteld. En waarom moesten die geteld worden vraag ik me vaak af. Volgens mij zodat wij nu nog in verwondering kunnen komen van wat de Heer allemaal op één dag kan doen. Dat maakt me nog nieuwsgieriger naar wat de Heer allemaal in 37 jaar bij Samma heeft kunnen doen.

Komkommertijd

2009-07-14T10:21:00.000-07:00

Het is komkommertijd, dus ik eet me klem aan de komkommers de afgelopen week. Ik hou van komkommers en ik heb ook net van mijn nichtje Amber in Kenia een heerlijk nieuw komkommersaladerecept gekregen met olijven en feta en... nou ja, de rest kom je maar een keer navragen. Ik kan alleen geen goeie Griekse dressing vinden zoals ze dat in Kenia hadden. Ik hou dus van komkommers, begrijp me niet verkeerd, maar ik hou absoluut niet van komkommertijd.
Al jaren ga ik niet op vakantie in de zomermaanden. Vroeger omdat we het veel te druk hadden met Flevo en MarktAkties en nu omdat ik geen reden heb om in het hoogseizoen te gaan. Gevolg is dat ik zeker 2 volle maanden gedurende de komkommertijd thuis ben. Echt thuis, want er valt niks meer buitenshuis te vergaderen of naar de kring te gaan of anderszins uithuizig en druk te wezen. Alles en iedereen ligt stil, zelfs de kerkdiensten draaien maar half, zeker waar het over het aantal diensten en het aantal mensen gaat en ook over de muziek. Niks te beleven en niks te doen. Niet mijn favoriete tijd van het jaar. Ook bij Samma is het stiller dan andere maanden. Of eigenlijk weet je het niet. Je ‘gewone’ klanten gaan op vakantie en de ‘ongewone’ toeristen of dagjesmensen komen. Maar van die laatste 2 weet je nooit zeker of ze iets gaan kopen. Wat heeft een buitenlander aan een Nederlands boek of een CD die ze zelf ook en soms zelfs goedkoper kunnen krijgen. Wat ze wel leuk vinden is de herkenning. Oh, kijk, die heb ik ook in het Pools en bij ons in het Japans lezen ze ook Joyce Meyer en luisteren ze naar Michael W. Smith. Dus soms ben je best lang met mensen aan de praat zonder dat het iets ‘oplevert’. En dan opeens komt er weer iemand die een hele stapel boeken meeneemt om vooral veel leesvoer te hebben als ze languit in de strandstoel zitten. Dus per saldo klaag ik niet echt hoor.
Misschien hou ik niet van die komkommertijd omdat ik gewoon jaloers ben op al die mensen die op vakantie zijn en die ik niet kan bereiken als ik ze nodig heb voor iets waar ik me weer veel te druk over maak.
Ik ben toch maar blij dat de Lieve Heer nooit op vakantie is en ik Hem altijd kan bereiken zelfs als ik Hem nodig heb voor iets waar ik me veel te druk over maak. Dan doet Hij mij weer nederliggen aan rustige wateren en verkwikt mijn ziel. Daar kan geen vakantie tegenop!
Veel vakantieplezier allemaal!!

Hij is dood (2)!

2009-07-13T10:00:00.001-07:00

Hij is dood.Niet meer te redden. Of toch wel te redden? Nee, dit keer niet over mijn beeldscherm, maar over een mens van vlees en bloed. Michael Jackson is dood. Jaren later weet ik nog dat ik in Kenia zat toen ik dat nieuws hoorde. Zo heb ik het nieuws over prinses Diane’s dood gehoord van Steve, de zanger van MIC een zondag na de MarktAktie in Gouda. Ik weet ook nog dat Kennedy vermoord werd en hoe ik dat hoorde en Martin Luther King. (Ja, ik ben al zo oud.)
Maar Michael Jackson is er dus niet meer. Om eerlijk te zijn had ik alleen tweedehands iets met hem. Mijn zoon Rik was een jaar of 11/12 en een hele goede danser toen Bad en Thriller uitkwamen. Hij mocht solo dansen met zijn jazzballetclub in de Goudse Schouwburg op het nummer Bad. Ik maakte voor die gelegenheid een ‘Michael Jackson nepleren jasje’ met veel gespen enzo. Achterop naaiden we gek genoeg het logo van Stryper. Het zag er stoer uit en dansen kon hij sowieso fantastisch!!
Dus dat was mijn relatie naar Michael Jackson. Natuurlijk heb ik alle publiciteit rondom deze man min of meer gevolgd. Om eerlijk te zijn had ik meestal medelijden met hem. Wat heb je aan een leven als King of Pop als je dagelijks pijn hebt. Een pijn die waarschijnlijk is veroorzaakt door al die aandacht die hij kreeg als King of Pop.
Vorige week zaten we dat tijdens de barbecue bij een stel vrienden gezellig te bespreken. Elvis was ook zo eentje en André Hazes natuurlijk ook. Maar Elvis was toch een christen? Riep iemand nog.
Wat denk je, was Michael Jackson een christen? Ach, zei ik nog, ik heb niet de indruk, maar gelukkig ga ik daar niet over. En daar legde de rest zich instemmend bij neer.
Nou heb ik wel een bepaald soort sensatiedrang en ik wilde dan ook vorige week de hele plechtigheid volgen. En om niet gestoord te worden door nietszeggend RTL Boulevard commentaar, schakelde ik over op CNN.
Echt waar, ik kreeg kippevel toen ik ‘Soon and very soon, we are going to see the King’ hoorde. Wow, da’s Andrea Crouch, dacht ik nog. En toen begon de meute te klappen omdat the King bij hun iemand anders is dan bij mij. Toen vond ik het eerst nog stuitend dat zo’n lied op die manier misbruikt werd. Maar dat heen-en-weer-gevoel bleef de hele avond. Lionel Richie die Jesus is Love zong e Smoky Robinson die vertelde over zijn geloof in het hiernamaals. Zo kwam er nog meer voorbij. Aan de andere kant het ophemelen van een man die natuurlijk geweldige dingen in zijn leven heeft gedaan, maar die vooral ziek en zielig was.
Toch werd ik ook nog geraakt door de hoeveelheid bijbelse wijsheid en zelfs bijbelteksten er in de nummer van Michael Jackson zaten. Was me nooit eerder zo opgevallen. Hij bleek er toch wel iets van af te weten.
Ach, ik heb eigenlijk geen idee wat de familie wilde vertellen, behalve dat Michael fantastisch was. En inderdaad ik ga er niet over wie er in de Hemel komt. Ik hoop en bid dat al die miljoenen mensen die de plechtigheid hebben gezien gaan nadenken over hun leven en misschien galmt het lied ‘Jesus is Love’ nog wel door in hun hart. Ik bid ook maar dat die arme kinderen die er niks aan kun doen dat hun vader Michael Jackson is, een beetje gelukkiger leven krijgen dan hun vader en dat iedereen ze een beetje met rust laat. Daar ben ik wel nieuwsgierig naar, dus ik hou de media in de gaten.

Hij is dood!

2009-07-12T11:30:00.000-07:00

Hij is dood! Niet meer te redden. Samen met Tobias heb ik nog geprobeerd te reanimeren, maar tevergeefs. Ik had hem nog zo graag een tijdje bij me gehouden. Sommige harteloze mensen vonden zijn leven allang niet meer waard geleefd te worden. Hij was op leeftijd, ik geef het toe, maar ik hield van hem. Al vanaf de eerste keer dat ik hem tegenkwam. Hij had iets bijzonders. Zijn uitstraling was anders dan anderen en daar hou ik van. Hij deed niet mee aan de grijze muizen cultuur zoals dat in de tijd van zijn geboorte de gewoonte was. Hij was anders, van uiterlijk en van kleur. Hij gaf vanaf het begin kleur aan mijn grijze muizen kantoorwerk. Zoals hij waren er niet erg veel. Misschien dat anderen het niet in hem zagen, maar ik vond het een gezellige kaaskop met wie ik graag samenwerkte. Na jarenlang gewerkt te hebben in een donkergroen jasje, had hij er geen bezwaar tegen dat te verruilen voor een stoer roze jasje. Nu was hij zeker uniek!! Zo heeft hij jarenlang keihard doorgewerkt, zes dagen in de week en vaak ook nog de avonden. Al die tijd heb ik dagelijks met hem gewerkt.
Het laatste jaar kon je merken dat hij soms wat moeite had om op gang te komen. Maar ach, met een klein beetje geduld kwam alles weer helder uit zijn bovenkamer.
En toen ging ik op vakantie. ’t Was net alsof hij wist dat de enige die echt van hem hield hem verlaten had. Toen ging het mis! Ik was nog niet terug of ik kreeg te horen dat het niet goed met hem ging. Hij kon het werk niet meer aan en begon na een tijdje werken koorts te krijgen en zwaar te kreunen. Ik aaide nog een paar keer over zijn veel te warme bolletje en gaf hem een tijdje rust. Ik hoopte dat hij alleen maar last had van het hete weer, net als veel ouderen, maar helaas.... Zijn gekreun ging niet over. Toen hebben Tobias en ik nog geprobeerd te reanimeren, maar helaas, we hebben de stekker er uit moeten trekken. Euthanasie heet dat. Ik weet dat het niet goed is en ik voel me ook echt schuldig. Als het aan mij lag had hij nog jaren mogen leven, echt waar.!
Niemand kon er mee zitten dat hij binnen een uur werd vervangen door een zwarte, veel slankere, en veel snellere. Anderen durfden ook nog te beweren dat hij veel beter en duidelijker was.
Niemand begrijpt mijn rouw, maar ik ben echt gehecht geraakt aan dat beeldscherm op de toonbank dat er uit zag als een roze Goudse Kaas en nu vervangen is door een zwart flatscreen. De roze verf had ik er ooit zelf zorgvuldig opgesponst. En nu? Nu heb ik hem laten sterven en wacht hij op een ritje naar het beeldschermenkerkhof bij grof vuil waar ik hem zomaar in de container moet gooien. Misschien was hij toch nog te redden geweest en was het ernstige gekreun alleen maar van iets teveel stof achter de beeldbuis. Helaas, we konden er niet bij komen en nu is het te laat en voel ik me schuldig. Jammer dat er geen computerhemel is. Deze heeft zo z’n best gedaan!!

sms-je

2009-07-05T05:19:00.000-07:00

Ik sta nog met de vrouw van net te praten als ik mijn mobiele telefoon het keiharde sms-toontje hoor maken. De winkel staat vol en iedereen hoort het en maakt er grapjes over. Ik moet eigenlijk een klant helpen, maar ik mag eerst het sms-je lezen. Het is een berichtje van een bekende over een jonge vrouw die weer naar het ziekenhuis is gebracht omdat ze haar leven niet kan en wil leven. Ik baal, en niet zo’n klein beetje ook. Ik heb de laatste tijd erg mijn best gedaan, zowel praktisch als in gebed om haar te helpen en bij te staan. Ik word er zo verdrietig van en haar moeder depri zoals de moeder me vertelt in het sms-je.
Wat is dat toch met die jonge vrouwen. De laatste tijd ben ik zo geschrokken van wat de duvel en zijn trawanten allemaal aan het doen is in het leven van jonge vrouwen. Het lijkt er op of hij ze allemaal vleugellam wil maken. Vooral intelligente, lieve meiden die oprecht snakken naar een leven met God en het kennelijk niet kunnen grijpen. De afgelopen dagen hebben we met een paar vrienden nog met een andere jonge vrouw gebeden die zo wordt aangevallen en compleet vastloopt in haar leven. Ik ben boos, zo boos dat die koekebakker, zoals één van mijn vrienden de duivel noemt, zo’n grip heeft op die jonge meiden.
Ik sms vrienden om mee te willen bidden voor deze vrouw.
Ook vandaag, tussen alle drukke bedrijven door hoor ik dat een andere jonge vrouw waarvan ik zielsveel hou in de tijd dat ik in Kenia zat, voor de zoveelste keer heeft geprobeerd een einde aan haar leven te maken. Ik heb niet alle akelige details gehoord, maar ik ben weer boos, nog bozer. Op de duivel, op God die maar niet door schijnt te breken in dit leven en op mezelf. Ik had de vorige keer dat ze langskwam geen tijd vond ik, omdat ik visite had. Ik heb nu ook geen tijd, want het staat vol in de winkel.
Toch ga ik heel snel even naar boven om de moeder van die eerste vrouw te bellen en in elk geval te laten merken dat ik meeleef. Gauw weer naar beneden, want het is druk en gezellig beneden en iedereen vraagt of het vandaag feest is, want er staan gezellige zomerdrankjes met nog gezelliger zomerrietjes. Ik zeg nog dat het gewoon feest is omdat het zaterdag is en omdat elke dag een feest is en ik meen het nog ook en sta versteld van mijn eigen gespletenheid.
Als eindelijk iedereen weg is na een hartstikke leuke zaterdag bij Samma pak ik mijn mobieltje en stuur een sms-je naar de laatste vrouw in mijn verhaal. Gewoon om even te laten weten dat ik weer terug ben van vakantie en dat ik haar weer gauw weer zien. Ik blijf van haar houden en ik weet zeker dat de Lieve Heer nog veel meer van haar houdt. Nou maar hopen en bidden dat zij en die andere vrouwen dat zelf gaan beseffen.
Ik zal ze blijven sms-en.

Leuk shirt!!

2009-07-05T05:11:00.000-07:00

Wat een leuk shirt heb je aan!

Ik ben nou eenmaal gevoelig voor uiterlijkheden en ik vond echt dat deze vrouw een leuk shirt aan had. Ik kende haar niet echt, maar zij had mij vaker gezien, ook buiten Samma. Ze stond bij de boeken en vroeg me wat ik vond van een boek dat ze in haar hand had. Het ging over Afrika en het was nieuw en ik was net in Afrika geweest. Ik wist niks van dat boek, maar was net als zij wel nieuwsgierig, al was het alleen maar omdat Afrika nog helemaal in mijn lijf zat.
Via Afrika en mijn belevenissen, naar haar werk en binnen de kortste keren naar ons eigen persoonlijk leven. We zaten er voordat we er erg in hadden. En dat terwijl het snikheet is in de winkel en bovendien best wel druk vanwege de tweedehands boekenmarkt. Maar het mocht niet baten. De klik was er en de herkenning van ons persoonlijke leven als alleenstaande vrouwen. Het gaat jullie niet echt iets aan waar we het allemaal over hadden, maar ik kan er achteraf altijd wel heel erg van onder de indruk zijn hoe God mensen bij elkaar brengt. Gewoon door spontaan een complimentje te maken over een leuk shirt. Moet ik vaker doen, jij misschien ook?

Family Kenya, mijn familie in Kenia.

2009-07-05T04:48:00.000-07:00

Het was midden in de hippietijd dat een Goudse politieman de hippies uit de kraakpanden haalde en ze vervolgens bij hem thuis uitnodigde om ze het evangelie te vertellen. Het werd een sneeuwbaleffect en binnen de kortste keren zat het huis van de politieman en zijn vrouw boordevol hippies en hun vrienden.
Ze zochten uitbreiding om de hippies een plekkje te geven en besloten samen met hen in een klein pandje in een steegje in de binnenstad een winkel te beginnen. Het zou meteen een soort praatcentrum zijn voor iedereen die maar wil. We noemden het de Bijbelsjop, die j vonden we erg hip. Dat is nu zo’n 37 jaar geleden. Die politieman bleef geen politieman maar hij wilde nog wel met zijn vrouw mensen het evangelie vertellen, dus ging zij samen werken bij de EO. Radio en tv is hét middel om veel mensen te bereiken met het evangelie vonden ze en al gauw was Nederland te klein. Ze hadden visie om de wereld te bereiken en toen niemand wilde gaan, gingen ze zelf naar Kenia. Afgelopen woensdag 1 juli is het precies 28 jaar geleden dat ze vertrokken naar Kenia om daar de moderne media van film, radio en tv te gaan gebruiken om Afrika het evangelie te brengen. Die twee mensen zijn mijn zus en mijn zwager Anneke en Leo Slingerland. Ik heb tranen met tuiten gehuild, want ik hield veel van ze en Kenia was echt ver weg 28 jaar geleden. Inmiddels is de wereld veel kleiner geworden. Afgelopen weken ben ik voor de zoveelste keer een paar weken bij ze op vakantie geweest met mijn jongste broer Jacob een lieve jongen met Down syndroom. Onze belevenissen kun je lezen op een weblog http://www.jacobenireneinkenia.blogspot.com/.
Maar over die vakantie wil ik het niet hebben hier, wel over het werk wat die twee daar al 28 jaar in Kenya doen. Die jaren zijn niet gemakkelijk geweest. Er waren vrienden die ze kwijtraakten, de tv en radiozender kwam er niet zomaar omdat de hulp uit Nederland via de EO moest stoppen van de overheid. Ze hebben ziekte, strijd en zwakte gekend. Maar ook overwinningen. Toen ze na 18 jaar (!) in Kenya gezeten te hebben, begonnen te denken dat het allemaal toch niet zo gegaan was als de bedoeling was en ze bijna terug zouden gaan naar Nederland, kregen ze eindelijk de beschikking over een 24-uurs radio en tv zendmachtiging. Achttien jaar knokken en blijven op je plekje en doen wat je kunt (bijvoorbeeld programma’s maken voor de lokale tv en radio en muziek verkopen) werden beloond.
Afgelopen woensdag was het niet alleen 28 jaar geleden dat ze naar Kenia vertrokken, maar ook nog eens 10 jaar geleden dat ze hun radio en tv zenders konden starten. Vorige week, toen ik weer bij ze was ben ik weer een kijkje gaan nemen in het bedrijf en ik ben erg onder de indruk geraakt wat God in die jaren heeft gedaan. Er is inmiddels een bedrijf met maar liefst 75 man personeel. Er wordt niet alleen in Kenya uitgezonden maar ver daarbuiten. De zendtijd wordt soms gekocht door buitenlandse organisaties zoals bijvoorbeeld Hour of Power in Nederland ook doet. Dat komt rechtstreeks via de sateliet binnen en gaat er aan de andere kant weer uit. Ik snap niks van die techniek, maar vind het buitengewoon fascinerend. Veel wordt ook door de mensen zelf gemaakt. Er is een compleet produktiebedrijf. Prachtig!
En dan is er ook nog de muziekkant. Mijn zus heeft net als ik een winkel midden in Nairobi in een modern winkelcentrum. Het is de leukste winkel en zo hoort het ook. Behalve winkel is ze ook de distributeur van muziek naar kleine winkeltjes in Kenya en maken ze hun CD’s en inlay’s helemaal zelf met toestemming van de Amerikaanse maatschappijen (dat is echt heel bijzonder!). Ze weet het te versieren om de prijzen heel laag te houden. Zo laag dat ik het jullie niet eens wil vertellen anders willen jullie niet meer bij Samma kopen.... Op die manier heeft ze een methode gevonden om de illegale cd-markt enigszins de baas te blijven. Als je prijzen zo laag zijn moet je natuurlijk veel harder werken om je hoofd boven water te houden en dat doen ze dan ook. Ondanks het feit dat ze allebei al de pensioengerchtigde leeftijd hebben bereikt, werken ze nog steeds keihard door. Sterker nog, ze ontwikkelen nog steeds nieuwe ideetjes. Zoals het plan om kleine schotels tegen kostprijs aan scholen te verkopen en de scholen dan gratis educatieve programma’s aan te bieden. Want onderwijs is wat demaatschappij daar keihard nodig heeft. Dat hebben ze des te meer gemerkt toen vorig jaar de pleuris uitbrak na de verkiezingen. De democratie had geen schijn van kans, het werd een ordinaire stammenstrijd die veel schade aanrichtte. Onderwijs helpt.
Hulpverlening is prachtig ennoodzakelijk in crisissituaties maar leert mensen ook om voortdurend hun hand op te houden in plaats van zelf dingen te bereiken en er trots op te zijn. Daarom zijn ze bij Family een partnerconcept begonnen. Afrikanen die hun eigen Family Media sponsoren omdat ze mee willen helpen het evangelie in hun eigen land te verspreiden. Het maakt dat mensen niet afhankelijk worden, maar trots op wat ze zelf bereikt hebben.
Ach, ik zou er best nog een heleboel over willen schrijven. Ook over het feit dat het geen makkie is om daar al die jaren te zitten en eenzaam te zijn, strijd te ervaren, te dealen met corruptie en onbegrip, persoonlijk leed te ervaren en toch standvastig en onbeweeglijk te zijn in het werk des Heren.
Maar ook over de leuke dingen, dat het altijd mooi weer is, dat ze daar binnenkort de Dr. Phil Show gaan uitzenden en hoe grappig dat gegaan is. Dat de radio daar 24 uur per dag de promotie kan maken voor de cd;s die in de winkel verkocht worden. Daar ben ik met Samma natuurlijk hartstikke jaloers op!
Hoe grappig het is dat mijn zwager in Kenya geen BN-er is maar een BK-er (bekende Kenyaan). Als je bij de douane je briefje voor je visum inlevert met daarop de naam en adres van je verblijf zijn zij de eersten die vrage of dat Mister Slingerland van Family tv is. Of het verhaal dat één van de vorige ministers van media zaken één van zijn eerste medewerkers was. Of datnu nog steeds alle ministers hem kennen en liever bij hem op kantoor komen praten dan dat Leo naar hun toe gaat. Vinden ze veel gezelliger. Ik zal jullie de verhalen besparen van de keren dat ze opgelicht, bestolen, besodemietert en in de steek gelaten zijn.
Voor mij zijn ze nog steeds de mensen op deze aarde waar ik het meest van hou en geloof me, ik hou van heel veel mensen. Na al die jaren ver uit elkaar gewoond te hebben en ook veel van leeftijd te verschillen, blijken we toch altijd weer dezelfde smaak, ideeën, wereldbeelden , maar vooral geestelijke visie te hebben. De drive om mensen bij de Heer te brengen staat bovenaan. Geen makkelijke weg, maar wel de Enige Weg.
Ach, eerlijk gezegd wil ik jullie gewoon even vertellen dat ik van deze twee mensen hou en jullie vragen om, als je even tijd over hebt, een gebedje naar Boven te sturen. Ze kunnen het goed gebruiken.
Wil je meer weten, of genieten van de dagelijkse radio-uitzendingen, ga dan eens naar http://www.familykenya.com/

37 jaar gelden begonnen Anneke en Leo Slingerland Samma. Zo’n 35 jaar geleden vertrokken ze naar de EO waar Leo o.a. Metterdaad, 3xM en Media Mission op heeft gezet en Anneke radio en tv presentatie deed bij de EO.
28 jaar geleden vertrokken ze naar Kenia waar ze o.a. mensen het land in hebben gestuurd met de vertoning van de Jesus Film. Ze hebben lokale tv en radio ondersteund en er programma’s voor gemaakt tot ze 10 jaar geleden hun eigen zenders konden starten. Nog steeds verkondigen ze het evangelie. Een vruchtbaar leven.

Ook Samma is er nog steeds, met nog steeds dezelfde visie om het evangelie te verkondigen en vooral méér dan een winkel te zijn. Het enige wat we daarop kunnen zeggen, het is allemaal Zijn genade dat we dit mogen doen!!

In Kenia

2009-06-21T01:50:00.000-07:00

Misschien dat jullie je afvragen waar mijn blogjes blijven. Het antwoord is: In Kenia. Ik ben namelijk op dit moment met mijn jongste broer bij mijn oudste zus in Kenia. Daarover schrijf ik een speciale blog. Die kun je hier volgen.

Volgende week zijn we een paar dagen op Safari en dan wordt het dus pas echt leuk en spannend.

rechte paden.....

2009-06-11T13:29:00.000-07:00

Rechte paden…………..
Door al dat gedoe met dat trainingspak ben ik toch verder gaan denken over de wedstrijd die we lopen en daarom bij Hebreeën hoofdstuk 12 aanbeland. Een prachtig Bijbelgedeelte, lees het vooral zelf verder door. Het begint zo: Nu wij door zo’n grote menigte geloofsgetuigen omringd zijn, moeten ook wij de last van de zonde, waarin we steeds weer verstrikt raken, van ons afwerpen en vastberaden de wedstrijd lopen die voor ons ligt. Laten we daarbij de blik gericht houden op Jezus…,
Ik zou het liefst het hele hoofdstuk hier afdrukken wat het is zóóó mooi! Eindelijk heb ik in Rotterdam het trainingspak gevonden wat ik zocht. Zodra ik het aandeed, wist ik precies waarom ik er zo eentje wilde. Hij was zacht, comfortabel en knelde nergens. Heerlijk om uren mee te vliegen en op reis te gaan, maar natuurlijk ook om mee te trainen. En toen moest ik weer zo aan dit stukje denken. We kunnen vastberaden de wedstrijd lopen als we al banden en knellende zonden van ons afwerpen. Gewoon de waarheid en recht door zee. Een paar verzen verder staat het ook zo mooi: “Hef daarom uw slappe handen op, strek uw knikkende knieën en kies rechte paden, zodat een voet die gekneusd is niet verder ontwricht raakt, maar juist geneest….”
Als je rechte paden kiest is het altijd het beste. Nou moet ik heel eerlijk zijn, ik ben niet zo van ‘de rechte paden’ bij Samma en zeker niet rechtlijnig. Bij Samma is alles scheef, zijn de lijnen organisch in de boekenkasten en staan de meeste dingen vooral niet recht. Maar toch, eens per jaar zo’n beetje krijg ik verschrikkelijk veel zin om alles weer recht te zetten in de kadokast. Dan is er een hele tijd geweest waarin alles gezellig rommelig en leuk gedecoreerd in de kast stond. Bovendien hebben we de afgelopen tijd al die lintjes aan het plafond gehad die kriskras vrolijk stonden te wezen. Maar uiteindelijk word ik al dat rommelige dan héél erg zat. Dus Roos heeft de slappe handen opgeheven en is met knikkende knieën op de trap gaan staan en alles in de kadokast staat nu keurig recht en gespiegeld. Het ziet er netjes en overzichtelijk en zelfs schoon uit.
Wat ben ik blij dat ik met mijn slappe knieën niet op de trap heb hoeven staan. De komende weken hoef ik zelfs even helemaal niks bij Samma, want ik ga een paar weekjes op vakantie met mijn Down broer Jacob naar onze oudste zus in Kenia. Een heel gezellig avontuur. We zullen op Safari vast geen rechte paden trekken dat wordt nog wel spannend voor Jacob met zijn gekneusde en opgezette voet…, maar hij vindt het zelf prachtig. Wil je ons volgen kijk dan op http://www.jacobenireneinkenia.blogspot.com/
Hier bij Samma gaan we door met het kiezen van de rechte paden dankzij geweldige medewerkers, jong en oud, groot en klein uit alle mogelijke culturen. Recht vooruit met ons oog alleen gericht op Jezus!!

lintjes toegekend!!

2009-06-11T13:19:00.000-07:00

Samma Lintjes toegekend!
Het was een leuke extra koopavond in mei. De lintjesregenkoopavond. Het was ook de avond waarop we de Samma lintjes hebben uitgereikt. Nou ja, aan maar één persoon dan, want de anderen konden niet of wilden niet meegelokt worden. Geen probleem dan maar een dag of wat later. Er zijn meerdere mensen voorgedragen voor een lintje en eigenlijk hadden ze hem allemaal verdiend. Maar we moesten toch een keuze maken.
Het heeft de Samma lintjesregencommissie daarom behaagd om Gerben v.d. Brink, Tettie Hordijk en CornéBlitterswijk te onderscheiden met de ridderorde van Samma en hen het lintje op te spelden en de daarbij behorende kadobon te overhandigen.
Gerben v.d. Brink is een trouwe bekende van Samma en we vonden het daarom ook heel leuk dat hij dit lintje kreeg voor al zijn vrijwilligerswerk voor kinderkoor, werk bij de scouting en nog veel meer. En… binnenkort wordt hij vader! Gefeliciteerd Gerben.
Een andere lintje hebben we gegeven aan Tettie Hordijk. Over haar kwam een lieve en uitgebreide mail over wie Tettie is voor vele mensen. Een vrouw die haar gaven en talenten met liefde en enthousiasme inzet voor anderen en een vrouw die veel heeft meegemaakt in het leven. Het is haar van harte gegund.
Het derde lintje was voor Corné Blitterswijk. Een enthousiast figuur die de laatste jaren aan de wieg stond bij verschillende initiatieven zoals de Happie. (Happie is een eetidee op de maandagavonden van september tot juni in de Goudse Waarden aan de Calslaan. Voor een paar euro een gezellige maaltijd met nog gezelligere mensen). Daarnaast is hij op meerdere fronten actief en heeft net de memorabele leeftijd van 40 jaar bereikt.
Dat waren de lintjes, maar zoals we steeds al hebben gezegd:
Jullie hebben allemaal een lintje verdiend!

geestelijk trainingspak?

2009-06-08T11:22:00.000-07:00

Trainen doe ik niet en een trainingspak kan ik niet vinden en een geestelijke betekenis zag ik er ook niet in. Dat schreef ik in mijn vorige blog. Maar toch had de lieve Heer vanmorgen in de kerk een paar vrolijke knipogen naar mij toe. De preek ging over de waarheid. Stel je dan op, je lendenen omgordt met de waarheid, staat er in het Bijbelgedeelte over de wapenrusting. De riem heb je nodig om je broek of je rok omhoog te houden, zodat je er niet over valt. Dan kun je je sneller en beter bewegen. Zo’n hele wapenrusting is eigenlijk een geestelijk trainingspak. Nou zei ik al dat ik niet van trainen hou, maar van voorbeelden van wapens en soldaten word ik meestal ook niet blij van. Dat lijkt er dan zo vaak op dat je als christen een soort agressieve soldaat bent. Dat is gelukkig totaal niet zo. De spreker vanmorgen maakte het nog maar weer eens glashelder voor me dat je zo’n wapenrusting draagt niet om land te veroveren of landjepik te doen, maar om je te verdedigen en te behouden wat je hebt gekregen. We hebben namelijk al lang de overwinning behaald en het enige wat we hoeven doen is de wapenrustig aan te trekken en dat wat we gekregen hebben verdedigen en behouden. Zo’n boodschap is fantastisch en doet me meteen weer aan Samma denken. Samma in de Bijbel die bleef staan op het stukje grond wat God hem gegeven had en in z’n eentje versloeg hij de Filistijnen en de Heer schonk een grote overwinning. Ook Samma in Gouda is telkens opnieuw het plekje waar we op mogen blijven staan en die we ook mogen verdedigen met onze wapenrusting aan. En steeds opnieuw geeft de Heer weer een overwinning. Zo ook deze week. Het was zwaar bij Samma vond ik. Van die nare steken onder water. Ik ken ze inmiddels, altijd weer bedoeld om je uit het veld te slaan. Ze waren er op financieel gebied, maar ook door mensen die meenden commentaar te moeten leveren op sommige dingen die we doen. Ik heb daar wel eens vaker over geschreven hoe er altijd en eeuwig veroordeeld wordt als er iets is wat niet precies in iemands straatje past. Ik had het een tijd lang niet gehad, maar nu kwam het over een paar totaal verschillende zaken en van verschillende kanten op me af. Ik weet inmiddels dat er op die momenten behoorlijk geestelijke strijd gevoerd wordt en het bedoeld is om me af te leiden waar het daadwerkelijk om gaat. Een paar dagen later krijg ik van de meiden het verhaal van de man te horen die bijkomt in het ziekenhuis en aan Samma moet denken. Meteen weet ik weer dat er in hemelse gewesten om hem gestreden wordt en ik doe mijn wapens aan. De volgende dag komt er voor mij als een volslagen verrassing een aardige financiële steun. Wow, wat een zegen. Een dag later komt er nog een extraatje van een totaal onverwachte kant. We doen weer een aantal flinke stappen vooruit. Het einddoel komt in zicht…! Oh Heer, help me maar om steeds te blijven staan,mijn lendenen omgordt met de waarheid van uw woord.
Nog een dag later komt er twee keer een jonge man binnen die voor het eerst van zijn leven een Bijbel komt kopen. Twee totaal verschillende gasten, maar twee bijzondere wonderen. Ik schreef het al een tijdje geleden: het gaat niet om Samma, het gaat niet om mij, het gaat alleen om de Heer Jezus. Als je dit soort wonderen ziet, kan het alleen maar om Hem gaan.
Ik hou mijn wapenrusting nog een tijdje aan en blijf gewoon staan waar ik sta. Dan komt Zijn overwinning vanzelf. Of is dat nou toch trainen zonder iets zelf te doen? Da’s wel mijn manier van trainen :-)

trainen voor een trainingspak

2009-06-07T12:10:00.000-07:00

’t Is echt belachelijk, maar ik kan het nergens vinden! Als ik eens iets simpels wil kopen, blijkt dat opeens heel erg moeilijk te zijn. Ik ben er gewoon chagrijnig van. Vrijdag kwam ik op het idee. Die morgen, het was mijn vrije dag, besloot ik vast mijn spullen te gaan klaarleggen voor de reis die ik volgende week ga maken naar Kenia. Lekker op tijd, hoef ik niet te stressen, dacht ik nog. Al kijkend naar de kleren die ik mee wou nemen, bedacht ik me dat ik wel een nieuw trainingspak kon gebruiken. Niet dat ik ook maar iets aan trainen doe en al zeker niet in een trainingspak. Voor mijn workouts ga ik het liefste naar een zwembad en badpakken heb ik meer dan voldoende… Nee dit trainingspak vind ik nodig om in stil te zitten en wel héél lang in stil te zitten. Ten eerste tijdens de vliegreis naar Kenia toe en ten tweede tijdens de ritten die we op safari gaan maken. Ik zoek dus een trainingspak die vooral heel comfortabel is om niets in te doen. Moet toch niet zo moeilijk zijn, nietwaar? Maar wat heb ik me vergist!! Inmiddels heb ik er bijna 2 volle dagen winkelen in Gouda opzitten en nog steeds heb ik geen trainingspak gevonden. Mijn benen en voeten doen inmiddels vreselijk zeer en het ‘shop till you drop’ effect heeft behoorlijk toegeslagen. Een aardige training is het geworden, maar nog steeds geen pak. Als ik zo doorga kan ik er door het vele lopen meteen eentje kopen van een maatje minder, als ik het tenminste kan vinden.
Ik zou het volledig begrijpen als je nu totaal niet snapt waar ik me nu zo druk om maar. Een trainingspak hebben ze toch op z’n minst in elke sportzaak? Ik snap je volkomen, want ik dacht er een paar dagen geleden nog net zo over. Ten eerste zijn er bijna geen ‘pakken’ meer, maar word je geacht je eigen combinatie te maken. Dus apart een jasje en apart een broek. Geen probleem, ik hou van combineren, als ze dan maar wel dezelfde maten hebben in broeken en jasjes. Het is niet gelukt. Ofwel het jasje was te klein, ofwel de broek. Nou ja,ik heb misschien nog wel een jasje thuis, dan maar alleen een broek. De ene broek is veel te warm voor Kenia, de zogenaamde joggingbroeken zijn dat. Veel andere broeken hebben een enorme elastieke band en dat is misschien geen probleem tijdens de training, maar zo’n elastiek gaat na 8 uur vliegen in je maag zitten drukken en veroorzaakt daar behoorlijke krampen en als je pech hebt ook nog eens een akelige winderigheid, wat natuurlijk de relatie met je medepassagiers niet ten goede komt. Dan zijn er broeken met wijde pijpen onderaan. Ook voor trainen misschien niet erg, maar op roltrappen en loopbanen op vliegvelden kan zoiets behoorlijk in de weg zitten. Veel broeken zijn te kort, sommigen zijn zo kort gemaakt, maar mijn kuiten hoeven op vliegveld en in vliegtuig niet zichtbaar te zijn. En heel veel broeken zijn te klein. Het lijkt er op dat je boven maat 44 niet meer geacht wordt in een trainingsbroek te lopen, terwijl je juist zou mogen aannemen dat je met zo’n maat meer trainingsbroek nodig hebt. Afijn, inmiddels heb ik alle sportzaken en alle modezaken afgelopen in Gouda en ben bekaf en zwaar gefrustreerd. Zelfs achter mijn computer kan ik bij de bekende postorderbedrijven niet vinden wat ik zoek. Stiekemweg heb ik vandaag op koopzondag ook nog een rondje op de markt gedaan. Ook daar niet te vinden, dus ik hoefde gelukkig niet te koopzondigen. Voor diegenen die nog op zoek zijn naar de geestelijke les in dit alles heb ik even gegoogled en deze Bijbeltekst gevonden in Prediker 9:11: Ik heb onder de zon opnieuw gezien dat niet altijd een snelle hardloper de wedloop wint, een sterke held de oorlog, dat hij die wijs is niet altijd zijn brood heeft, en hij die inzicht heeft de rijkdom, hij die bekwaam is het respect. Zij allen zijn afhankelijk van tijd en toeval.
Zou het ook opgaan voor iemand die een trainingspak zoekt? Zou ik ook afhankelijk zijn van tijd en toeval? Of zou het toch komen vanwege het feit dat ik van plan ben niet te trainen in een trainingspak?
Ik ben aan vakantie toe, dat weet ik wel…

Vitamineshot?

2009-05-31T12:59:00.000-07:00

Als hij wakker wordt op de intensive care is het eerste waar hij aan denkt: “Samma”.
De vorige dag moest hij met zijn vrouw naar Gouda naar de vitamine winkel op de Hoogstraat. Ze parkeerden hun auto op de Turfmarkt. Zij loopt snel naar de Hoogstraat en hij blijft ergens tegenover Samma hangen ter hoogte van de Tattoo shop waar ze nog aan het verbouwen zijn. Hij ziet aan de andere kant van de gracht Samma. Omdat hij toch even niks anders te doen heeft bestudeert hij de winkel zo'n beetje zonder enig doel maar vindt wel dat het er heel leuk uitziet zo van de overkant. Voor hij het weet is z´n vrouw weer terug en stappen ze de auto weer in op weg naar huis.

Nog diezelfde avond krijgt hij een hele foute reactie van de vitamines of van iets anders. Zo erg dat hij op de intensive care belandt en totaal van de wereld is.
Als hij wakker wordt op de intensive care is het eerste waar hij aan denkt: “Samma”.
Samma, die winkel in Gouda. Weer thuisgekomen gaat hij direct googlen naar Samma in Gouda en komt op onze website terecht. Hij snuffelt tussen de boekenpagina’s en vindt het boek ‘Struikelend achter Jezus aan’ van Mike Yaconelli. Het boek spreekt hem zodanig aan dat hij meteen de winkel belt en vraagt of we het boek in voorraad hebben. Gelukkig is dat zo en hij komt hem direct halen. Toen hij binnenkwam dachten de meiden dat het iemand van de nieuwe tattoo shop was, maar hij vertelt de meiden het hele verhaal. Dat boek lijkt precies te vertellen wat zijn probleem was. Hij zocht de oplossing steeds ergens anders en in andere dingen, maar waar hij echt moest zijn is bij Jezus. Struikelend en wel .

Gods wegen zijn soms zo wonderlijk. Op zulke momenten kan ik zo dankbaar zijn dat we met Samma Zijn lichtpunt mogen zijn in de stad. Het geeft zoveel moed om door te gaan!
En als je wilt stuur dan eens een gebedje omhoog voor deze man. Hij kan het vast wel gebruiken.

De Hemel mee naar huis

2009-05-21T14:54:00.000-07:00

Vandaag was het koopzondag. Ja, ik weet het, het is donderdag, Hemelvaartsdag. Maar toch is het vandaag een officiële koopzondag volgens de officiële site www.koopzondagen.net. Een behoorlijk dilemma voor een principiële bijbelshop. Want is de Hemelvaartsdag nou een zondag of een donderdag. Je begrijpt dat een bijbelshop niet op zondag open kan. Bij ons thuis noemen we kopen op zondag al jaren koopzondigen en we willen natuurlijk niet zondigen. Ik ben ook wel een voorstander van een wekelijkse rustdag. Hoewel, als je uit zo’n evangelistengezin als ik kom, dan was de zondag verre van een rustdag. Want het hele gezin hielp natuurlijk al van jongs af aan mee met alles wat om de 2 diensten heen was voor te bereiden en zomers waren er zondagmiddag de openluchtdiensten in Bodegraven en vaak was er na de zondagavonddienst nog een bijbelstudiegroep in ons huis en die moesten dan weer koffie en de afwas moest ook gedaan worden. Dus rustdag, niet echt,maar ’t was zeker een Dag des Heren en bij ons thuis werd elke dag geleefd als een Dag des Heren. Ik geloof dat ik nu afdwaal, we hadden het over Hemelvaartsdag en de koopzondag. Toen ik er deze week achter kwam dat bijna alle winkels in de stad open zouden gaan heb ik toch maar besloten om ook een paar uurtjes open te gaan. Het zou in de stad sowieso beredruk worden vanwege de jaarlijkse keramiekdagen. Omdat ik wat later openging kon ik gelukkig zelf eerst nog even naar al dat prachtige aardewerk kijken. Toen ik op de terugweg zag dat de kaasboer aan de overkant ook openging ben ik daar nog maar even kaas gaan halen. Zijn winkel stond al vol toeristen dus ik moest even op mijn beurt wachten. We beloofden de rest van de dag de klanten naar elkaar te verwijzen, zodat we er allebei een goede dag van konden maken.
Ik besloot dat als ik dan toch open zou gaan het ook maar vrolijk duidelijk zou moeten zijn wat voor winkel we zijn. Oftewel gezellig maar met een boodschap. Dus, de wolkjes naar buiten en de Hemel ook naar buiten. Het zijn tenslotte hemelse dagen. Op de wolkjes de tekst: Gratis Hemel mee naar huis. De Hemel is een prachtige glossy. Gemaakt door het Nederlands Bijbelgenootschap, bedoeld om mensen nieuwsgierig te maken naar de bijbel. Ook bij deze glossy staat de naam Arie Boomsma voorop. Jammergenoeg Jan Smit niet, want dat zou op dit moment nog meer scoren, maar bij de kaasboer hangt weer een poster van Jan Smit, want hij komt binnenkort naar Gouda en zo hebben we het toch nog eerlijk verdeeld.
Ik dwaal weer af… het is al laat moet je weten. Binnen het hemelse gebeuren voortgezet door de Gaither DVD Heaven op te zetten. Relaxte muziek vol nummers en praatjes over de hemel. Ik word er zelf altijd zo ongelooflijk blij van. De Hemel hebben we aan allerlei mensen uitgedeeld vandaag. Ik was blij dat er een dominee met zijn vrouw binnenkwam, want dat betekent dat ik de laatste twijfel over deze koopzondag ook mocht vergeten. Maar ik zal toch maar niet zeggen van welke kerk hij was. Maar veel blijer was ik met hier en daar een echte heiden die even binnen kwam en soms zonder iets te kopen weer wegliep of die enkeling die iets kocht en de Hemel mee naar huis kreeg. Stiekem een schietgebedje gedaan, of dit bezoekje iets bij deze personen teweeg zou brengen. Ook op het terras van de buren zaten mensen die stiekem keken wat er allemaal in de etalage en daarbuiten te zien was. Meestal glimlachten ze van de wolkjes met de gratis Hemel. Ik hoop maar dat het ze aan het denken heeft gezet.
En vanavond lekker gezellig met een stel jongelui verse asperges gegeten. Als dat niet hemels is? Lekker gekletst, gekke ideetjes bedacht, beetje geroddeld en alle 4 met een laptop zitten spelen en de uitzending van Simek en Aad Peters bij uitzending gemist bekeken en besproken. Die ideetjes worden vast wel weer nieuwe Samma grapjes voor de toekomst.
Ondanks dat ik ‘gewerkt’ heb op deze ‘koopzondag’ was het een hele relaxte dag. Een beetje hemel op aarde misschien omdat ik dankzij die Gaither DVD de hele dag stiekemweg heb na zitten denken over de hemel. Ik hou van denken en fantaseren over de Hemel. Het is uiteindelijk toch altijd nog mooier dan je je kunt voorstellen. Geen tranen, geen ziekte, geen tijd, geen geklaag, geen zorgen. Straten van goud, een woning die voor mij is gereserveerd. Allerlei lieve mensen die ik ken die er al zijn en die ik zal weerzien. Het maakt dat je je hier op aarde nooit echt helemaal thuisvoelt, maar altijd dat stukje heimwee blijft hebben naar die geweldige plek. Maar ’t heerlijkst is… daar zien wij Jezus!’ zegt een oud Johan-De-Heer-lied. Het mag hier op aarde soms even op de hemel lijken, maar ’t haalt het niet bij de toekomst die de Heer Jezus voor ons heeft bereid hier op aarde.
In een vaas in een hoek van mijn huiskamer staat een witte kunstroos met een kaartje er aan. ‘See you in heaven’ J=k . Inmiddels al bijna 9 jaar geleden geschreven door de toen 16-jarige Jiska Nagtegaal een week voordat ze overleed. Ze wist zeker dat ze naar de hemel ging. Niet omdat ze zo goed was, maar omdat ze wist dat de Heer Jezus zo goed voor haar en voor de hele wereld is geweest om de dood te overwinnen. Om diezelfde reden hoop ik jullie ooit allemaal in de hemel te zien!

Fear Not: telefoontje naar boven?

2009-05-11T14:21:00.000-07:00

Ik zat rustig boven te werken toen de telefoon ging. Geen probleem, ik hoef hem niet zelf op te pakken, dat doen ze beneden. Twee tellen later gaat de interne telefoonlijn, wat meestal betekent dat er telefoon voor me is. Stephanie zegt dat ze een vrouw voor me heeft. Ik wacht tot Stephanie ophangt zodat de vrouw op de buitenlijn in mijn oor komt. Maar ik hoor tuut, tuut, tuut. Jammer, het doorverbinden is weer eens mislukt, denk ik en roep dat ook nog half naar beneden. Omdat ik verwacht dat de telefoon meteen weer zal gaan met dezelfde vrouw aan de lijn, blijf ik een tijdje met de telefoon in mijn hand staan. Maar helaas, er wordt niet teruggebeld. Nou ja, dan maar niet, als ze me nodig hebben bellen ze nog wel een keer, denk ik nog. Ik ga weer achter de computer zitten om verder te gaan met het beantwoorden van mijn mailtjes.
Ik ben al minstens 10 minuten weer aan het werk als de binnenlijn opnieuw gaat. Waar hebben ze me nou weer voor nodig, denk ik nog, ik was net zo lekker geconcentreerd bezig. Weer Stephanie: ‘Die mevrouw is er?’ Wat bedoel je, welke mevrouw. Nou,die ik net zei, zegt Stephanie. ‘Nee, dat is niet gelukt, het doorverbinden is weer mislukt, zeg ik, nog steeds niet helemaal begrijpend wat ze bedoelt. Nee, die mevrouw is hier beneden. ‘Oh, bedoel je dat, oh nee toch, heb ik je nou echt zo lang laten wacht? Zeg ik. Gelukkig is ze niet boos en ze maakt nog een grapje over het feit dat ik dat natuurlijk expres doe, zodat de mensen meer kopen. Tuuurlijk doe ik dat,grap ik terug. We hebben binnen no time besproken waar ze voor kwam en ik ga weer naar boven, me nog steeds een beetje schamend dat ik haar zo lang heb laten wachten. Toch nog maar eens met die meiden afspreken hoe ze dat duidelijker kunnen zeggen. Niet dat het aan hun lag, maar toch. Aan de andere kant was het eigenlijk ook wel een grappig misverstand. Snel weer vergeten, tot ik de dag er op een emailtje van haar krijg.

Hoi Irene,
Gisteren in je winkel zag ik een “tag” plaatje met de woorden
“fear not”.
Ik voelde mij wel aangesproken om het te kopen……….heel verhaal achter.
Maar ik dacht weer bijna 8 euro.
Gisteravond besloot ik dat die gewoon voor mij moest zijn.
Wil jij h’m reserveren voor mij?

Natuurlijk werd mijn nieuwsgierigheid hierdoor enorm gewekt en bovendien wil ik heel graag de verhalen achter de Samma producten horen en vertellen. Hieronder het verhaal achter de fear not tag. Wat ik zelf het mooiste vind is dat God precies wist waarom ik Stephanie niet goed moest begrijpen en deze vrouw nog een tijdje in de winkel moest rondkijken en die speciale tag moest zien.
Bedankt lieve anonieme vrouw dat je dit verhaal met ons wilt delen.

Fear Not: Een briefje uit de hemel.

2009-05-11T14:17:00.000-07:00

Dit verhaal heb ik gekregen van de vrouw waar ik hierboven over vertel:

Een briefje uit de hemel.

“ Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt en Ik zal u rust geven.

Al vanaf mijn 16e voel ik mij eenzaam, belast en vermoeid. Naarmate ik ouder werd nam dat nog toe. Een groot zwart gat zat er binnen in mij. Een stuwmeer van tranen. Een aantal jaar geleden ben ik bij een genezingsdienst geweest. De voorganger zag mij aan en zei “er is je veel verdriet aangedaan”. Vanaf dat moment gingen de sluisdeuren open en stroomden er rivieren van verdriet naar buiten. Wat ik voelde kreeg een naam: verdriet. De zoektocht naar wat dat verdriet had veroorzaakt begon. Gaandeweg kon ik de oorzaken benoemen: afwijzing, teleurstelling, seksuele intimidatie en eenzaamheid. Dit alles leidde tot verdriet, angst en vooral verlorenheid. Wie ben ik? Hoe ziet God mij. Het boek van Neil T. Anderson “ overwinning over de duisternis; Weten wie je bent in Christus dat is je kracht”. Gaf mij daar meer zicht op. Verstandelijk, niet gevoelsmatig. Mijn gevoel werd nog steeds beheerst door wat anderen van mijn vonden of wilden. En daardoor ook mijn gedrag. Ik ben iemand die aanvoelt wat anderen nodig hebben, willen of belangrijk vinden. Uit angst om afgewezen te worden, denk ik, paste ik mij feilloos aan. Ondanks het verdriet en teleurstelling dat dat mij opleverde. Meer en meer kwam ik in een spagaat. Ik wilde authentiek zijn, zijn wie God wilde zoals ik zou zijn. Maar hoe doe je dat als je steeds een andere kant op geduwd wordt? Een eenzame zoektocht en een eenzame, zware strijd volgde. Ik wist dat ik niet alleen was, en dat God er altijd bij was. Hij was mijn fundament. Maar vervolgens moest ik wel zelf mijn leven lijden. Ik wist dat ik alles en iedereen, inclusief mijzelf moest loslaten en toevertrouwen aan God. Maar dat valt niet mee als je een onrustig mens bent. Als je gedachten nooit stilstaan en rustig slapen niet bij je past, als er geen vrede is in je hart. Leven was al bijna 25 jaar overleven. Met momenten dat ik niet meer wilde en kon. Na op een zaterdagavond met een mes mijn pols te hebben bewerkt werd het tijd voor de huisarts. Hij raadde mij antidepressiva aan. Ik wist dat ik daar (nog) niet aan wilde. God was toch veel machtiger dan antidepressiva?!
Om te overleven had ik allerlei trucjes en hulpmiddelen ingeschakeld. Maar ik wist dat als ik echt op God vertrouwde en Hem Koning over mijn leven wilde laten zijn, ik dat alles op moest geven. Jaren van strijd volgden om los te laten, alles over te geven en God volledig te vertrouwen. Het ging steeds beter, toch wist ik dat het moment suprème nog moest komen. Een aantal “ hulplijnen” moesten nog worden doorgesneden. Als onrustige slaper droom ik veel, heldere dromen die mij voor uit hielpen op de weg die ik moest gaan. Psalm 127 was mij tot steun “ God geeft het zijn beminden in de slaap”.

De nacht van zondag 8 maart op 9 maart jl. was een onrustige nacht. Veel dromen, vaak wakker met hartkloppingen en angst/paniekgevoelens. Vlak voor het ontwaken had ik een bijzondere droom. Het slot van die droom was zo belangrijk en zo vol kracht. De dagen/weken voorafgaand aan deze zondag wist ik dat ik de laatste hulplijnen moest doorsnijden als ik echt God wilde volgen. Maar dat voelde zo moeilijk. Alsof ik zou gaan bumby jumpen zonder touwen! Maar God stuurde mij in die droom een briefje uit de hemel. In die droom wilde ik een appartementencomplex binnengaan. Voor de deur achter mij dichtsloeg kwam er een klein jongetje aangelopen. Hij had een wit briefje in zijn hand. Hij hield mij tegen en gaf het briefje aan mij. Hij zei er bij “ hier, dit moest ik van Jezus aan je geven”.
Het was een klein vierkant papiertje. Daarop stond in grote, zwarte, duidelijke letters NO FEAR.
Geen angst! Geen angst voor het loslaten van mijn eigen reddingslijnen. Geen angst voor wat anderen zouden zeggen of vinden van mij. Geen angst om gevoelsmatig in de afgrond te storten. Het kon niet duidelijker: “Heb geen angst, Ik ben bij je” .

Ik heb de reddingslijn toen doorgesneden en gezegd dat ik volledig op God vertrouwde. Soms greep ik er weer naar, maar liet het ook weer los.
En ik ben nooit diep gevallen. God’s armen waren onder mij en om mij heen.
Sinds enkele weken draag ik in mijn broekzak een “tag” (militair plaatje) met de tekst “FEAR NOT”. Het moest zo zijn dat dat bij Samma lag. Natuurlijk weet ik dat ik geen angst hoef te hebben. Maar het is goed om het ook letterlijk te voelen. Om te weten dat God zo nabij is en tot mij spreekt. Iedere dag weer. Het is mijn diepste verlangen om God te volgen, mij aan Hem toe te vertrouwen en te zijn wie Hij wil dat ik zal zijn. Ik heb daar mijn leven lang nog voor nodig. Maar ik hoef niet bang te zijn. Mijn eigen reddingslijnen hielden mij vast aan mijn oude ik. Daarmee verloochende ik mijzelf en God’s plan met mij. Loslaten is niet eenvoudig, het kost strijd, nog steeds, in God heb ik rust en als God voor mij is, wie kan er dan tegen mij zijn?

Bidden op een terras

2009-05-10T09:52:00.000-07:00

Het is heerlijk weer. Ik heb net met een goeie vriendin een paar uur op een terrasje op de markt in Gouda gezeten. Wij houden van samen een terrasje pikken. Daarnaast houden we van Gouda, maar bovenal houden we van de Heer Jezus. De Heer Jezus heeft ons beiden in Gouda geplaatst met een speciale bediening. De mijne is bij Samma. Die van haar op een heel andere plek. AL jaren mogen we elkaar bemoedigen, ondersteunen, helpen en gewoon vriendinnen zijn. We hebben samen diepgaande gesprekken over ons leven, over onze bediening en over onze strijd. Toen we daarnet op het terrasje zaten hebben we het weer eens naar elkaar uitgesproken dat het toch zo bijzonder is hoe God ons aan elkaar heeft gegeven. We spreken met elkaar over Gouda en dat we beiden zo graag deze stad van de Heer Jezus willen vertellen. We delen samen een paar verhalen van mensen die we in ons beider bediening tot zegen hebben mogen zijn. We ervaren allebei ook strijd in ons leven. Ontmoedigingen om je bij de Heer weg te houden. Nou lukt dat niet zo gauw, we staan wat dat betreft allebei rotsvast in ons geloof. De ontmoedigingen om ons in onze bediening lam te slaan is eigenlijk veel zwaarder. Het lijkt er soms op of er een ontmoedigingsbeleid gevoerd wordt en ’t valt niet altijd mee om dan het hoofd koel te houden, of liever nog in vuur en vlam voor Hem te blijven staan. Wat altijd zo bijzonder is in onze vriendschap is dat we meestal om en om in de hevige strijd zitten, zodat we elkaar ook om en om kunnen bemoedigen. Vandaag zat ik een beetje te mekkeren. Behalve dat ik de afgelopen dagen was geconfronteerd met een jonge vrouw in mijn omgeving die niet meer verder wilde leven en ik daar zelf ook onvoorstelbaar verdrietig van was, deelde ik ook met haar dat ik het zo moeilijk vond dat we bij Samma er financieel bijna waren en dat toen de kredietcrisis begon. Daardoor zijn alle giften stil komen te liggen en zelfs de laatste 20.000 euro is niet meer binnen gekomen, en de omzetten zijn niet slecht, maar zeker ook niet goed. Ik vertelde dat ik er zo moe van was, dat ik soms de Lieve Heer ook niet snap, zelfs na de laatste Samma Nieuws is er nauwelijks een gift binnengekomen. En nu, vertelde ik op het terrasje aan mijn vriendin, moet ik weer een Samma Nieuws schrijven en ik zou niet weten hoe ik dat nou weer moet doen. De mensen worden natuurlijk hartstikke zat van mijn gezeur, maar aan de andere kant heb ik met hen en de Lieve Heer afgesproken dat ik zou blijven doorzeuren. Afijn, zo zat ik een beetje te klagen zoals je dat alleen bij een goede vriendin kunt doen. En zoals zij altijd doet omdat het haar bediening is, gaat ze met me bidden. We bidden daar midden op het terras alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, en dat is het ook.
Irene, zegt ze na het gebed. Ik voel heel sterk dat je de mensen moet vertellen dat het niet om Samma gaat en dat het niet om jou gaat, maar dat het alleen om de Heer Jezus gaat. Ze heeft gelijk, of eigenlijk heeft ze weer goed geluisterd naar wat de Heer mij wilde zeggen.
Samma is niet belangrijk, ik ben al helemaal niet belangrijk, maar het gaat om de Heer Jezus. Samma is er om Hem zichtbaar te maken in deze stad. Niet zomaar een winkel. Als het alleen maar een winkel zou zijn, dan zouden we onszelf vandaag nog opheffen. Want eerlijk is eerlijk, voor de meeste boeken,cd’s en kadootjes zijn er voldoende andere mogelijkheden om ze te kopen. Het gaat er om dat wij als personen en door onze spullen in deze stad het licht van de Heer Jezus mogen verspreiden. Gewoon 6 dagen in de week in een kleurrijke winkel met kleurrijke mensen.
Onze tekst in Samma is als jaren die uit Fil. 2: 16.
“Want in deze wereld (dus in Samma) bent u als sterren die het licht van God uitstralen en die de mensen het woord voorhouden, dat leven geeft.”
Het gaat ons niet om de winkel, om de boeken, om de muziek of om ons, het gaat ons om de Heer Jezus en om Zijn licht te laten schijnen in deze stad. Om dat te kunnen blijven doen hebben we jullie hulp nodig, maar vooral ook Zijn onmisbare zegen die hij jaar in jaar uit aan ons heeft willen geven.

Uit de oude doos: Bevrijdingsdag 2003

2009-05-04T13:58:00.000-07:00

Het is alweer 6 jaar geleden dat ik op 5 mei de onderstaande column schreef voor het Samma Nieuws.

5 mei 2003:
Vandaag is het 5 mei. Bevrijdingsdag. Een gedenkdag. Voor mij een heleboel om te gedenken. Het is vandaag precies 2 jaar geleden dat ik na 36 jaar (!) gestopt ben met roken. Op zich een hele bevrijding en zelfs na het afgelopen moeilijke jaar van mijn scheiding ben ik niet meer gaan roken (wel gaan eten…..)
Natuurlijk heb ik de afgelopen dagen gedacht aan de vrijheid die 65 jaar geleden werd bevochten en na vijf vreselijke jaren ook werd verkregen. De afgelopen maanden hebben we er hier thuis wel vaker over gediscussieerd met elkaar in verband met de oorlog in Irak. De pacifist onder ons was hoe dan ook tegen een oorlog en vond dat je dat als christen niet kunt maken. Zijn argumenten zijn absoluut erg sterk. Bovendien zijn de motieven van de z.g. ‘bevrijders’ ook niet altijd even duidelijk. Zelf ben ik er niet uitgekomen wat ik er van vind. Want ja, je zal maar in Irak wonen en onderdrukt worden, dan zou ik toch echt heel blij zijn als er een bevrijder op de proppen kwam. Wat zou Jezus doen?Hij veegde het tempelplein schoon,maar bemoeide zich niet met de Romeinse onderdrukkers van die tijd, tot groot verdriet van zijn volgelingen. Ik weet het niet, maar ik ben wel blij dat ik in een vrij Nederland woon. Hoewel, hoe vrij zijn we eigenlijk met z’n allen?? Mensen zitten meer dan ooit gevangen in van alles en nog wat. Depressie, zelfmoord, drank, drugs, sex, eenzaamheid en noem het maar op. We hebben aan alle kanten onze Nederlandse maatschappij volgepompt met regels en voorschriften, wetten en vergunningen. Je mag echt niet zomaar in dit vrije Nederland wonen. Is dat vrijheid?
Het is vandaag ook 15 jaar geleden dat mijn vader werd begraven in 1988.Ik zal die zonnige dag niet gauw meer vergeten. Hoe we door het centrum van Bodegraven liepen met een hele lange stoet mensen. De vlaggen hingen uit en ’t was feestelijk. Voor pappa was het ook feest, hij was bij Jezus, waar hij altijd al wilde zijn. Hij was bevrijd van de zorgen, het harde werken en de lichamelijke kwalen die daaruit voortkwamen. Maar ja, als ik zijn lachende gezicht zie op de foto in mijn halletje, dan mis ik hem nog steeds. Ik heb veel van hem meegekregen: m’n enthousiasme, m’n evangelisatiehart, m’n liefde voor de Heer en voor mensen en het altijd en overal weer nieuwe mogelijkheden zien.
Ik zou nog zo graag eens even lekker met hem bomen over alle dingen die ik meemaak en waarvan ik zeker weet dat hij er vast wel een paar wijze dingen over te zeggen had. ‘k Moet het allemaal maar opsparen tot ik ook bij Hem ben. Wat mij betreft duurt dat nog een tijdje. Hoewel…., als Hij vandaag nou eens terugkwam? Dat zou pas een bevrijding zijn……

Een jaar geleden wist ik nog absoluut niet wat me boven het hoofd hing. Nu ik zo langzamerhand weer tot rust kom, kan ik ook terugkijken en gedenken. Ik heb de laatste maanden vaak psalm 118 gelezen. Het is echt mijn psalm geworden. In vers 5 staat: “Toen ik het heel erg moeilijk had, heb ik de Here aangeroepen. Hij heeft mij antwoord gegeven en mij bevrijd. Ik kon het allemaal weer aan.”Hij heeft mij bevrijd, niet alleen toen ik voor Hem koos, maar Hij bevrijd mij ook in mijn moeilijkeden. In vers 14 staat: “De Here is mijn kracht en ik zing een loflied voor Hem. Hij heeft mij bevrijd.” In vers 17 staat: “Ik kom niet om in de strijd, maar zal overleven en iedereen vertellen wat de Here heeft gedaan.”
Wat mij betreft ga ik de vlag uitsteken! In mijn hart,in mijn huis, in de stad en in het land.
5 mei 2003.

klagen helpt?

2009-05-03T06:03:00.000-07:00

Laat iedereen u kennen als vriendelijke mensen' staat er in de bijbel.
Deze mensen kenden mij op dit moment zeker niet als een vriendelijk mens. Ik stond behoorlijk chagrijnig te doen en eigenlijk lichtelijk onbeschoft. Ik had er wel een reden voor en gek genoeg was ik een paar minuten geleden nog heel opgewekt deze winkel binnengestapt. De jongeman in de winkel was aan het stofzuigen en ik zie graag mannen stofzuigen. Wat ik nog veel aardiger vond is dat hij naar voren de winkel met me mee in liep en voorin de stekker uit het stopcontact haalde. Ik vond het eigenlijk heel keurig dat hij voor mij ophield met stofzuigen. Ik maakte nog een opmerking dat het er keurig schoon uitzag, hoewel ik daar eigenlijk totaal geen idee van had. Hij bedankte me beleefd en deed vervolgens de stekker in een ander stopcontact en ging verder met stofzuigen en liet mij enigszins verbouwereerd als klant een paar minuten staan wachten. Oké Irene, niet zeuren, het is maandagmiddag, laat die jongen even rustig z'n klusje afmaken, zei ik tegen mezelf. Na enige tijd kwam er een vrouwelijke collega van achter de winkel vandaan en jawel, die vroeg zowaar of ze me kon helpen. Dat kan zeker, ik kom mijn laptop halen, zei ik. Ze keek me aan alsof ze vandaag voor het eerst in haar leven het woord laptop hoorde. Laptop? Ja, laptop, ofwel notebook, of zo je wilt mini notebook. Kijk die daar, zo eentje waar jullie mee adverteren . Hij zou er vandaag voor me zijn. Vandaag? Nee dat kan niet, wie heeft dat dan gezegd? Ja, ik weet ook ff niet hoe ze heet, maar het was vrijdag en de dame die me geholpen heeft zei dat ze er vandaag eentje voor me zou hebben. Dat kan helemaal niet, werd er geantwoord, want ze is er helemaal niet op maandag.
Ja, dat ka ik ook niet helpen, maar hij zou er vandaag zijn en ik kom hem nu ophalen.
Ja, maar hij is er niet.
En wat nu dan? was mijn vraag, want even leek het er op dat er verder niks meer zou gebeuren. Waar is mijn laptop dan, wanneer komt hij dan en komt hij uberhaupt nog.
Ja, dat weet ik ook niet, kwam er van achter de toonbank. We zullen haar even bellen..... Helaas er wordt niet opgenomen.
En wat nu dan? Ze heeft gezegd dat er nog 4 in het filiaal in woerden waren en 2 in alphen a/d rijn. Misschien dat die iets weten? Sh..., ik baal echt verschrikkelijk, er is me beloofd dat ik hem vandaag zou hebben en ik heb er vandaag de tijd voor gemaakt om hem in te richten. Morgen heb ik andere dingen te doen, ik ben echt boos, zei ik, maar nog een beetje bozer en onchristelijk ongeduldiger dan dat het hier op papier staat. Ik vind dit echt niet kunnen.
Sorry mevrouw, ik ga meteen even verder bellen, wilt u misschien een kopje koffie? Achter de toonbank werden ze steeds behulpzamer en vriendelijker. Die zijn goed opgeleid, dacht ik nog. Kijken hoe ze dat verder doen.
De man in Woerden wist te vertellen dat de dame van vrijdag de laptop al in ontvangst had genomen op een of ander station in het land. Zo zou ik het met collega winkels ook eens moeten doen, dacht ik. Maar ja, de laptop stond nog steeds bij de dame thuis en die werkte vandaag niet. Ik bleef nog even ongeduldig klagen in de hoop dat er toch nog een poging zou worden ondernomen deze laptop naar gouda te krijgen, ik had me tenslotte ook zo verheugd op mijn nieuwe mini speeltje.
De twee in de winkel werden steeds vriendelijker en professioneler. Toen na een half uur eindelijk duidelijk werd dat de laptop er die dag niet zou komen, kreeg ik een aangename verrassing te horen. Ze boden me deze mini notebook met nog eens 20 euro korting aan, vanwege de door hen veroorzaakte problemen. Ik wist vanwege een surftocht over het internet dat dit ding sowieso al onder de bodemprijs zat, dus zo goedkoop zou ik hem nooit meer krijgen. Nou vooruit, dan nog maar een dagje wachten. Deze 2 mensen achter de toonbank hadden enorm hun best gedaan om mijn chagrijnigheid om te draaien naar tevredenheid. Knap van ze. Maar toch...

Op weg naar huis bedacht ik me dat het eigenlijk absurd is. Ik ben verre van vriendelijk en loop gigantisch te klagen en dat klagen wordt beloond, ik krijg korting. Op dit moment zie je dat aan alle kanten in de maatschappij voorbij komen. Wat winkelklagen betreft zijn we nog lang niet zo ver als in Amerika, maar op dit moment loont het in Nederland steeds meer de moeite om te klagen en te zeuren. We conditioneren onze maatschappij om dat vooral veel en vaak te doen. Klagers krijgen altijd de meeste aandacht, dat is met zeurende kinderen al vaak zo.Eigenlijk schaamde ik me voor mezelf daar in die winkel, ik vind het namelijk vreselijk om zo te klagen. Ik wil er altijd van uit gaan dat anderen echt hun best doen en dat het niet altijd hier en nu hoeft te gebeuren. En toch ben ik ondanks dat klagen heel blij met m'n extra korting.

Er is nog iets anders wat ik me afvroeg. Ik ben de laatste tijd nogal bezig over bidden. Ik hou van bidden en God wil gebeden zijn, da's dus geen probleem. Ik bid zelf, gewoon praten met mijn Hemelse Vader. We bidden elke morgen bij Samma met elkaar. We bidden met onze huiskring, we bidden in de gemeente en ik bid met vrienden. Ik bid in alle toonaarden, maar ik moet bekennen dat ik zelf, ondanks het feit dat ik mijn gebed meestal met dankzegging begin, soms vind dat ik wel veel loop te vragen en te klagen. Ik vraag me al een tijdje af wat Hij nou van al mijn en onze gebeden vind. Zo bid ik al jaren dagelijks voor Samma, da's misschien logisch. Soms klaag ik best wel over sommige dingen naar Hem toe. Zo vind ik het zo moeilijk dat ik al veel te lang moet wachten op compleet financieel herstel van Samma. Net als we denken dat we er zijn, blijven die laatste euro's uit, waardoor we weer net niet alles achter ons kunnen laten en als het zich niet oplost we toch weer in problemen raken. Ik klaag daarover naar de Lieve Heer. Ik geeft het direct toe. Hij is toch een rijk God en Hij kan dat toch in een klap oplossen? Ik ben het eigenlijk zat, die financiele problemen. Wat kan ik er nou aan doen dat er nu een kredietcrisis is. Heer U moet het nou toch eens oplossen. Ik weet dat ik alles bij Hem mag brengen, maar soms vind ik mezelf een klagend, zeurend kind, ook als het om andere zaken, zoals ziekte e.d. gaat. Er zijn voldoende voorbeelden, ook in de Bijbel waaruit blijkt dat God zich bedacht en mensen hun zin gaf vanwege hun aanhoudende gebed. Er zijn ook voorbeelden waarbij mensen accepteerden dat na er eenmaal en andermaal voor gebeden te hebben, Zijn genade genoeg was.
Er zijn denk ik geen pasklare antwoorden. Ik zal proberen voortaan op maandagmiddagen iets beleefder te klagen, zodat mijn vriendelijkheid bij meer mensen bekend wordt.

Vooralsnog zit ik heerlijk deze klaagzang te typen op mijn nieuwe kleine mini computertje die er dinsdagmorgen voor me was. Hij ziet er uit als een speelgoedlaptop. Heerlijk zo'n apparaat waar ik overal en altijd deze stukjes op kan typen. Van de zomer wordt dat vast vaker midden in de bossen, de weilanden of aan het strand. Als daar geen schrijfinspiratie uit voort gaat komen, dan weet ik het niet meer!

Vreemde kostganger II: Oome Peet

2009-04-27T08:32:00.000-07:00

Hij kwam 2x in de week, vaste prik. Donderdagavond en zaterdagmorgen. Hij sprak op een speciale beetje bekakte manier: “Goedenavond...., uhhh goedenavond Irene. Hoe is het, uhhh ik zeg, hoe isset nou. Nou met mij, met mij gaat het uhhh ook, het gaat ook prima. Oh, juist ja, juist ja.” Met dat min of meer keurige accent, herhaalde hij bijna alle woorden een paar keer. Dat deed hij ook als hij lange verhalen vertelde. Als je haast had of, zoals ik, een beetje ongeduldig bent aangelegd, en je wou hem een handje helpen om de zinnen af te maken, dan kwam je bedrogen uit. Want dan begon hij het hele verhaal gewoon opnieuw.
Zijn uiterlijk verraadde meer van zijn ware aard. Hij probeerde zijn best te doen een nette broek aan te hebben. Maar de maat was vaak een beetje aan de grote kant, het was ook maar een klein mannetje, dus bij gebrek aan een riem deed hij er maar een touw om. Oome Peet zoals wij hem allemaal noemden haalde het niet in zijn hoofd om een riem te kopen. Hij kocht zelden iets. Oome Peet was, zoals je dat noemt, een vrek. Een hele aardige vrek, dat wel. Hij kon enorm genieten van de lekkere kopjes koffie bij Samma. En aangezien bij de meeste medewerkers bij Samma het woord vrek niet voorkomt, werd er regelmatig op donderdagavond of zaterdagmorgen op iets lekkers getrakteerd. “Oh, dankje, dankjewel. Dat is, dat is echt uuuh echt heerlijk. Heerlijk is het.” Zei oome Peet dan dankbaar. We hebben hem eens wekenlang geplaagd, zoals het goeie Samma medewerkers betaamd, om zelf ook eens te trakteren. Oome Peet, wanneer neemt u nou iets lekkers mee? Dat heeft maanden geduurd en elke keer had hij weer een ander keurig excuus. Tot hij zich liet ontvallen dat hij jarig was, waarschijnlijk om een kadootje te scoren. Ja, toen kon hij er natuurlijk niet meer onderuit. Hij kwam met een pak abrikozenkoeken aanzetten. De prijsverlagingsstikker zat er nog op, het had slechts een kwartje gekost. (Guldens wel te verstaan). Hij deed het met zijn keurige stem voorkomen alsof er de grootste slagroomtaart stond en wij konden niet anders dan hem bovenmate bedanken voor dit genereuze gebaar. Bij opening van het pak koeken bleek de uiterste verkoopdatum al 3 maanden verstreken en dat was aan de koeken ook te merken. Bijna kokhalzend liepen we stiekem naar boven naar het toilet om de koeken rechtstreeks door te spoelen. Uiteindelijk zouden ze daar toch met een omweg door onze magen terecht zijn gekomen.
Het was niet de enige keer dat we iets kregen van Oome Peet. Zo was er ooit nog die bos bloemen voor een van onze jarige medewerkers. Die bos was ruim een week oud. Oome peet had hem gekregen toen hij de avondvierdaagse liep. Hij was kampioen avondvierdaagse lopen in Gouda. Ik weet niet meer hoeveel jaar, maar volgens mij deed hij al iets van 40 jaar onafgebroken mee. Dat moest je het hele jaar door horen en of je wilde of niet, je kon er niet onderuit om langs de route met een bosje bloemen voor oome Peet te staan. En wij waren dan niet de enigen. Die bloemen verdwenen in een grote emmer en anderhalve week later kregen wij er dus een bosje van.
Toch zat er geen kwaad bij oome Peet. Niet alleen wij, maar iedereen die hem kende hield van oome Peet en hij hield van mensen, maar zeer zeker ook van d Zijn Heer Jezus Christus. Hij wist best veel van de Bijbel. Hij ging veel om met jonge mensen, maar maakte zich ook vaak ernstig zorgen over de jeugd van tegenwoordig. Het was een kleurrijke man.
Bij Samma heeft hij bij mijn weten maar één keer wat gekocht. Het was de allergoedkoopste condoleancekaart die we hadden. Hij moest gestuurd worden naar de nabestaanden van zijn broer. Die woonde te ver weg om zelf naar de begrafenis te gaan. Verder had hij duidelijk geen contact met zijn familie.
Toen oome Peet jaren geleden overleed, werd zijn huis diezelfde dag nog leeggehaald door zijn familie. Want ook zij geloofden, net als iedereen in Gouda, dat er in matrassen of ouwe sokken toch wel het een en ander te vinden moest zijn.
Als ik aan oome Peet denk, vraag ik me altijd af hoe het met hem in de Hemel gaat. Zou hij wel durven lopen op straten van goud? Of durven te genieten van al het moois, het volmaakte rijke leven? Ik hoop voor hem van wel en tenslotte was dat ook allemaal gratis, of eigenlijk uit genade dat hij de hemel binnen mocht gaan. En oome Peet kennende zal Hij de Heer Jezus keer op keer opnieuw bedanken en komt er vast geen einde aan het herhalen van die dank.

Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers....

2009-04-23T12:25:00.000-07:00

Mijn Samma weeknieuws heeft nog één stukje nodig. Over mijn kleinkind valt niet veel te vertellen. Hij heeft zijn eerste vliegreis gemaakt afgelopen week in Brazilië, maar ik heb nog niet gehoord of dat goed ging. Daar zit dus geen onderwerp in. De hele dag vraag ik aan Roos en Stephanie of zij nog iets weten omdat ik zelf niet veel in de winkel heb gestaan de afgelopen week, maar er komt niet veel uit ze. Ik vind dat het zou moeten gaan over mensen die in de winkel zijn geweest en waar een verhaal omheen zat. Ik krijg nog zo’n verhaal van iemand, maar dat moet maar tot volgende week wachten. En ja, een hele lege bladzijde in het weeknieuws staat een beetje vreemd. Hoewel, nu ik er over nadenk is het misschien ook een inspiratiebron voor jullie om een mooie tekening te maken of misschien zelf een stukje te schrijven over je Samma ervaringen. Dat mag je sowieso wel een keer doen. We zijn echt benieuwd naar de verhalen achter de artikelen die jullie bij Samma kopen. Wat heeft een boek of CD met je gedaan of met degene die hem van je kreeg. Heb je zoiets te vertellen, laat het ons weten. Wil je het zelf niet opschrijven, vertel het dan een keer aan mij (Irene) in de winkel , dan schrijf ik het wel weer op. Dus daar zat ik op donderdagavond boven na te denken hoe ik die ene pagina zou moeten vullen en toen hoorde ik ze opeens. Zoals altijd luidruchtig en druk pratend. Ik ken ze al jaren, ze kwamen al in de winkel toen wij nog in de Kleiwegstraat onze winkel hadden. Ze kwamen altijd op donderdagavond en dat doen ze nog steeds. En nu, na misschien wel 25 jaar hebben ze nog steeds dezelfde gewoonte als ze bij Samma zijn. Hoewel, ik vrees dat ze diezelfde gewoonte overal hebben. Ze kibbelen namelijk altijd samen. En nu druk ik me eigenlijk heel mild uit want eigenlijk maken ze altijd ruzie. Of in elk geval zijn ze altijd aan het bekvechten. Menige donderdagavond liepen niet zij, maar wij en onze klanten rood aan met plaatsvervangende schaamte. Ze bekvechten over de bijbel over boeken, over muziek, over mensen, over hoe veel tijd ze nog hebben voordat de parkeermeter afloopt, eigenlijk bekvechten ze overal over. En het lastige is dat ze beiden een luide stem hebben. Niet erg christelijk zou je zo op het eerste gezicht zeggen, maar toch……. Diezelfde mensen heb ik de afgelopen jaren leren kennen als zeer trouwe christenen, die zielsveel van elkaar en van de Heer houden en niets liever doen dan anderen van Hem te vertellen. Ook vanavond kwamen ze de winkel in met iemand waaraan ze het evangelie hadden uitgelegd en die ze iets wilden geven. Ik heb deze mensen leren kennen als gouwe gasten en ik weet zeker dat de lieve Heer ook van hen houdt. Misschien kibbelen ze ook wel eens met Hem, maar dan stel ik me zo voor dat Hij dan glimlacht en al veel langer dan wij weten dat dit alleen maar de buitenkant is en dat Hij die gedrevenheid en passie waarmee ze kibbelen gebruikt om hen in te zetten in Zijn dienst.
Inderdaad, onze lieve Heer heeft vreemde kostgangers, dat zie ik ook wel als ik in de spiegel kijk.

Uit de oude doos: Gospelmuziek week Nashville 2003

2009-04-22T12:37:00.000-07:00

Ik zit in de map met oude Samma Nieuwsen te lezen en kom een paar leuke verhalen tegen. Eigenlijk zou ik deze week niet thuiszitten, maar in Nashville bij de GMA week, een week voor en over mensen die werken in de Gospelmuziek, of het nou artiest, winkelier, platenmaatschappij of t.v. en radio is. Ik zou meemogen met mijn Kenya familie als camera-assistente, net als vorig jaar. Maar op het laatste moment hebben we besloten om niet te gaan. de kredietcrisis heeft ook de christelijke muziekmarkt aardig aangetast, dus het rendabele van een reis naar Nashville zat er niet in. Vandaar dat het verhaal van GMA 2003 me wel aansprak. Wat gaat de tijd toch snel! Hieronder het artikel uit Samma Nieuws van april 2003:

Ik ben weer naar GMA (Gospel Music Association) week in Nashville in Amerika geweest. Heerlijk dat ik ook dit jaar kon gaan. Voor mij was dat heel belangrijk. Vorig jaar was die tijd emotioneel heel zwaar en verdrietig, hoewel God ook toen heel persoonlijk bij me was door de muziek en de dingen die ik beleefde., Maar ik was emotioneel helemaal kapot en doodsbang voor wat er allemaal zou komen.En nu een jaar later kon ik erheen met de rotsvaste overtuiging dat de Here tot hiertoe had geholpen en bovenmate trouw en lief voor me was geweest. Ik kan met verbazing en dankbaarheid vaststellen dat er in en jaar heel veel gebeurd was, maar dat ik niet ten onder ben gegaan, integendeel Hij heeft me veel sterker gemaakt. Voor het eerst heb ik gelogeerd bij mensen thuis, bij Rocky en Julie en bij Bob Halligan en Linda van Ceili Rain en bij Rory en Jeni Varnadeau. Een heel stuk goedkoper dan in een hotel slapen en vooral vééél gezelliger. Ik heb Toby Mac mogen zien optreden met het liedje IRENE, ik heb de mannen van Third Day weer gehugged en met ze gepraat oer wat er met mij is gebeurd, maar ook over de oorlog in Irak en waarom ze weer niet naar Nederland kunnen komen (vier van de vijf vrouwen zijn zwanger!!). Jullie moeten allemaal de groeten van ze hebben, ze zouden echt waar heel graag weer bij de boerenpummels in Stolwijk willen logeren met een stroopwafel erbij. Die stroopwafels heb ik een week op zak gehad en het is onvoorstelbaar wat een wonderen het doet. Het Paul Colman Trio is er bijna mee om te kopen. Maar ook Nicole C. Mullen, Rachael Lampa en haar manager, Third Day en wie ik ook als bekende tegenkwam, werden stuk voor stuk gek als ik ze een stroopwafel voorhield. Als ik ooit met Samma ophoud, ga ik een stroopwafelketen in Amerika opzetten. Ik heb nog geen Amerikaan ontmoet die er niet van houdt. Maar goed, om een lang verhaal kort te houden, ’t was weer fantastisch, de worship van Michael W. Smith, de Dove Awards en alle showcases met een heleboel artiesten. Ik heb nog steeds m’n visie voor muziek niet verloren en dat na zoveel jaar. Dat ik al zoveel jaar in de muziek zit, was meer mensen niet ontgaan. Eén van de leukste verrassingen overkwam me op mijn laatste dag in Amerika. Van Beth McKenzie, de bazin van EMI Christian Music Group kreeg ik mede namens Kingsway en GMI Music Partners officieel een Honouring Award uitgereikt, vanwege mijn jarenlange inzet voor de gospelmuziek in Nederland. De meeste Nederlandse muziekmensen die ook in Nashville waren, zaten erbij. Ik kreeg een hele officiële lijst met een aantal CD’s er in en een gegraveerde tekst. Hij was te groot om zelf mee te nemen, maar hij is onderweg en binnenkort hangt hij zeker bij Samma. Ook dit jaar moest ik toch weer een traantje laten in Amerika, maar dit keer uit dankbaarheid. Dankbaarheid dat ik ook dit jaar weer naar GMA mocht en kon genieten wat God doet door veel creatieve talenten.
Dankbaar dat Hij mij al zoveel jaren gebruikt als een schakeltje om die muziek bij de mensen te brengen, en nog belangrijker, bij mensenharten te brengen. Net zo als muziek al jaren mijn hart mag raken om me dichter bij God te brengen en me te troosten, te genezen en me enorm te laten genieten. De uiteindelijke eer is helemaal niet voor mij maar natuurlijk voor Hem die al die mooie muziek heeft geschapen. Maar toch, dit soort momenten zijn echt de cadeautjes in mijn jubeljaar, ofwel dit jaar waarin ik 50 wordt.

geld tellen en bidden tegelijk!

2009-04-20T09:15:00.000-07:00

Zondag was ik aan het church shoppen. Of eigenlijk was ik met een zus en haar familie naar de kerk van een andere zus en haar man, om daarna met z’n allen bij haar op visite te gaan en overheerlijke appeltaart te eten.
Hoewel ik de voorganger en een aantal mensen uit die kerk wel kende was ik er nog nooit in de dienst geweest. Een grote kerk, en zoals elke zondag 2 diensten. We konden dus lekker langzaam starten zondagmorgen en naar de 2e dienst. De autorit was iets langer dan verwacht, maar we waren nog net op tijd voor de 2e dienst zou beginnen. We probeerden een plek voor ons zessen te vinden niet al te ver naar achteren zodat het niet zou opvallen dat onze ogen geen 18 meer zijn.
En toen zat hij daar schuin voor ons, enthousiast te zwaaien. Ik was blij verrast, want hoewel ik wel wist dat hij en zijn vrouw in deze kerk thuishoren, had ik er geen moment bij stil gestaan ze vandaag te ontmoeten. Meteen maakte hij geldtelgebaren. Ik moest lachen. Ik knikte ja en zei en probeerde hem te gebaren dat ik het gisteren nog had gedaan. Mijn zus begreep niks van mijn vreemde communucatie dus ik legde het haar in het kort uit voordat de dienst begon.
Ad is een collega van me. In Amsterdam werkt hij in de christelijke boekhandel CLC. We kennen elkaar al zo´n 25 jaar. Eerst was hij vertegenwoordiger van één van de leukste christelijke uitgeverijen Ark media. Maar hij mistte het boekenvak vanuit de winkel en is uiteindelijk weer teruggekeerd naar de winkel.
Ruim anderhalf jaar geleden sprak ik Ad op de christelijke boekenbeurs. Het was in de periode dat het niet zo goed ging met Samma. Hij vroeg me of ik zelf nog steeds gemotiveerd was voor het werken bij Samma en of ik na zoveel jaar het nog wel met plezier deed. Ik vertelde hem dat ik de enorme financiële druk van dat moment bijna ondraaglijk vond, maar dat ik nog steeds veel van die plek bij Samma hield. Natuurlijk zijn er sommige dingen die ik nu wel gezien heb, voegde ik er aan toe. Elke avond weer het geld tellen en de kas opmaken heb ik nu echt wel gehad, zei ik.
Oh maar dan weet ik wat ik voortaan ga doen, was Ad zijn reactie. “Ik ga voortaan als ik de kas opmaak voor je bidden. “ Goed plan, vond ik en daarna waren we allebei weer druk met het uitzoeken en inkopen van de najaarsaanbiedingen. Om heel eerlijk te zijn, ik was de inhoud van ons gesprek al lang weer vergeten, niet zo netjes, maar mijn geheugen wil niet altijd alles meer onthouden. Ik ging er overigens van uit dat er bij Ad ongeveer hetzelfde zou gebeuren, maar ik vond de geste alleen al erg aardig.
Een jaar later. Zelfde beurs. Ik kom Ad weer tegen bij het koffie halen. Hoi, hoe is het? Goed, met jou ook? Weet je dat ik nog regelmatig een schietgebedje doe? Hoezo dan? Nou, weet je nog vorig jaar? En hij frist mijn geheugen weer op. Ik ben op z’n zachtst gezegd ontroerd. Meen je dat echt Ad? Wat lief van je! Echt waar!! Weet je, ik beloof je dat ik voortaan ook een schietgebedje voor jou zal doen als ik de kassa opmaak. En echt waar, ik doe regelmatig als ik de kassa opmaak een schietgebedje voor Ad en voor zijn winkel en stel me dan voor dat hij dat ook voor mij doet. Wat heerlijk om te ontdekken dat er mensen zijn die aan je denken, je zorgen begrijpen en met je meeleven door het in gebed bij de Heer te brengen.
Gisteren na de mooie kerkdienst schudden we elkaar de hand bij de koffie buiten in de zon. Na al die 25 jaar ontmoet ik voor het eerst zijn vrouw en dochter en ik stel hen voor aan mijn zus en haar man en dochter die een winkel in Nairobi in Kenya hebben. Zo kunnen we onze bevindingen van de huidige kredietcrisis en onze winkels wereldwijd belichten.
De dochter van Ad blijkt van de zomer naar Kenya te gaan naar een kinderproject dus er worden allerhande adressen en informatie uitgewisseld. Ook daarvoor bleek deze ontmoeten belangrijk.
Mijn kenyaanse zus ontmoet de voorganger met wie zij meer dan 25 jaar geleden samen jongerenprogramma’s bij de EO maakte. Ze hadden elkaar zo lang al niet meer gezien. Wat geweldig om daar te ontdekken dat God met ons allemaal zijn eigen weg is gegaan.
Maar vooral te ontdekken dat waar ter wereld je ook woont je dezelfde Heer dient en dat Hij toch echt degene is die voor ons allemaal zorgt en die ons aan elkaar bindt en dat we zijn werk in elkaar ontdekken, zelfs als je elkaar maar heel weinig ziet.
Ik ben toch zo onder de indruk van die Heer.
En ja, de appeltaart van Bouke naderhand was inderdaad overheerlijk. Moet ie vaker doen.

X-factor deel II

2009-04-18T02:43:00.000-07:00

Gisteren weer naar de X-factor gekeken. Zo te zien hebben alle kandidaten enorm veel talent. Daar zijn ze mee geboren. Maar iemand met de aangeboren X-Factor staat niet meteen in de finale. Die moet oefenen, vallen en opstaan. De ene week lukt dat beter dan de andere week.
Als je die drie maanden dat dat programma duurt bekijkt, dan zie je dat degenen die winnen in drie maanden best veel veranderd zijn en toch….. zichzelf zijn gebleven. Jezelf, maar dan in een verbeterde versie. Bijzonder vind je niet?

Zo is het ook met jou en mij en onze X-Factor. We zijn er mee geboren. Met Christus zijn we wederom geboren tot een nieuw leven. Dankzij zijn lijden en sterven woont Christus in ons. De X-factor.

En dan begint het groeien in Hem. We mogen zo worden zoals Christus, die X-Factor in je bedoeld heeft. Sommige mensen denken dat je als Christen een compleet ander mens moet worden en ja, er zit wel wat in, maar het wordt ook wel eens verkeerd uitgelegd. Je wordt niet een of andere saaie, vrome snuiter, nee je mag met Christus een unieke persoonlijkheid worden. Er is er maar één zoals jij!!
Toch moet je daar wel wat voor over hebben. Ook dat staat in datzelfde bijbelgedeeltevan Filipenze 2 waar ik het vorige week al over had.. Voor de duidelijkheid begin ik een paar verzen eerder bij vers 3. Daar komt de oefening aan bod.

“handel niet uit geldingsdrang of eigenwaan, maar acht in alle bescheidenheid de ander belangrijker dan uzelf. Houdt niet alleen uw eigen belangen voor ogen, maar ook die van de ander Laat onder u de gezindheid heersen die Christus Jezus had. Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast, maar deed er afstand van. Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd gelijk aan een mens. En als mens verschenen, heeft hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot in de dood – de dood aan het kruis.
Daarom heeft God hem hoog verheven en hem de naam geschonken die elke naam te boven gaat, opdat in de naam van Jezus elke knie zich zal buigen, in de hemel, op de aarde en onder de aarde, en elke tong zal belijden: Jezus Christus is Heer, tot eer van God de Vader.

Je leest in dit gedeelte zo duidelijk dat het begint bij het kruis en bij de gezindheid van Christus. Ook voor Christus zelf begon het hier pas. Het uiteindelijke doel was dat God Hem hoog verheven heeft en een naam heeft gegeven boven alle namen. Opdat in de naam van Christus zich alle knie zou buigen en elke tong belijden. Maar het kostte Hem alles, Hij moest er voor de dood in gaan, Hij moest alles loslaten wat Hij had en gehoorzaam worden.

Pas als dat geweldige plaatje van die geweldige overwinning van Christus goed is geland in je hart, kun je ermee aan het werk en je X-Factor oefenen in het dagelijks leven.
Laat die gezindheid heersen die Christus Jezus had. We mogen door het geloof in Hem, leven zoals Hij heeft geleefd. We mogen hetzelfde worden als Hij. Nu moet ik zeggen dat ik heel veel wat in dit hoofdstuk staat altijd best ingewikkeld vind. We moeten best veel doen. Ik weet niet of ik wel zo nederig als de Heer Jezus zelf kan zijn. Maar toch, elke keer als ik me bedenk wat Hij heeft gedaan aan het kruis, dan heb ik altijd zoiets van, ach je moet gewoon niet zeuren.
Als je de lijn van het kruis naar Boven gericht houdt, dan kun je ook de lijn van het kruis naar elkaar toe goed houden.

volgende keer weer een X-factor stukje

Nietzsche en God

2009-04-16T03:37:00.000-07:00

Nietzsche en God.
Hij hangt levensgroot in de etalage. De poster met daarop de tekst “God is Dood”.
Een uitspraak van Nietzsche, inmiddels zelf al lang dood, zoals dezelfde poster getuigt.
Over het algemeen zijn we bij Samma een beetje voorzichtig in wat we wel en niet in de etalage zetten. Het gaat tenslotte om de mensen die buiten zijn, die er naar kijken. De eigen klanten komen toch wel. Af en toe en vooral met de feestdagen zoals kerst en vooral Pasen mag er wel iets provocerender in de etalage of in elk geval prikkelender. Dit keer zijn we er kennelijk goed in geslaagd want er wordt stevig over gepraat en gediscussieerd. Het is wel grappig om te zien hoe mensen op deze poster reageren. Soms komen er Samma klanten die bijna geschokt zijn als ze de bovenste zin lezen en dan gelukkig ademhalen als ze de zin eronder zien. Er wordt ook vriendelijk om geglimlacht door zowel christenen als niet-christenen. Iedereen schijnt de grap wel te kunnen waarderen.
Ook aan de overkant van de Turfmarkt wordt er regelmatig naar gekeken en commentaar opgeleverd. En natuurlijk zitten de mensen op het terras naast ons ook niet om opmerkingen verlegen, vooral niet nadat ze een biertje of wat op hebben.
Zoëven kwam er nog een meneer binnen die vriendelijke interesse toonde in onze winkel. Hij was een oud Gouwenaar die nu in België woonde. Hij was onder de indruk van onze mooie winkel. Hij wist nog dat er vroeger ooit een bakkerszaak had ingezeten en dat wij ons allereerste mini winkeltje in de Lem Dulsteeg hadden. Maar de reden dat hij binnen kwam lopen was omdat zijn aandacht werd getrokken door de tekst in de etalage. Stephanie gaf hem nog gauw een weekblad van ons mee, zodat hij nog verder kon lezen over Samma. Wie weet hoe deze man verder gaat in zijn zoektocht. Ik weet wel wie het weet, dat is de God die niet dood is, maar leeft!!
Het is weer eens een etalage waar we misschien wel meer mee kunnen bereiken dan eentje vol met leuke spulletjes. Hoewel, soms hoor ik ’s avonds of in het weekend ook wel eens mensen voor de etalage staan die zomaar ergens op reageren. Ik kan het dan niet nalaten om een schietgebedje voor ze te doen.
Willen jullie ook meebidden voor al die mensen die geraakt werden door de poster in de etalage. Wie weet hoe zoiets verder mag werken om mensen uit de dood naar Het Leven te brengen.

koffie met ontploffingsgevaar.

2009-04-16T01:41:00.000-07:00

Ik kan het niet laten. Ik moet er over schrijven. De senseo! Sorry ik heb er altijd iets tegen gehad. Een soort natuurlijke weerstand. Iedereen moest een senseo in huis hebben. Véééél lekkerder koffie, vééééél gemakkelijker en nou ja, noem maar op. Als er zo’n soort hype ontstaat, dan heb ik vanuit het niets direct de neiging om het vooral niet te willen. Natuurlijk slaat dat nergens op, maar ’t zijn wel leuke ongevaarlijke bezigheden. Mijn zoon Jacco (ja, die nu vader is geworden in braziliè’ en ik delen diezelfde rare eigenschap van als-iedereen-hem-wil-dan-wil-ik-hem-juist-niet. Hoewel, nu ik er over nadenk heeft mijn andere zoon Rik het ook, maar die had voor zover ik het weet geen specifieke last van anti-senseo gevoelens, meer een algemeen anti-consumptie-maatschappij gevoel.
Jacco en ik deden lang ons best om vooral overal en altijd te pas en te onpas ons anti-senseo-evangelie te verkondigen. Je hebt gelijk als je dat belachelijk vindt, het is ook belachelijk en vooral niet serieus bedoeld. Toch wilden we een eenmaal ingenomen overtuiging niet graag terugnemen.
We kregen zelfs nieuwe argumenten, want het beste argument was tenslotte dat er van die makkelijke weggooipads waren. En ja hoor, toen kwamen de pads om her te gebruiken. Jac en ik konden onze anti-senseo lol niet op…
Dat is heel lang goed gegaan. Maar die overtuiging kreeg een eerste deuk toen er bleken speciale cappuccino pads in de handel te komen. Ja, nu werd het moeilijker, want ik ben een overtuigd cappuccino drinker en dat is al van voordat het in de mode was om cappuccino te drinken. Ja, en een senseo met cappuccinopads, dat lijkt toch weer wat leuker, nietwaar. Maar ik heb me bedwongen en het hielp dat Jacco niet van cappuccino houdt. Bovendien staat er bij Samma zo’n groot professioneel koffie apparaat die redelijk goede cappuccino tapt.
Mijn grootste bezwaar tegen de senseo is overigens het feit dat de kopjes maar zo klein zijn. Wat moet je nou met zo'n mini kopje koffie.
Een van de andere argumenten tegen de senseo die we altijd hadden was het feit dat het ding alleen maar in supersaaie kleuren werd uitgebracht en al zeker niet in het oranje en groen van mijn keuken.
Het leek alsof ze onze klacht gehoord hadden want vorig jaar werd het ons pas echt moeilijk gemaakt. Er kwam een fantastisch leuk senseo apparaat met kleur en bloemen er op. Gelukkig was het veel te duur, dus daar konden we toen weer over mopperen.
En nu? Nu blijken Senseo apparaten ontploffingsgevaar te hebben en terug te moeten naar de fabriek!
Ik wist het wel, het deugde gewoon niet die senseo koffie. Er zat vanaf het begin al een luchtje aan.
En voor dat je nu denkt dat dit serieus is bedoeld. Absoluut niet. Het is zomaar een onderwerp dat nergens over gaat en waar wij ons zonder enige reden druk om hebben gemaakt. En ik moet zeggen, we hebben er ook veel plezier aan beleefd. Niks meer en niks minder.
Je hoeft de t.v. maar aan te zetten of de krant te lezen om er achter te komen dat de hele wereld zich de meeste tijd met onzinnige onderwerpen bezighoudt. Jammergenoeg in de meeste gevallen nemen ze zichzelf nog serieus ook.
Ik wou dat ze zich bezig gingen houden met de onderwerpen die er echt toe doen en ik beloof je dat ik het niet meer over de Senseo zal hebben.
Zo, nu eerst een bakkie cappuccino uit ons eigen apparaat.
Op tijd een kop koffie drinken geeft sowieso al minder ontploffingsgevaar.

Wilt u er een kusje bij....?

2009-04-15T07:14:00.000-07:00

Er zijn soms van die dagen……. Ken je die? Ook bij Samma hebben we er soms last van. Zo ook afgelopen zaterdag. We waren er helemaal klaar voor. Lekker druk voor Pasen dus gezellig achter elkaar klanten helpen. En dan heb je van die standaardzinnen die je de hele dag zegt:
Mag ik u helpen?
Kunt u het vinden?
Zijn er kadootjes bij?
Heeft u een klantenpas?
Mag ik uw pas?
Zal ik het in een zakje doen?
Wilt u er een tasje bij?
U mag de pin intoetsen
Dag mevrouw.
Tot ziens, fijne dag nog.
En zo zijn er nog een aantal. Maar soms zijn er dagen dat het niet lijkt te lukken met die zinnen. Dan komen er opeens andere woorden uit je mond dan dat je bedoeld, of je stelt de vraag wel, maar vergeet naar het antwoord te luisteren. Zo vergeet ik steevast te luisteren als ik iemand vraag wat hij voor koffie wil. Dan sta ik verdwaast voor het apparaat na te denken of het nou suiker, melk, alleen suiker, alleen melk of helemaal niks was, of misschien toch wel thee. Ik zou een geweldige chaos creëren als ik ooit in de horeca zou werken en bestellingen moest opnemen.
Het is mij ook vaker overkomen dat ik iemand gedag zeg met dag mevrouw, terwijl het een man is of andersom.
Zaterdag ging het met mij wel goed, maar Stephanie had haar dag niet. Zij is de kampioen versprekingen, tenminste dat zeg ik om de aandacht van mezelf weg te houden. We hebben dagenlang grappen gemaakt toen ze ooit een klant vroeg: “Wilt u er een KUSJE bij…” ipv een tasje.
Afgelopen zaterdag was ze helemaal in vorm. Ze vroeg heel beleefd aan een meneer: “Mag ik astublieft uw PLAS meneer?” Ik moet eerlijk bekennen dat ze daarop mijn plas bijna had, ik deed het nog net niet in m’n broek. Och jammer dat ze niet rood kan worden met zo’n donkere huid.. De rest van de middag heb ik haar natuurlijk voortdurend geplaagd. Stom, dat had ik natuurlijk niet moeten doen.
Tegen sluitingstijd moest ik gauw naar boven om me op te tutten voor een gezellig familiediner met mijn broertjes en zusjes. Nee, niet het familiediner van Bert van Leeuwen, we hebben nog net geen ruzie met z’n achten plus aanhang. Ik ga dus gauw naar boven om m’n tanden te poetsen. De laatste maanden heb ik geen tube tandpasta, maar een pompje. Dus ik pomp de tandpasta op m’n borstel en poets er gezellig op los. Wat een vreemde smaak is mijn eerste gedachte. Nou ja, dat zal wel komen van de gesnoepte paaseitjes met tandpasta. Het duurt even voor ik in de gaten heb waar die vieze smaak vandaan komt. Het blijkt dat ik helemaal geen tandpasta op mijn borstel heb gedaan, maar de het pompje met de handzeep heb gebruikt. Ik voel me behoorlijk onnozel. Gelukkig was Stephanie nog beneden met het afsluiten van de winkel zodat ik haar paasdagen een stuk beter kon maken door haar op te biechten dat ik wel een enorme idiote actie had ondernomen.
Vroeger werd er wel eens gedreigd dat je voor straf je mond moest spoelen met zeep als je een grote mond had. Nou geloof ik niet dat God ons straft, maar ik moest er toch wel om lachen, alsof Hij een grapje met mij uithaalde op dat moment. Had ik maar niet zo’n grote plaagmond moeten hebben die dag.
Gisteren waren de meiden gelukkig niet in de buurt. Een klant zocht een CD en die bleek te zijn afgeprijsd. “Dat scheet weer” zei ik enthousiast.

De X- Factor.

2009-04-14T03:17:00.000-07:00

Hebben jullie gekeken naar de X-Factor? Ik wel en ik vind het echt ontzettend leuk om naar te kijken. De eerste uitzendingen vond ik nog de leukste. Al die audities. Ongelooflijk hoe mensen allemaal denken de X-Factor te hebben. Je snapt er soms niets van hoe ze er voor durven te kiezen om voor gek te staan.
Maar leuke televisie is het wel……
En naarmate de weken vorderen wordt het allemaal steeds leuker en steeds spannender. Wie heeft de absolute X-factor en wint een platencontract.
Bij voorgaande x/factors en idols zitten altijd wel een aantal christenen. Angelique, Sharon Kips, en de meiden van X6 en nu weer C-United. Ze vonden dus dat zij de X-factor hadden.

En jij dan? Droom je ervan om als een ster te stralen en beroemd te worden? Als jij vandaag auditie moest doen voor de X- factor wat zou Gordon dan over jou zeggen?
- Je ziet er goed uit
- Je kan zingen of je zingt vreselijk vals
- jong fris, lelijk, onzeker, niet te verstaan of juist super?

Wat is nou precies die X-Factor. Waar zijn ze nou naar op zoek?

Nou ik kan je vertellen, ik heb de X Factor. En misschien dat je nu al meteen denkt dat ik sterallures heb, nou dat klopt, want die heb ik ook.

En, ik geloof er in dat jullie allemaal de X-Factor kunnen hebben en dat je uiteindelijk kunt zult stralen als echte sterren.
Nog even terug naar het programma de X-Factor. Welke mensen komen er voor in aanmerking. Twee dingen zijn daarbij heel belangrijk:

1. Je moet er voor gemaakt zijn, dus aanleg hebben, sommigen zouden zeggen er voor in de wieg gelegd zijn. Als je er niet voor geboren bent krijg je het nooit voor elkaar.
2. Dus aanleg is belangrijk, maar om het zichtbaar te maken moet je er voor willen oefenen, keihard. Je wordt door een meedogenloze jury afgemaakt als je het fout doet. Als je ze soms ziet oefenen met dansen of zingen dan is het echt afzien.
3. Maar, punt 3, het resultaat is er dan ook naar. Als je blijft oefenen is de roem en de beloning groot.

Wat heeft dat nou met jou en mij en met het geloof te maken, Over welke X heb ik het dan?
Lees maar mee in de Bijbel in Filipenzen 2 vanaf vers 5

Laat onder u de gezindheid heersen die Christus Jezus had. Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast, maar deed er afstand van. Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd gelijk aan een mens. En als mens verschenen, heeft hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot in de dood – de dood aan het kruis.

Daar heb je hem, de X-Factor. Christus. De X werd al heel vroeg gebruikt als een afkorting of soms door vervolgde christenen als een geheime code voor Christus. De X
In dit bijbelgedeelte wordt eigenlijk in hele prachtige volzinnen verteld wat Christus heeft gedaan. En het meest bijzondere en wel nooit te bevatten gebeurtenis is dat hij voor jou en mij aan het kruis ging. Hij stierf voor ons, zodat wij nieuw leven konden krijgen. Dat wij wederom geboren konden worden.
Zo wordt de X van Christus ook het kruis van Christus.

Wederom geboren met de X-Factor.
Dat kan bij jou ook, als je het lijden en sterven van de Heer Jezus in je leven aanvaard, kun ook jij wederom geboren worden. En dan zal Christus in je hart komen te wonen. De X-Factor!!
Ik ben er voor in de wieg gelegd. Want Christus (de X) leeft in mij.
Volgende week weer een stukje over de X-factor.

Terug naar het begin

2009-04-08T13:30:00.000-07:00

Op mijn wc hangt een hele grote vergeelde foto. Een klein posterformaat, geplakt op een spaanplaten plank, zeker 35 jaar geleden zorgvuldig gedaan. Of misschien is dat vergeelde toch wel de echte kleur. Het is de voorgevel van een bruin met geel geschilderd winkelpand. In mooie jugendstil letters staat er Koffiebar ’t Kruispunt op. Een bruin latjesraamwerk heeft een kruis uitgespaard dat met gele verf is geaccentueerd. Ik zie het elke dag die foto, ik wil het ook elke dag zien. Het is namelijk de plek waar we jaren geleden niet alleen een koffiebar, maar ook de winkel hadden in Gouda. De naam ’t kruispunt was een geweldig hippe, vonden we en precies datgene wat we wilden vertellen. We waren stuk voor stuk enthousiaste bekeerde jongeren uit de hippietijd en we wilden het iedereen vertellen. En de kern van wat we wilden vertellen was het kruis! En een kruispunt dat is de plek waar je moet kiezen welke kant je wilt. Kies je voor Jezus, of kies je tegen Jezus, daar ging het om.
Ik wil er elke dag even in dankbaarheid en verwondering naar kijken omdat het me helpt herinneren aan waar het allemaal begon en vasthouden aan die basis en wat nou ook alweer de bedoeling was.
De meeste van onze huidige klanten bij Samma hebben die bijzondere koffiebartijd nooit meegemaakt. De meeste medewerkers en vrijwilligers ook niet, alleen ikzelf. Dat is niet erg, maar ik wil het verhaal levend houden dat Samma er niet is om winkeltje te spelen maar om het Kruis in deze wereld zichtbaar te maken. Het kruis is de kern en de basis van ons geloof en van ons leven. Zonder het kruis hadden we niet eens een leven.
Er zijn dagen dat ikzelf het kruis en dat wat daar gebeurd is voor lief neem. Ik sta er niet bij stil, ik weet dat het er is en that’s it. Ik ben er mijn hele leven mee groot gebracht en dan kan het zo gewoon worden. Maar het kruis is niet gewoon, dat wat de Heer Jezus voor mij aan dat kruis heeft gedaan is ongelooflijk bijzonder, dat wil ik nooit gewoon gaan vinden.
Het kruis als symbool is ook vaak heel gewoon geworden. Iedereen heeft een kruisje om z’n nek en iedereen had een kruisje aan de muur, maar het zegt de meesten totaal niets. De reactie van een heleboel christenen is daarop begrijpelijkerwijs geworden dat we dat een tijd lang veel minder zijn gaan doen. De laatste maanden merk ik dat er weer een nieuwe trend is ontstaan om toch weer een kruis aan de muur te hangen. Soms staan er Bijbelteksten ingegraveerd. Ze zijn van metaal, van leer of van steen. En eerlijk gezegd vind ik het wel mooi dat we weer een kruis aan de muur hangen. Zo eentje waar je elke dag even naar moet kijken om je er aan te herinneren wat een dure prijs er voor jou betaald is door de Heer Jezus. En daarnaast om je er dagelijks aan te herinneren waar het allemaal begonnen is. Jouw Leven en mijn Leven. Dat symbool van Zijn dood, wat tegelijkertijd ook het symbool van de overwinning van de dood is. Want Hij leeft!!
Zullen we regelmatig in dankbaarheid en opperste verwondering terugkijken naar het kruis en ons herinneren waar het ooit begon en vasthouden aan die basis want dat was de bedoeling.

Onbegrijpelijk klantengedrag

2009-04-08T01:16:00.001-07:00

Ik zal het wel nooit begrijpen. Na 37 jaar winkelervaring weet ik nog steeds niet hoe het werkt. Hoe komt het toch dat mensen massaal besluiten naar de stad te gaan en te gaan winkelen en een uur later is er geen kip te bekennen. Het lijkt op het eerste gezicht voorspelbaar als je er over nadenkt. Het regent, dus er zal wel niemand komen vanmorgen. Mis!! Ze blijken allemaal tegelijk de regen te trotseren en met natte pluus de winkel in te lopen. Oké dan zullen ze wel niet komen omdat het mooi weer is en ze op het terras zitten of in de tuin werken. Weer mis, ook dan blijken ze te komen. Dus als ik denk dat ze niet komen, komen ze wel. Nou, dan denk ik voortaan maar dat er geen klanten komen. Ook mis, want dan komen ze niet. Maar die is duidelijk, ik heb gewoon niet genoeg geloof. Vandaag Heer, heb ik geloof dat er veel klanten komen. Sorry, ze waren er niet. De volgende dag ben ik dan weer mismoedig en depri en heb totaal geen geloof voor veel klanten. En ja hoor, daar zijn ze. En dan heel plotseling, zonder enige aanwijsbare reden kloppen mijn verwachtingen met de realiteit en is het druk als ik denk dat het druk is en stil als ik denk dat het stil is.
In de meeste gevallen gaat de drukte of niet-drukte ook gelijk op met de kaasboer aan de overkant of de kledingwinkel op de Kleiweg. We checken dat regelmatig bij elkaar. Op een enkele uitzondering na. Zo hadden wij het afgelopen zaterdag extra druk vanwege de belijdenissen in de kerk. Maar deze zaterdag voor de Pasen zal ook voor de kaasboer extra druk zijn. Ik zou oprecht graag willen dat er verschil was tussen de Bijbelshop en en Kaasboer dat wij een streepje voor hebben en hij alleen maar een ietsje meer, maar het is niet echt zo.
Het koopgedrag van de klanten is de afgelopen maanden nog onvoorspelbaarder geworden. Een normale gang van winkeliers en dus ook van Samma is dat je de cijfers van voorgaande jaren erbij pakt en daarop een prognose maakt wat je deze week zal verkopen. Dat doen we zo al jaren en natuurlijk zit daar af en toe een verschil in vanwege extreme omstandigheden, zoals vorst of een actuele gebeurtenis of een speciale uitgave zoals een nieuwe Bijbelvertaling. Maar op dit moment is het niet zo dat je van vorig jaar kunt aflezen wat er dit jaar zal gebeuren. Over het geheel genomen gaan we stabiel, maar de dagen zijn veel grilliger. De ene dag zie je geen kip (hoewel kippen kopen ook niet bij Samma) en wordt er ook weinig verkocht, terwijl de andere dag het een mega omzet is en lijken mensen te kopen met een houding van nu-kan-het-nog.
Soms vind ik het eng en soms doet het me niks. Soms bid ik er veel voor en soms heb ik geen zin om er voor te bidden omdat ik het gevoel heb dat het toch geen zin heeft. Sorry, ik probeer eerlijk te zijn. Maar telkens probeer ik me de tekst voor te houden uit filipenzen 4:
Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank Hem in al uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren.
Ik lees dit Bijbelgedeelte al het hele jaat bijna dagelijks. Ik moet zeggen dat ik nog steeds moet leren om me nergens zorgen over te maken en me vooral te verbazen over de vrede van God die alle verstand te boven gaat, in plaats van over het gedrag van de klanten dat ik niet begrijp.

Genade, citroen, 'k zal t nooit meer doen.....

2009-04-06T14:59:00.000-07:00

Genade, het lijkt zo makkelijk. Zo maar gratis voor niks iets krijgen wat je niet verdiend hebt. Wie wil dat nou niet? Zeker wij Hollanders zou je denken, wij willen alles wat gratis is graag hebben. Ja, dat dacht je, want er is misschien wel juist onder Hollanders een altijddurende discussie over de gratis genade die God aanbiedt. De genade staat altijd ter discussie, zo van: ‘dat gaat zomaar niet’. Dat laatste klopt overigens. Het ging niet zomaar. Om ons die genade te schenken, heeft de Heer Jezus alles, maar dan ook alles moeten afleggen. Zijn rijkdom, zijn godheid, zelfs zijn leven. Nooit zullen we ten volle kunnen begrijpen wat het Hem heeft gekost om ons genade te schenken. De straf die wij verdiend hadden was op Hem. Mijn straf, jouw straf, en de straf van de hele mensheid. Dat is niet te bevatten. Wat een liefde!! Dat alles deed hij om mij te redden en genade te schenken.
En dan denken we nog vaak dat wij er ook maar iets aan toe kunnen voegen. Zo hoorde ik laatst iemand het voorbeeld geven van een miljonair die iemand een auto wilde geven van een ton. De ontvanger wilde zelf ook iets bijdragen en betaalde 1 euro. Vervolgens vertelde hij overal dat hij en de miljonair samen die auto hadden gekocht. Zoiets doen wij vaak met de genade van God. We doen alsof we er zelf nog iets aan kunnen toevoegen. Bijvoorbeeld door netjes te leven en de wet te houden. Ik kan je verzekeren dat je daardoor niet gerechtvaardigd wordt. Je wordt gerechtvaardigd door het volbrachte werk van Christus, dat Hij ons in Zijn genade, gratis en voor niks aanbied. Als je Zijn genade niet wilt aannemen doe je niet alleen jezelf tekort, maar doe je vooral Hem te kort.
Sommige mensen, ook vroeger al vragen zich af of je dan dus maar kan blijven zondigen zodat de genade meer wordt. Natuurlijk niet. Als je echt Zijn liefde en zijn genade hebt begrepen, wil je niks liever dan leven vanuit die genade en Hem dienen met je hele hart, ziel en verstand. Over genade is altijd veel te doen, veel geschreven en veel gezongen. Het mooiste lied is misschien wel ‘Amazing Grace, how sweet the sound. That saved a wretch like me. I once was lost but now I’m found, was blind but now I see’
De man die dit geschreven heeft was slavenhandelaar. John Newton had de dood van vele, vele slaven op zijn geweten. Toen hij Christus leerde kennen, besefte hij misschien wel beter dan wie ook wat het was om onverdiende genade te ontvangen.
De laatste tijd zijn er prachtige boeken verschenen over genade, zoals:
Genade is een risico – Charles Swindoll
Toekomstige genade – John Piper
Bestemd voor Overwinning – Joseph Prince
Genade wat een wonder – Philip Yancey
Genezende genade – Seamands
Leven uit genade – max Lucado
Goeie Genade – Willem de Vink
Genade brengt me thuis – John Newton.
Zomaar een paar boeken, er zijn er nog veel meer. Boeken over genade werden al geschreven door Calvijn, Spurgeon, Bunyan, Luther en noem ze maar op. Het is een onderwerp waar we niet gauw over uitgepraat raken.
Hoewel, als ik er in deze stille week over nadenk, past stilte, gepaste stilte. Laten we er het zwijgen toe doen en ons verwonderen over die geweldige genadige God, die ons niet gaf wat we verdienden, maar die Zijn leven voor ons gaf.
Amazing Grace… Inderdaad, onvoorstelbaar verbazingwekkend fantastisch.
Heer ik hou van U!!!

Oma virus??

2009-04-06T02:58:00.000-07:00

Ik heb het ontdekt!! Schreef ik vorige week nog over de vreeemde reacties van de omgeving over het oma zijn en dat ik daar geen last van had, ik heb het nu eindelijk begrepen. Het kan geen toeval zijn. Boendien geloof ik als keurige christen natuurlijk niet in toeval.
Vanaf het moment dat ik oma ben geworden is er iets gebeurd in mijn lijf. Het begon zondag met vage spierpijn. Toen vervelende ochtendstijfheid en de dagen erna begon ik te niezen. Er was nog geen alarmbel afgegaan, ik dacht dat het kwam van het harde werken en het stof . Want ondanks het feit dat Samma verre van een stoffige winkel is, lag er toch iets teveel in veborgen hoeken en dat heb ik er weg proberen te halen. Dinsdagavond deed mijn hele lijf pijn en werd het niezen snotteren. Woensdag probeerde ik het tegen te gaan met een paar uurtjes op het terras op de markt met een vriendin, dus woensdagavond was ik redelijk ´normaal´bij het optreden van mijn zoon in het Goudse Museum. Tussen al die kunstenaars daar viel ik sowieso niet op.
Maar helemaal lekker was het nog niet, de stijfheid, het niezen het bleef aan de gang.
Op mijn vrije vrijdag met grof geschut aan het werk. Veel verse vitamine geperst en met een andere vriendin gewoon een hele middag in het zonnetje in Scheveningen. Daar knapt een mens aan alle kanten van op. We hadden zelfs voldoende energie om intensief te winkelen.
Zaterdag was het lekker druk in de winkel, dat kwam misschien wel door de deur die open stond en natuurlijk vanwege de vele belijdenissen afgelopen zondag. Mijn lijf wilde ondanks vitaminepillen en andere voorzorgmaatregelen toch niet helemaal. Zondag was het nog erger. Ik stond me onder de douche af te drogen en op dat moment ging er iets fout in mijn rug. Nog nooit last van gehad, ´t moe niegekkerworden….. Ik moest weg en dus het beste pak aangedaan, makeup erbij en genoeg zakdoeken in mijn tas. Het snotteren viel mee, maar m´n keel werd steeds dikker. De rug was aardig als ik maar niet teveel bewoog. Toen ik teruggekomen van een lange reis de auto uitstapte kon ik nauwelijks rechtop komen….. Die avond en nacht sloeg de keel en de snotterneus nog verder toe.
En nu weet ik het zeker. Die algehele malaise moet te maken hebben met het oma zijn. Mijn lijf voelt zich nu al een hele week ver over de 80. Er MOET toch iets van een oma hormoon zijn die zoiets heeft van als je niet gewoon met tranen in je ogen staat te snotteren bij je kleinkind dan doen we het zo wel. Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks, maar oma zal je je voelen.
Ze hebben gewonnen dat hormoon, ik voel me OMA en ik zal het gewoon accepteren en er niet meer tegen strijden en gewoon oma doen en me aansluiten bij de club van oma´s en zelfs foto´s in mijn tas doen en als het moet oppassen als ze straks in Nederland zijn. Mag dat lijf dan nu weer gewoon doen? Asjeblieft….?
Ik ga nog maar even m'n bed in.

Er is iets vreemds aan de hand.

2009-03-29T10:33:00.000-07:00

Er is iets vreemds aan de hand. Om eerlijk te zijn ben ik er een beetje van in verwarring. Nog gekker is dat ik het jullie bijna niet durf te vertellen, bang dat jullie het verkeerd zullen begrijpen en me misschien wel een stuk minder aardig gaan vinden. Het zit zo, mijn zoon en zijn vrouw hebben gisteren hun eerst zoon gekregen. Hartstikke leuk, ik ben heel blij voor ze, want ik weet hoe graag ze kinderen wilden en wat een geweldige ouders ze allebei zullen blijken te zijn. Overigens wonen Jacco en Suzana in Brazilië. Ik ben dus voor het eerst oma geworden. Niks mis mee, gewoon het gevolg van het leven van je kinderen. Daar ben ik vrij nuchter over, maar dat lijkt iets vreemds te zijn. Ik ben helemaal overweldigd hoe anderen er mee bezig zijn. Al maanden hoor ik dat het absoluut het meest fantastische is wat je kan overkomen. Kleinkinderen krijgen is nog mooier dan kinderen krijgen word me al maanden door ervaringsdeskundigen medegedeeld. En telkens als ik zei dat ik daar niet zo’n last van had wordt me geheimzinnig verteld “dat ik dat nog wel zal merken als het er eenmaal is…” Nou het is er en het is een hij met de naam Zion. Nogmaals, ik ben er echt hartstikke blij mee en ik vind het vooral heel grappig dat ik nu Oma ben, maar er is niet opeens een nieuw soort hersencel gaan werken of een speciaal omahormoon aangemaakt in mijn lijf. Wat er wel gebeurd is, is dat ik opeens door een grote groep mede opa’s en oma’s voor vol aan wordt gezien ofzo. Vanmorgen in de kerk werd ik zelfs letterlijk welkom in de club geheten. Een heleboel mensen wisten overigens zaterdag al dat ik die dag oma zou worden vanwege de snelle sms en email tamtam. Dat had ik zelf gedaan, dat wel. Natuurlijk vond ik het spannend. Dit kind heeft iedereen versteld doen staan en is ondanks een hele kleine bevruchtingskans en zelfs overlevingskans er gewoon gekomen. Nou ja, gewoon, Suzana heeft veel rust moeten houden, weeënremmers geslikt en uiteindelijk een keizersnee gehad. Niet niks, maar ’t bijzondere is dat er door veel mensen voor gebeden is en dat volgens Jacco en Suzana zelf, het daarom zo goed is gekomen. En daar getuigen ze dan weer van tegenover de verbaasde Braziliaanse artsen. Dus ja, natuurlijk vond ik het spannend en ja natuurlijk vind ik het geweldig dat er zo’n heerlijke groep mensen aan familieleden, gemeenteleden en sammaklanten met me meeleefden. En ik vind het heerlijk dat ik allemaal bloemen heb gekregen en lieve mailtjes en heel veel knuffels vanmorgen in de kerk. Wat hou ik van al die lieve schatten. Dankbaar ben ik ook, dat God zo in de levens van mijn kinderen werkt (ook in mijn andere zoon!) van generatie op generatie en dit is weer een nieuwe generatie. Zion, de plek waar God wil wonen. Mooi dat mijn zoon zijn kind zo’n naam wil meegeven. Hij en zijn vrouw willen in Brazilië het evangelie brengen in de achterbuurten van de steden en onder jongeren, met moderne middelen als dans, hiphop en dj-werk, maar met een onveranderd evangelie van genade. Natuurlijk ben ik daar geweldig trots op. Maar oma? Nog steeds heb ik geen idee wat ze daar nou mee bedoelen als mijn leeftijdsgenoten zo lyrisch worden. Sommigen voorspellen nu weer dat het vast wel komt als ik dit kind in mijn armen hou en in levende lijve zie. Wie weet, ik zal het jullie vertellen als het zo is, maar dat duurt nog een aantal maanden. Tot die tijd blijf ik oma op afstand en zit ik voortdurend de mail te bekijken of er al weer nieuwe foto’s gestuurd zijn. De eerste foto was meteen goed. Want het enige wat ik zei te gaan missen was mijn enorme zoon (hij heet niet voor niks dj phat b) met zo’n heel klein manneke. Die foto heb ik al en ik vind het prachtig omdat ik weet dat hij het prachtig vind.

Mijn Engeltje

2009-03-27T15:23:00.000-07:00

Vandaag was ze er zomaar weer. Mijn engeltje. Mijn engeltje, zo noem ik haar. De andere medewerkers weten dat ze me moeten roepen als ze komt, anders durft ze niet naar me te vragen. Ze zag er bleek en een beetje verkleumd uit. Om de kouwe wind uit haar hoofd te houden droeg ze een hoofddoek. En toch had ze open schoenen aan met dikke sokken er in, want op die manier hadden haar voeten voldoende ruimte als ze wat zouden opzetten. Ik was blij haar te zien en gaf haar een paar dikke pakkerd. Ze is al een paar jaar mijn engeltje. Toen ik het jaren geleden heel moeilijk had, las ze dat in de Samma Nieuws. Ik kende haar maar nauwelijks toen. Maar opeens was ze er en kwam om me te troosten een bloemetje brengen met een heel lief zelfgemaakt kaartje er in. Sinds die tijd komt ze regelmatig langs met een lief bosje bloemen, een kaartje met iets leuks er in. Zomaar, voor niks. Ze is zo’n enorme schat. Ze zal bijna nooit de aandacht op zichzelf vestigen. Ze kan trots vertellen over haar kinderen en kleinkinderen. We drinken als we kunnen een kopje thee bij Samma en ik ben al een paar keer gezellig bij haar op de thee gegaan.
Vanmiddag maak ik me zorgen om haar. Ik zie dat het niet zo goed met haar gaat. Ze vertelt me dat ze een paar weken geleden ook naar de stad ging en toen lelijk is gevallen. Ze heeft al heel lang een slechte gezondheid, maar nu ziet ze er wel heel broos uit. Haar man staat zoals altijd met de auto op het bruggetje op haar te wachten. Ze zegt dat ze heel voorzichtig loopt omdat ze bang is weer te vallen. Ik geef haar daarom een arm en loop met haar mee naar het bruggetje. Ze is nog bezorgd dat ik mijn jas niet heb aangetrokken.
Ik hoop dat ze weer mag opknappen, want ik wil haar nog niet missen en ik weet zeker haar kinderen en kleinkinderen ook niet. Ik ben altijd zo dankbaar als ik haar zie. Ze weet niet half hoeveel ze voor me betekent. Die lieve oude, broze dame.
Mijn engeltje, want ik weet zeker dat ze door de Hemel naar mij gestuurd is.

woensdag waanzin

2009-03-27T13:21:00.000-07:00

Afgelopen woensdag was een waanzinnige dag. Ik was extra vroeg opgestaan om de loodgieter te bellen. Bovendien was een belangrijke bestelling niet binnengekomen, dus wou ik Stieneke vroeg bellen of zij het op kon halen.
Verder wilde ik me nog even voorbereiden op het examen van Stephanie. Zij moest die dag examen doen voor haar detailhandelsopleiding. Vandaag was het invoeren en verwerken van de bestellingen aan de beurt. Eigenlijk zouden we dat dinsdag al doen, maar toen was de bestelling er ook niet gekomen.
Ik zat te wachten op een telefoontje van Stieneke toen mijn telefoon aangaf dat het Stephanie was om 8 uur ’s morgens. Ze belde om me te vertellen dat ze die morgen met Chenoa naar het ziekenhuis zou gaan. Wist niet hoe lang het ging duren, maar ze zou direct daarna terug komen om het examen te doen. De laatste weken hebben zowel Stephanie als Chenoa slecht geslapen omdat Chenoa last heeft van eczeem en de jeuk en de neiging tot krabben haar uit de slaap haalt. Nu had ze ook nog koorts. De laatste dagen was ze steeds een beetje afgescheept bij de dokters, dus ik drukte haar op het hart vooral door te zetten en te blijven zeuren, want dit was echt veel te erg aan het worden. En nu mocht ze naar het ziekenhuis. Gelukkig maar.
In die tussentijd kwam Stieneke met de bestelling terug en waren er met de post ook nog CD’s gebracht die verwerkt moesten worden. Bovendien had Stieneke ook nog eens een paar flinke dozen kado-artikelen bij zich die we die maandag bij een bezoek aan een andere leverancier hadden meegenomen. Maar ja, we wilden wachten op Stephanie en we hadden nog een andere belangrijke afspraak.
Om half vier was Staphanie nog steeds niet terug en ben ik zelf de bestelling maar gaan verwerken. In die tussentijd waren ook bijna alle andere hulpjes weg. Jammer, maar ik wilde die avond alles in de winkel hebben, want we hadden spontaan een extra woensdagavond koopavond ingelast. Gelukkig bleven Roos en Tim die avond en hebben we voor onszelf een supergezonde spinaziesalade gemaakt om energie te houden. Het was namelijk ook nog eens de hele dag beredruk geweest. Niet erg, integendeel, helemaal geweldig. Want die dag maakten we een superomzet en die extra koopavond was ook een succes.
Voor ons allemaal was het een waanzinnige woensdag, zowel in positieve als in negatieve zin.
Stephanie is de hele dag in het ziekenhuis geweest. Ze wilden Chenoa houden, maar om half elf ’s avonds mocht ze Chenoa toch weer mee naar huis nemen. Ze hebben gelukkig wel de reden gevonden van het erger wordende eczeem en misschien kun je meebidden voor Chenoa dat haar huid rustiger wordt en als gevolg daarvan zowel zij als Stephanie hun broodnodige rust krijgen.

Healing rain??

2009-03-27T13:20:00.000-07:00

Het was een aantal jaren geleden dat de prachtige CD Healing Rain van Michael W. Smith uitkwam. Vooral het nummer Healing Rain is werkelijk waar schitterend. Dus op een stil moment bedachten we toen dat die CD maar eens keihard aan moest, dat is tenslotte de beste manier om van zulke muziek te genieten. ‘Open the floodgates of heaven, let it rain’ galmden we met z’n allen met Michael mee. Geloof het of niet, het begon op dat moment buiten te stortregenen en het was volgens mij de hele dag droog geweest. Echt een hoosbui! Maar om eerlijk te zijn had ik er niet zulke vrome gedachten bij. Dat heb ik overigens altijd met dat beeld van regen. Ik begrijp ook niet waarom we dat hier in Nederland zingen. Stromen van zegen, komen als plasregens neer, zong ik als kind al. Maar om eerlijk te zijn, ik hou niet van regen, dus ik zie regen zeker niet als een zegen. Sorry, ja, ik weet best dat het land het nodig heeft en de gewassen het nodig hebben enzo. Maar toch, voor Noach schijnt het nooit geregend te hebben, maar was er ’s morgens dauw op het land. Daar zou ik wel naar terug willen. Zeker na deze week.
Het was niet zomaar regen, maar plens- en hoosbuien, smerige miezerregen en een gure wind. Maar het allerergste was nog dat het maandagmiddag in de bijbelkast ook begon te regenen. Gelukkig had Annelies het snel genoeg door, dus de Bijbels werden snel verplaatst. Ik kwam pas aan het eind van de dag thuis en baalde als een stekker, want dit was de zoveelste keer dat er lekkage was op die plek en de loodgieter was vorige week al op het dak geweest. Natuurlijk ook weer net te laat om ze nog te kunnen bellen. Dinsdagmorgen vroeg meteen weer gebeld en gelukkig kwam de loodgieter best wel snel. Aan alle kanten het dak onderzocht en volgens zeggen gaten gedicht.
Woensdagmorgen vroeg terwijl het weer plensde van de regen en ik rustig aan mijn ontbijtje zat, hoorde ik weer de druppels achter de boekenkast. In mijn huiskamer. Beneden in de winkel kwam ik er achter dat er weer een stevige laag water in de emmer in de bijbelkast zat. Weer bellen. De arme loodgieter moest wederom die dag op het kouwe, gure, natte dak en na lang speurwerk bleek het gat in de goot van de buren te zitten, die precies tussen de spouwmuren op de bijbelkast terecht kwam.
Je moet namelijk weten dat de kast met bijbels precies in een nis in de muur gebouwd zit, waar meer dan een eeuw geleden nog de buitendeuren van het huis zat. Zo’n oud monument zit nou eenmaal bijzonder in elkaar!
Niks healing rain dus, maar alles doordringend stromend water. Niet goed voor m’n kast en voor de Bijbels.
Ik blijf het wel een prachtige gedachte vinden dat stromend water overal doorheen kan. Die metafoor begrijp ik dan weer een stuk beter. Als je het water van Gods Woord laat stromen, valt het eigenlijk niet meer te stoppen, al doe je nog zo je best. Wel een bijzondere gedachte dat het water nu juist in onze bijbelkast stroomde. Maar toch zie ik liever God’s Woord stromen dan het regenwater.
De Bijbels staan nog even veilig achter de toonbank, maar vandaag zijn de emmer en de doeken helemaal droog gebleven. Het heeft niet meer gelekt.
Ze zeggen zo mooi dat: maartse buien die beduien dat de zomer aan komt kruien……. Ik kan niet wachten!!

Scherven brengen geluk deel 2

2009-03-22T11:16:00.000-07:00

Scherven brengen geluk, schreef ik nog geen 3 weken geleden. Een plank met veel serviesgoed was naar beneden komen zeilen en de keukenvloer lag bezaaid met scherven. Ik heb geprobeerd me er niet over op te winden en er geen drama van te maken. Toen kwam Johan die die scherven helemaal geweldig vond en ze meenam om te gaan schilderen. Op dit moment is Johan nog aan alle kanten bezig de inspiratie te laten komen om iets heel bijzonders te maken van al die scherven. Ik hou jullie op de hoogte…
Elke donderdagmorgen ga ik naar de markt om te kijken of mijn favoriete kraam van Appie nog iets bijzonders heeft voor weinig geld. Het is altijd een verrassing wat Appie op zijn kraam heeft liggen. Soms is het allerhande stoffen. Hele rollen vol heb ik bij hem vandaan gehaald voor heel weinig geld om mee te decoreren in etalage of kerk. Misschien heb je de bijzondere slingers zien hangen bij Samma. Ze zijn gemaakt van prachtige linten in allerlei kleuren, ook afkomstig van de kraam van Appie. Een maandje geleden kocht ik er allerlei kantoorspullen en verder vind ik er regelmatig leuke kleren voor een paar euro. Mijn zoon Jacco heeft er zelfs zijn trouwpak gekocht voor slechts 25 euro. En echt waar, voor diezelfde prijs heeft hij soms trouwjurken hangen. Daar heb ik dan weer niks aan. Elke week is het dus weer een gezellige verrassing wat er nu weer te snuffelen valt en wie ik er weer tegenkom. Vaak dezelfde mensen overigens. Voor dat ik wegging had ik nog snel even 20 euro in mijn portemonnee gedaan. Je weet tenslotte nooit.
Tot mijn stomme verbazing staat de marktkraam 2 weken na het ongeluk in mijn keuken vol met serviesgoed. En wat voor serviesgoed. Oranje en appeltjesgroen!! Precies de kleuren van mijn keuken. Ik geloof mijn eigen ogen niet en verzamel links en rechts schaaltjes, soepkommen en ander leuk serviesgoed. Als ik een hele berg bij elkaar heb vraag ik Appie wat het zou moeten kosten. Ik ben eigenlijk bang dat ik nu veel te veel heb bij elkaar gepakt. Hij kijkt zoals altijd serieus, alsof hij verstand van de spullen heeft, denkt diep na en zegt: ‘Geef maar 20 euro’. Ik ben helemaal verbouwereerd en superblij. Hoe wist hij dat ik 20 euro bij me had? Ik loop met een grote, veel te zware doos terug naar Samma en heb een onderonsje met mijn Hemelse Vader. Ik ben zo gek op die knipoogjes van Hem!! De hele week geniet ik van de soepkommen en kleine schaaltjes. Wat een zegening.
Afgelopen donderdag ga ik ’s morgens weer vrolijk naar de markt. Ik check mijn portemonnee, er zit 30 euro in. Je weet tenslotte maar nooit wat Appie vandaag bij zich heeft. Zal wel weer wat anders zijn dan serviesgoed. Jammer want ik zoek nog een paar grotere schalen. Tot mijn stomme verbazing staat er wederom allerlei serviesgoed op de kraam. Nu nog mooier, groter en prachtige schalen! Weer in die mooie oranje en groene kleuren. Wow! Weer graai ik aan alle kanten op de kraam en ik word er zelfs bij geholpen door andere dames, die van mijn grote pech en geluk horen! Oeps, dit is wel heel mooi serviesgoed! Appie, wat kost het? Weer die serieuze blik en inschattende ogen alsof hij er verstand van heeft. Hij kent mij inmiddels wel, ik ben een trouwe klant. Als ik niet genoeg geld bij me heb, haal ik het gewoon later op. ‘Weet je wat’ zegt hij. “maak er maar 30 euro van”. Nu ben ik helemaal verbouwereerd. Hoe weet hij dat ik 30 euro in mijn portemonnee heb? Dat weet hij natuurlijk helemaal niet, maar mijn Hemelse Vader weet het wel!! En weet je wat nog leuker is, dat de nu nog zwaardere doos niet eens door mij getild hoeft te worden, want Appie stuurt zijn hulp met me mee om de doos af te leveren. Ik ben echt uit het veld geslagen van zoveel zegeningen. Niet zomaar zegen, maar overvloedige zegen! Scherven brengen echt geluk!

Lijden

2009-03-19T15:40:00.000-07:00

Zondag was Remmelt Mastebroek bij mij in de kerk. We spreken elkaar weinig en toch hebben hij en zijn vrouw Petra een hele bijzondere vriendschapsband. Zomaar een kadootje van Boven. Zoals zoveel mensen kwamen Remmelt en Petra vroeger naar de concerten en MarktAkties door Samma georganiseerd en kregen daarom ook de Samma Nieuws thuisgestuurd met daarin altijd een column met zieleroerselen van mij. Een aantal jaren geleden reageerde Remmelt daar spontaan op in een mailtje. Ik kende hem tot dan toe niet, maar uit wat hij schreef leek hij mij te kennen en bracht in die zinnen troost en bemoediging precies op het juiste moment. Daarna leerden we elkaar wat beter kennen en schreef Remmelt ook zijn eerste boek de Doler en nog wat later het prachtige boek Elfenkind. Wat een mooie mensen zijn Remmelt en Petra. Misschien wel zo mooi geworden door het enorme lijden wat zich in hun leven en gezin heeft afgespeeld en dat nog steeds doet. Met mij waren veel mensen diep geroerd deze zondagmorgen. We herkennen het lijden bij anderen en spiegelen lijden aan ons lijden. Gek toch, dat als je het lijden van een ander ziet of hoort, dat van jezelf veel minder erg lijkt. Remmelt vertelde o.a. over zijn eigen lijden. Zijn gezondheid en de tijdbommen die er in zijn lichaam zitten, zijn hart dat nog maar voor een paar procent werkt, zijn gehoor dat steeds slechter wordt, maar ook van hun 16-jarige dochter Maaike die een gezwel in haar hersens heeft en waarschijnlijk haar hele leven met hoofdpijn moet leven. Verdriet, groot verdriet. Daarbij zette Remmelt het gebed centraal, het praten met Hem die van ons houdt. Soms lijkt er geen antwoord te komen, maar toch. Als je naar het bidden van de Heer Jezus zelf kijkt en vooral tijdens zijn sterven aan het kruis dan zien we bijzondere voorbeelden ook voor ons eigen leven. Van “Vader vergeef het hun” tot “Mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten” en “Vader in Uw handen beveel ik mijn Geest”.
De Heer Jezus wist dat het drie vreselijke uren waren, maar toch, drie uurtjes maar en dat het daarna volbracht was en voor ons de verlossing is gekomen.
De troost die het ons geeft is dat we mogen weten dat het “drie uurtjes maar” zijn en dat we mogen weten dat de verlossing dichtbij is. Ik snap niks van het lijden, van het onrecht in deze wereld en vooral niet van het onrecht dat we elkaar als christenen maar al te vaak aandoen. Maar ik wil dicht bij de Heer Jezus en bij zijn kruis blijven. Daar is het allemaal volbracht.

Dank U voor het kruis!

De bestseller met een titel die niemand weet…..

2009-03-19T09:16:00.001-07:00

Heeft u het boek de verwondering ook? Ehh.. nee, dat ken ik niet, wel als kalendertje van Max Lucado. Nee, nee, het is echt een boek , een blauw boek. Oh, u bedoelt de Uitnodiging? Nee, volgens mij heet het anders. Weet u misschien wie het heeft geschreven? Young. Dan is het denk ik toch de Uitnodiging. Ik loop naar de kast en pak het boek er uit. Ja, inderdaad, die is het.
Dit is niet het enige voorval. Het boek de Uitnodiging is een enorme bestseller en toch weten 2 van de 3 klanten niet hoe het heet.
Inmiddels zijn er al vele titels voorbij gekomen voor hetzelfde boek. De Ontmoeting, De Verwondering, De Hut, De Verkiezing, Het Bezoek, of alleen maar het boek van Young, of het boek waar ze het gisteren op de huiskring over hadden, of het boek waarin God een vrouw is. Nadat de Samma Nieuws is uitgekomen is het vragen naar het-boek-waar-irene-over-geschreven-heeft. En sommige mensen vragen naar het boek waar ze eerst een kleine voorpublicatie van hebben gehad.
Sinds ik gisteren bij de kapper was en aan de praat kwam over het vergeten van namen en feiten houdt het me nog veel meer bezig waarom niemand deze titel kan onthouden. Is hij te gewoon, te nietszeggend of is de relatie met het boek niet helemaal duidelijk. Hoe komt het toch dat we dat niet in onze hersenen opslaan. Iets dergelijks gebeurde ook toen het prachtige boek over vrouwen, De Fascinerende Vrouw uitkwam, ook die titel kon niemand onthouden. Toch maakte het voor de verkoop van het boek niks uit.
Zo heb ik nog een vreemde kronkel in mijn geheugen geconstateerd. Als iemand bij Samma om een boek vraagt, heb ik het plaatje van dat boek in mijn hoofd zitten, maar als iemand dan vraagt welke kleur het boek heeft dan weet ik het niet. Ik heb geen kleurgeheugen. Vreemd toch, terwijl ik echt van de kleuren ben. Ik kan bijvoorbeeld wel kleurcombinaties in mijn hoofd visualiseren en op die manier tot een leuke styling komen voor bijvoorbeeld huis, winkel of etalage.
Met mensen heb ik het ook, namen is willekeurig of ik ze juist goed of juist helemaal niet onthoud. Sommige namen weet ik na jaren nog steeds niet en ik moet bekennen dat ik dat altijd een beetje gênant vind. Ik weet bijvoorbeeld ook niet of iemand een bril, een snorretje of weer is aangekomen of afgevallen. Ik let er gewoon niet op. Aan de andere kant zijn er soms namen, gebeurtenissen, aankopen van klanten die ik na 10 jaar nog weet, terwijl ze niet aantoonbaar anders zijn dan anders.
Al schrijvend vraag ik me af of dat nou ook zo is met hoe God onze zonde niet meer gedenkt. Hij kan er gewoon niet meer opkomen. Zoals ik geen kleurgeheugen heb, zo heeft Hij geen zondegeheugen. Want telkens als Hij probeert te denken aan onze zonden, ziet Hij de Heer Jezus in beeld. Misschien een beetje simpel voorbeeld, maar toch vind ik het nog steeds een geweldige gedachte dat Hij onze zonden niet meer gedenkt!!